Zoals u misschien al gemerkt zult hebben is mijn hard//hoofd-column met sabbatical. Kenmerkend aan een sabbatical is de tijdelijke aard ervan, dus wees niet bang. De komende maanden mag ik echter uitsluitend nog aan mijn boek schrijven, een enkel boodschappenlijstje daargelaten. Maar als hard//hoofd mij voor een nieuwe rubriek met twee collegae naar de bios stuurt, ben ik natuurlijk ook weer de beroerdste niet. Lees onze 'trialoog' hier.

Een tijdje terug zat ik met een half oog naar KoffieMAX te kijken, het programma dat bedacht werd om de staatsgevaarlijke hysterica Myrna Goossen van de straat te houden. Opeens schrok ik op. Had ik goed gezien voor wie er bonen werden gemaald? Jawel, het was Teun van de Keuken, de programmamaker die al zo’n tien jaar met zijn norse blik een brede glimlach op mijn gezicht weet te toveren. Van de Keuken is voor mij een held, een moderne cowboy die ten strijde trekt tegen bureaucratie, bedrog en uitbuiting. Het is mij een raadsel waarom er nog geen standbeeld voor deze man is opgericht. Als iemand in de afgelopen tien jaar Nederland ten positieve veranderd heeft moet hij het toch zijn. [Lees verder op hard//hoofd]

Ik heb medelijden met Twan Huys. De beste man moet ooit torenhoge verwachtingen hebben gehad van de hedendaagse Nederlandse student. Neem het hem niet kwalijk, hij zat lange tijd in Amerika. Teruggekomen in zijn vaderland startte Twan een televisieprogramma waarin hij de groten der aarde (zoals de Dalai Lama en Doutzen Kroes) zou ontvangen in een zaal gevuld met ontluikende intellectuelen. In de eerste afleveringen van College Tour stelde Twan zich nog bescheiden op. Zijn vriendelijke vragen waren slechts als opwarmertje bedoeld voor de academische ondervraging die daarna zou moeten volgen. [Lees verder op hard//hoofd]

Wanneer ik op de deurbel druk raast mijn hart door mijn keel. Ben ik bang voor Wim Zijl? Zeer zeker niet, maar het is de eerste keer dat ik iemand ga interviewen. Het is niet Wim zelf die open doet, maar zijn vrouw Lieuwke. Zij is anders dan ik mij had voorgesteld. Frêler, pinniger, haast bibliothecaresse-achtig. Maar het is vast juist doordat zij niet het type gezelligheidsdier is, dat zij haar Wim met beide benen op de grond weet te houden. Wanneer hun schurftige rottweiler Pico voor mijn voeten neerploft en Lieuwke mij een schaal kaakjes voorhoudt weet ik dat het helemaal goed zal gaan komen met dit gesprek. Wim’s bulderlach vult het rijtjeshuis te Brummen. [Lees verder op hard//hoofd]

Op de eerste verjaardag van mijn dochter werd er in kleine kring taart gegeten. De enige aanwezige die geen bloedverwant was, had sinds kort een eigen website. “Wat moet ik daar nou mee?” zei ze. “Ik heb niet eens internet.” Met moeite wist ze het adres uit haar geheugen te graven, en ik zocht het meteen op. “Wat geweldig”, riep ik vol enthousiasme, “nu kan ik eindelijk iedereen jouw kunst laten zien.” Maar ik had het woord ‘kunst’ nog niet uitgesproken, of ik wist al dat er geprotesteer zou volgen. Want kunst, daar deed Marijke natuurlijk niet aan. [Lees verder op hard//hoofd]

We leven in duistere tijden. Soms vraag ik mij af in wat voor wereld mijn dochter volwassen zal worden. Zullen de verworvenheden die voor onze generatie zo vanzelfsprekend leken, niet een fata morgana uit een onbereikbaar verleden zijn voor haar? “Vroeger,” zo zal ik haar zeggen, wanneer ze de leeftijd heeft bereikt om de waarheid aan te kunnen, “was alles voorhanden. Alle muziek die ooit gemaakt was, alle films, met een paar muisklikken waren ze van jou. Voor nop.” Met grote ogen zou ze me aankijken. “Maar hoe kan dat nou?” zegt ze dan met een vies gezicht. “Wie kon daar dan iets aan verdienen?” Glimlachend schud ik mijn hoofd. “Niemand. Daarom noemden sommigen het ook diefstal.'' [Lees verder op hard//hoofd]

Soms zie ik hem van verre aankomen, maar meestal overvalt hij me vanuit het niets: de kriebel. Er was een periode dat hij me meerdere keren per week begroette, tegenwoordig steekt hij goddank twee, hooguit drie maal per maand de kop op. Tja, ik word ook een dagje ouder. Het liefst breng ik mijn avonden lezend, schrijvend, of filmkijkend door. Mijn ochtenden en middagen overigens ook, maar daar gaat het nu even niet over. Als de kriebel komt kan ik daar even intens van genieten, de mogelijkheden die voor mij liggen lijken onbeperkt, maar al gauw moet er actie ondernomen worden. Met wie wil ik dansen, dronken worden, slap ouwehoeren? Moet dat met één persoon, of met meerdere, en wie vormen dan goede combinaties? [Lees verder op hard//hoofd]

Hard//hoofd heeft een nieuwe rubriek, waarin elke maand door verschillende redactieleden een playlist wordt samengesteld rond een bepaald thema. Omdat dit jaar de wereld zal vergaan, is 'de apocalyps' het toepasselijke eerste thema. Beluister het resultaat en lees de toelichtingen hier.  

Het schijnt dat Bob Dylan, die toch vele aardige huisjes zal bezitten, op zijn zeventigste nog steeds niets liever doet dan wat hij op zijn twintigste deed: ’s avonds laat bij half bekenden aanbellen met een vaag verhaal om vervolgens bij ze op de bank in slaap te dommelen. Ik begrijp dat wel, juist iemand die zijn leven lang voer voor exegeten is geweest, wil eventjes helemaal niets mogen zijn in de schemer van een onbekende ruimte. Hij is gereduceerd tot een meubelstuk en mag zich dus zo gedragen: voor zich sprekend. Als Bob Dylan bij mij zou aanbellen zou ik mijn verbazing en trots niet laten merken. Ik zou hem een vers gestreken pyjama overhandigen, laten zien waar hij de handdoeken kan vinden en hem een goedenacht wensen. Dan zou ik naar bed toe gaan en natuurlijk de hele nacht wakker liggen, want fucking Bob Dylan ligt op mijn bank te pitten. Met mijn oren ga ik op zoek naar de muzikaliteit van zijn gesnurk en wijsheden die hij slaappratend openbaart, maar het enige dat ik hoor is het bonken van mijn eigen hart. De volgende dag blijkt hij vertrokken wanneer ik opsta, zoals het hoort. Ik zie dat hij een kop koffie heeft gedronken. Netjes afgespoeld staat het bewijsstuk in de gootsteen. Zo te zien heeft de songsmid niet ontbeten. Waarschijnlijk koopt hij onderweg wel een broodje. [Lees verder op hard//hoofd]