kasblog.punt.nl
Laatste artikelen

Afgelopen weekend las ik op het filmfestival GoShort in Nijmegen driemaal een column voor (waarvan twee keer in het Engels), rond het thema 'generation community'. De Nederlandstalige versie is nu terug te lezen op hard//hoofd:   

Afgelopen december nam ik een radicaal besluit: ik besloot de honderd en drie foto’s van mijn dochter – die ik in de vier jaar sinds haar geboorte op Facebook plaatste – stuk voor stuk te verwijderen. Rond de kerstdagen kunnen momenten van bezinning je zomaar overvallen. Ik kondigde deze beslissing natuurlijk op hoogst dramatische wijze aan op mijn tijdlijn, want ook dat wat spoedig niet meer te zien zal zijn mag niet ongezien blijven. De schattigste foto die ik van mijn oogappel vond, plaatste ik met de boodschap dat men nog vierentwintig uur van haar beeltenis kon genieten en dat ik daarna de grote schoonmaak zou inzetten. Die vierentwintig uur werden er uiteindelijk achtenzestig, omdat mijn ‘vrienden’ meer tijd nodig hadden om afscheid te nemen. Vervolgens werd mijn dochter toch echt gewist. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Het diepte-interview dat ik een aantal maanden geleden hield met de enige echte Peter Jan Rens is nu hier terug te beleven in tekst en geluid.

Reacties

Mijn dochter kan vier woorden lezen: ‘mama’, ‘papa’, ‘Annika’ en ‘stop’. De eerste twee woorden kan ze ook schrijven en met een beetje hulp lukt dat met de laatste twee eveneens. Het is goed mogelijk dat ze nog meer kan lezen of schrijven, maar dat houdt ze dan liever voor zichzelf. Met de magneetjes op onze koelkast laat ik zien hoe eenvoudig je nieuwe woorden kan vormen. Als je de ‘p’ van ‘stop’ vervangt door de ‘m’ van ‘mama’, staat er opeens ‘stom’. En als je dan de ‘o’ weer wegschuift om daar de ‘a’ van ‘Annika’ neer te zetten, is er ‘stam’ te lezen. Elke keer ben ik opnieuw onder de indruk hiervan. ‘Knap hoor, papa,’ zegt Annika dan en schuift driftig alle magneetjes door elkaar, waardoor er nu ‘pstrknocro’ staat. ‘Er staat “djingonimo”, dat is Engels voor “nou en of’’’, legt mijn vierjarige dochter uit. Ze gaat nog maar twee-en-een-halve week naar school, maar weet nu al zoveel meer dan ik. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Mijn dochter leidt haar eigen leven en daar gaat ze nogal prat op. Als ik haar tot voor kort vroeg hoe haar dag – op crèche, voorschool, of bij familie – was geweest, antwoordde ze steevast: ‘dat weet ik ook allemaal niet meer hoor’. Over haar kortetermijngeheugen heb ik mij echter nooit zorgen gemaakt, elke keer dat ik iets lekkers in het vooruitzicht had gesteld bleek daar weinig mis mee te zijn. Haar terugblikweigering lijkt eerder voort te komen uit een verlangen naar individuele ervaringen. De tijdsgeest waarin het als gezond wordt beschouwd om alles – van je diepste zielenroerselen tot de grootste futiliteiten – met Jan en alleman te delen, heeft blijkbaar nog geen vat op haar. Dat is mooi en aardig, maar ik ben niet Jan en ik ben ook niet alleman. Ik ben haar vader en wil weten wat Annika in mijn afwezigheid uitspookt. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Het is nooit leuk om opgelicht te worden. Maar de twee eerdere keren dat ik het slachtoffer werd van een frauduleuze praktijk had ik tenminste de tijd. In het ene geval stond ik te wachten op een bus en in het andere geval was ik de afwas aan het doen. Nu wacht er een zaal vol mensen op mij. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Deze maand presenteer ik maar liefst twee prachtavonden rond het thema 'herinneren'. Beiden worden georganiseerd naar aanleiding van de 'vergeetzondagen', een samenwerking tussen hard//hoofd en Castrum Peregrini (het onderduikadres aan de Herengracht, dat na de Tweede Wereldoorlog een denkplek voor betrokken kunstenaars werd). Alle vergeetzondagstukken tot nu toe zijn hier terug te lezen.

De eerste avond vindt plaats op vrijdag 20 maart in Castrum Peregrini en richt zich op 'Geheugengebreken'. Op het programma staan neurobiologe Brankele Frank, dichteres/schrijfster Amber-Helena Reisig, fotograaf Rein-Jelle Terpstra die herinneringen vastlegt van mensen die hun zicht verliezen en kunstenaar Rachel Heemskerk die een film maakte over de psychose van haar broer. Toegang is gratis, maar de ruimte beperkt. Mail simone@hardhoofd.com als je van een plaatsje verzekerd wil zijn. Meer info hier.

De tweede avond is tien dagen later, maandag 30 maart dus, in het Torpedo Theater. Het betreft de alweer zevende editie van HARD//HOOFD TORPEDEERT en ditmaal buigen we ons over 'Triomfantelijke Trauma's'. Op het programma prijken de onvergetelijke namen Meredith Greer, Simone Peek, Jan Postma en Rutger Lemm, met - alsof dat allemaal nog niet genoeg is - onder voorbehoud nog een vijfde ster. Zoals altijd eindigen we met een quiz om uw korte termijngeheugen te testen en hiermee valt een boek te winnen dat u altijd bij zal blijven. Een kaartje kost vijf euro's, die contant betaald dienen te worden. Onze vorige avonden in dit kleinste theater van de binnenstad waren reeds weken van tevoren dik uitverkocht, dus wil u hierbij zijn mail dan vandaag nog naar torpedo@hardhoofd.com. Meer info hier.

Al met al, twee avonden om nooit te vergeten. Komen dus, of die trying.

Reacties

‘Wij grote mensen spelen te weinig,’ verkondigde Joachim op de toon van een wijsgeer. ‘Jij zit teveel in je hoofd, man. Kom op, dit zal je goed doen,’ zei hij terwijl hij uitnodigend aan mijn hand trok.
‘Nee, laat me nou eerst even mijn koffie opdrinken,’ protesteerde ik.
Ik probeerde los te komen, maar Joachim pakte me in een kameraadschappelijke houdgreep. Met al mijn gewicht bood ik verzet.
‘Die koffie is hier toch niet te zuipen,’ kreunde mijn vriend met een steeds roder wordend hoofd.
Gedurende een paar seconden helden we afwisselend twee kanten op, tot een gezamenlijke landing onvermijdelijk werd. Als dat mijn kant op zou worden, zouden koffiekopjes, ontdooiende appelpunten en stukgeknepen pakjes knijpfruit onze val breken en wij vermoedelijk dringend verzocht worden het speelparadijs te verlaten. Ik slikte weerloos en gaf me over aan Joachims kracht. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

‘Papa, zijn mijn ogen al vierkant?’
Annika houdt haar hoofdje scheef, alsof de inspectie dan extra goed kan worden uitgevoerd. Onwillekeurig probeer ik een verschil waar te nemen; dat dat nergens op slaat wil slechts traag tot mij doordringen. Kan de vanzelfsprekendheid waarmee men de hele dag onzin aan zijn kroost verkoopt op den duur het eigen verstand aantasten? [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Dezer dagen valt bij de bewoners van Betondorp een eenmalig magazine op de mat, getiteld Verhalen uit de wijk. BB'ers zoals Eva Hoeke en Marcel van Roosmalen hebben hieraan meegewerkt. Wat dit blad voor mij zo fantastisch maakt is dat ik er de mensen een beetje door leer kennen die ik dagelijks op straat passeer. Van de mysterieuze man met de gleufhoed bijvoorbeeld wist ik wel dat hij ex-inbreker was, maar dat hij op zijn twaalfde een relatie kreeg met een vrouw van vierendertig die zes weken na de geboorte van hun kind zelfmoord pleegde plaatst zijn lichtverwarde voorkomen toch wel enigszins in perspectief. En dat dat grappige heertje van de Versmarkt losse sigaretten op naam onder de toonbank verkoopt voor mensen die officieel gestopt zijn, is wellicht ook handig om te weten. Dit is de bijdrage die ik voor dit mooie krantje schreef:

Betondroom

Mijn achtertuin is gemaakt van cement. Het is een tuin waar ik graag doorheen dwaal om mijn hoofd leeg te maken en tot nieuwe ideeën te komen. Voor een filosoof en schrijver zijn zulke blokjes om van grote betekenis.

Ik woon tegen het eind van de Middenweg, precies op de rand van Betondorp en de rest van de wereld. De rest van de wereld wil veel van mij, ze toetert en ze hijgt en ze lacht vaak net iets te hard. Ik zou niet kunnen zonder die hectiek, maar de beste manier om ermee om te gaan is door mij er met regelmaat uit terug te trekken. Ik heb Betondorp nodig.

Vrienden die ik de wijk laat zien, beschrijven haar vaak als ‘unheimisch’. Daar kan ik mij iets bij voorstellen, maar toch ervaar ik de witgrijze blokken vol architectonische geheimen eerder als een plek van dromerige geborgenheid. Zeker in de avonduren, wanneer de straatlantaarns de buurt hullen in een vreemde zachte gloed. Soms bekruipt mij dan het gevoel dat er elk moment een wonder kan plaatsvinden, iets wat de volledige mensheid zal doen transformeren. Er is weinig waar ik meer van geniet dan zulke dwaze fantasieën.

De laatste tijd kom ik steeds vaker mensen tegen in Betondorp. Mijn achtertuin staat niet stil, maar verjongt en bloeit op. De vrienden die het er zo unheimisch vonden bezichtigen er nu woningen. De straten vullen zich gestaag met toekomstplannen. Ooit zal het er misschien bijna lijken op de rest van de wereld.

Reacties

Rutger Lemm, wie kent hem niet? Oprichter van hard//hoofd, veelgevraagd essayist in de landelijke dagbladen, spreekstalmeester in de betere buurtcentra, pratend hoofd op uw ontboezemingenbuis, metakomediant van de lompe kwetsbaarheid. En naast dat alles in het dagelijks verkeer ook nog eens best een toffe peer, alhoewel hij wel wat handtastelijk uit de hoek kan komen. Nu verschijnt dan zijn eerste papieren boek; een bundeling mislukkingen voor de ware liefhebber. Natuurlijk gaat dat niet gevierd worden met een laf appelgebakje in de plaatselijke bieb, als u daar wel vanuit ging dan kende u deze jongen echt nog niet. Nee, zijn boekpresentatie wordt een waar festijn vol zang en dans en goedbedoelde grollen die ongenadig uit de hand gaan lopen. Prachtige namen prijken op het programma, waaronder de mijne. Of ik ''misschien nog iets over mislukkingen had liggen?'', peilde Rutger retorisch in een hoogst vertrouwelijk appje op kerstavond. Ik denk dat ik maar gewoon ter plekke geblinddoekt uit mijn oeuvre ga grabbelen. Wanneer dit allemaal plaats moet vinden? De nacht dat vrijdag de 13e overgaat in valentijnsochtend, want zo'n symbolische pik is het ook wel weer. Meer info over dit evenement vindt u hier.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl