kasblog.punt.nl

Lieve trouwe Kasblog-lezer, aan alles komt een eind en dus ook aan dit fijne blog waarop ik de afgelopen acht-en-een-half jaar van alles heb zitten uitproberen. Het zal u wel opgevallen zijn dat het in de laatste paar jaren steeds meer als louter doorgeefluik ging functioneren voor mijn hard//hoofd-stukken en dingen die ik elders deed. Vanaf nu ga ik hier niets nieuws meer plaatsen, als u toch mijn stukken wil blijven volgen en van mijn bezigheden op de hoogte wil blijven verwijs ik u graag door naar mijn gloednieuwe site: http://www.kaspervanroyen.com. Misschien dat ik daar op een dag nog wat dingen uit de oude digitale doos zal recyclen die ik ooit speciaal voor dit blog schreef. Het was een mooie tijd. X

Reacties

Het huis waar ik ben opgegroeid is het mooiste huis ter wereld. Al mijn oude schoolvrienden beamen dat. Met tal van verborgen ruimtes achter de kronkelige trapjes en onder de ingebouwde bedstedes, was dit zeventiende-eeuwse herenhuis hét verstoppertje-walhalla. Als ik deze vrienden mededeel dat het verkocht is, zie ik in hun ogen dat een deel van hun jeugd ontnomen wordt. Mijn ouders verhuizen binnen hun pittoreske plaatsje een straat verder. Ze mogen nu dan nog uitermate kwiek zijn – sinds hun pensioen zijn ze actiever dan ooit in onder meer zangverenigingen en gemeenteraden – maar de tijd zal ook op hen vat krijgen. De nieuwe woning is van alle gemakken voor het bejaardenrijk voorzien, zoals een lift en een scootmobielparkeerplek. Mijn moeder heeft het gevoel alsof ze levend begraven gaat worden, maar mijn vader is een praktisch man en kijkt graag vooruit. De afgelopen tien jaar liet hij met regelmaat weten dat ik eens langs moest komen om mijn troep uit te zoeken. De noodzaak daartoe begreep ik nooit zo goed; al deze ‘troep’ (zoals schoenendozen vol onverstuurde liefdesbrieven en schoolschriften met opstellen waar het Letterkundig Museum wellicht ooit interesse in zou kunnen tonen) lag daar toch prima? Ik beschouwde mijn ouderlijk huis als een conserveringsplek voor de eerste helft van mijn leven, een helft waar ik nooit naar om hoefde te kijken omdat hij daar altijd was. Maar nu lijkt de tijd toch echt aangebroken om onder ogen te durven komen dat niets in het leven voor eeuwig hetzelfde blijft. Mijn zus en ik moeten dit weekend naar huis komen om onze kamers op te ruimen. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Het is weer eens themaweek op hard//hoofd en ditmaal staat de week in het teken van de katholieke vastenperiode waarin onze redacteuren zichzelf van alles hebben ontzegd. Op de site kunt u stukken lezen over onder meer stoppen met beeldschermen, nagelbijten en de kleur zwart. En we zitten nog maar op de helft, dus daar komt een hele hoop moois bij. In de gaten houden dus! Ik heb voor de gelegenheid geprobeerd mij eens nergens meer druk om te maken. Dat verging mij als volgt:
--------------------------------------------------------------------
Eigenlijk heb ik het toch maar mooi voor elkaar. Ik leef in een welvarend land, verkeer in redelijke gezondheid, heb veel lieve vrienden, een fantastische dochter en een aardige verzameling platen. Bovendien heb ik bescheiden ambities; een groots en meeslepend leven hoeft van mij niet zo nodig en rijk of beroemd worden lijkt me teveel gedoe. Je zou dus zeggen dat ik in een constante staat van tevredenheid moet verkeren, maar het tegendeel is waar. Over de kleinste dingen kan ik me druk maken. En waar ik me dan vooral druk om maak is dat ik me over die dingen druk maak, als ik iets niet uit kan staan dan is dat het dat wel. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Voor een bijzonder fijn nummer van een bijzonder fijne plaat van een bijzonder fijn bandje werd ik gevraagd de videoclip te schrijven. Eerie Wanda-frontvrouw Marina Tadic animeerde vervolgens deze hersenspinsel. Zie hier het resultaat.

Reacties

Het is weer eens vakantie. De grootste uitdaging van vrije dagen is om met een onderhoudend kinderprogramma op de proppen te komen. Enkele dagen voordat ik Annika bij haar moeder ophaal, speur ik het internet al af naar activiteiten. Voordat Annika naar school ging was dat iets waar ik me wel een paar keer per week mee bezig moest houden, maar toen kon ze zichzelf tenminste nog urenlang in speeltuinen of ballenbakken vermaken terwijl ik op een bankje een boek las. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Hoop niet dat u inmiddels Bowie-moe bent, maar voelde toch ook de behoefte nog een paar woordjes aan Hem te wijden. Met daaronder een playlistje voor vijf uur en zestien minuten aan kameleontisch genot.

Reacties

Het was al met al best een prima kerst. Op de eerste dag was ik met Annika bij mijn ouders. ‘Laat maar weten of jullie een van die dagen langs willen komen hoor,’ had mijn moeder een week eerder gezegd, om daar nadrukkelijk aan toe te voegen dat het natuurlijk echt niet hoefde. Dat zei ze elk jaar en altijd weer bracht mij dat in vertwijfeling of het haar daadwerkelijk niks uitmaakte, of dat ze graag de indruk wilde wekken dat alles best was. En welk van die twee mogelijkheden te prefereren zou zijn was ook een vraag waar ik nooit uitkwam. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Kerst staat voor de deur en dat betekent dat het weer tijd is voor een kersverse Kasmix, de traditionele dubbelcompilatie waarop ik mijn favoriete tracks van de afgelopen twaalf maanden op smaakvolle wijze aan elkaar borduur.

Aan de beproefde receptuur is weinig veranderd, behalve dat ik het gore lef heb gehad om voor het eerst in acht jaar een belangrijke regel te doorbreken en wel de regel dat er niet meer dan één nummer per artiest op mag. De reden dat ik nachtenlang mijn hoofd hierover brak kwam omdat deze twee nummers om zo’n totaal verschillende reden essentieel voor mij voelden; het ene puur als muzikaal meeslepend hoogtepunt en de ander vanwege de troostende kracht dat het mij steeds weer wist te geven. Want de Kasmix is – naast een manier om mijn excellente smaak aan vrienden op te dringen -  toch óók een persoonlijk document; het moet in staat zijn om mij als hoogbejaarde man nog alle pieken en dalen van zo’n roerig jaar als deze te kunnen laten herbeleven. Voor minder moet je het ook niet willen.

Nu vind ik overigens elke noot te gek van het album waar die twee bewuste liederen vandaan komen. Slechts één plaat vond ik beter. Benieuwd welke dat is? Scroll dan naar mijn beneden voor mijn onvermijdelijke albumlijst. En klik op de cover om Kasmix 2015 uw kompjoeter binnen te loodsen.

En dan nu mijn 15 favoriete albums van 2015 (in verband met 'ernstig drukke dagen' zonder toelichting dit jaar, helaas):

15. Beach House - Depression Cherry

14. Jacco Gardner - Hypnophobia

13. Blur - The Magic Whip

12. Courtney Barnett - Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit

11. Beach House - Thank Your Lucky Stars

10. Destroyer - Poison Season

09. Julia Holter - Have You In My Wilderness

08. Lower Dens - Escape From Evil

07. Other Lives - Rituals

06. Deerhunter - Fading Frontier

05. Kendrick Lamar - To Pimp A Butterfly

04. Joanna Newsom - Divers

03. Father John Misty - I Love You, Honeybear

02. Tame Impala - Currents

01. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell

 

Fijne feestdagen!!!

Reacties

Zoals altijd is het een hele operatie om Muis in de reismand te krijgen. Annika probeert te helpen door achter het beest aan te rennen en haar in een hoek te drijven, maar het dier lijkt daar alleen maar fanatieker van te worden. Met een hoge rug stuitert ze door de kamer, als een op hol geslagen pingpongbal. Wanneer we dan eindelijk het dikke oranje lijf door de nauwe opening weten te proppen, transformeert ze in een bal van trappelende nagels.
‘Hoe ging dit ding nou ook alweer op slot?’ jammer ik, al concentrerend op mijn enige taak.
‘Godverdomme,’ gromt mijn ex.
‘Je mag geen godverdomme zeggen,’ zegt Annika.
‘Ik heb het al, ik heb het al!’ roep ik uitzinnig.
Maar ik heb het niet. Met een poezenkopstootje wordt het deurtje geopend en de achtervolging kan opnieuw beginnen. [Lees verder op h//h]

(Het is weer eens thema-week op hard//hoofd. Ditmaal staan alle stukken in het teken van het dierenrijk. Hou die beestenboel in de gaten dus!)

Reacties

‘Mijn papa is postman’, verkondigt Annika vol trots aan bijna iedereen die we tegenkomen. Ik lach er meestal verlegen bij, alsof ik het zelf ook nog niet helemaal geloof. Eindelijk beschik ik over werk waar een kind zich tenminste een voorstelling van kan maken. Voor haar generatie mag e-mail dan vele malen vanzelfsprekender zijn dan een ansichtkaart, in kinderboeken en tekenfilms komt de postbezorger nog volop voor. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl