kasblog.punt.nl
Wel, dit is oud nieuws en had ik hier eergisteren al geplaatst. Maar stom genoeg verwijderde ik het bericht net per ongeluk, vandaar dat ik het nu dan maar nog een keer plaats:
 
Zanger, gitarist en songschrijver Alex Chilton overleed gisteren op 59-jarige leeftijd in een ziekenhuis in New Orleans, waarschijnlijk aan de gevolgen van een hartaanval. Chilton maakte begin jaren zeventig met de band Big Star popmuziek die puur en simpel was en die de melancholie van lentebriesjes, de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, perfect wist te vertolken. Onder het grote publiek is Chilton onrechtvaardig genoeg nooit echt doorgebroken, maar hij was een inspirator voor bands en artiesten als R.E.M., Wilco, Yo La Tengo, Belle & Sebastian, Jeff Buckley, Elliott Smith en The Bangles, die allemaal weleens liedjes van hem coverden. En in 1987 betoonde rockband The Replacements haar lof voor Chilton door een lied naar hem te vernoemen, wat zijn naamsbekendheid enigszins vergrootte. Hier twee van Chilton's mooiste songs, waarvoor de wereld hem altijd dankbaar zal mogen blijven:






Lees meer...   (1 reactie)
Gisteren was het weer tijd voor mijn wekelijkse rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM. Ditmaal stond het in het teken van de deze week overleden Mark en Doortje. De uitzending is zoals gebruikelijk weer hier terug te beluisteren.
 
Ook op Hard//hoofd heb ik een in memoriam geschreven voor de geliefde poes en het getroebleerde fonkelpaard. Het betreft hier een sterk afwijkende versie van wat ik op de radio heb voorgedragen:
 
''Ik heb een verdrietige week achter de rug. Een week die in het teken stond van de dood. Vorige vrijdag overleed mijn geliefde poes Doortje. Een dag later een van mijn favoriete songschrijvers, Mark Linkous van de Amerikaanse lo fi-band Sparklehorse. Het ene sterfgeval was onverwachter dan het andere.'' [Lees verder op hard//hoofd]

Bekijk hier de prachtige documentaire 'Southern Man' uit 1998 van Loladamusica en zie wat een lief genie Mark Linkous was.

En zie hier hoe diep onder de indruk van haar eigen flexibiliteit Doortje kon zijn:

Lees meer...   (1 reactie)
Sommige mensen denken dat ik een hekel had aan Simon Vinkenoog. Dat is echter niet het geval. Natuurlijk vond ik het niet leuk dat hij zijn neus ophaalde voor mijn gedichten. De paar keer dat ik meedeed aan de maandelijkse poëziewedstrijd in café Festina Lente op de Looiersgracht en er zondermeer vanuit ging dat ik wel met de hoofdprijs naar huis zou gaan - vergeet niet, dit is zeker acht jaar geleden, toen ik nog onbescheiden door het leven liep - maar niet eens door de eerste ronde heen kwam, ja dat voedde wel enigszins rancune naar de voorzitter van de jury toe: dhr. Vinkenoog. Maar die dingen zijn snel vergeten en vergeven. In die tijd blowde ik ook nauwelijks, misschien dat het daaraan gelegen heeft. Jaren later mocht ik hem een aantal keer zien optreden tijdens concerten van Spinvis. Mooi was dat altijd. De laatste keer dat ik Vinkenoog zag was op een van de eerste mooie lentedagen van dit jaar. Zo'n dag dat je je licht van binnen voelt. Ik stond bij de halte van het Weesperplein op tram 10 te wachten. Een oude man in een regenjack stond tegen een muurtje geleund. Hij leek nergens op te wachten, maar hield met zijn priemende ogen alles in de gaten. Iedereen die voorbij kwam sprak hem aan. Kenden al deze mensen Vinkenoog persoonlijk, of was hij inmiddels publiek bezit van de stad? De zinnen die ik uit Vinkenoog's mond opving waren murmelende stukjes associatieve poëzie. Ze leken nergens betrekking op te hebben en daarom overal bij te passen. Ik besloot niet langer op de tram te wachten, maar te gaan lopen. Lopen, lopen en nog eens lopen. En iedereen groeten onderweg. Toen ik een coffeeshop binnenliep, hadden mijn passen inmiddels het overstuurde ritme van free jazz aangenomen. Alles om mij heen viel tot een volmondig Ja! Dat soort momenten zijn spaars. Mijn woorden schieten dan te kort en de volgende ronde is een onbereikbaar gebied. Het is het koninkrijk van Vinkenoog. Dankjewel! Dankjewel! Dankjewel!
Lees meer...
Hoe zou Jackson's gezicht er op vijftigjarige leeftijd uit hebben gezien als hij nooit aan zichzelf had laten sleutelen?
 
Duitse wetenschappers hebben dit onderzocht en kwamen tot het volgende resultaat:
 
 
Interessante vraag is vervolgens of hij net zo'n groot superster was geworden als hij tot zo'n gezellige neger had kunnen opgroeien. Ik betwijfel het. Jackson's populariteit school natuurlijk grotendeels in de fascinatie en vervreemding die zijn verschijning opriep. Hij was wit en zwart, man en vrouw, volwassen en kind, mens en 'ding' tegelijk, en daardoor was hij eigenlijk niets. Maar kon hij ook van iedereen zijn.
 
De avond van het memorial had ik mijn televisie uitstaan, want ik had niet zo'n zin in Amerikaans spektakel van valse sentimenten. De man die het grootste deel van zijn leven belachelijk gemaakt en beschimpt werd zou nu op handen moeten worden gedragen? Ik kan me er niet gemakkelijk bij voelen. Daarnaast fronste ik mijn wenkbrauwen toen ik zag welke artiesten allemaal aan die plechtigheid mee zouden werken. Stevie Wonder, Lionel Richie, Mariah Carey... Artiesten met verschillende huidskleuren, maar allemaal afkomstig uit de 'zwarte hoek' van de popmuziek. Terwijl Jackson toch juist zijn leven lang geprobeerd heeft zich uit die hoek te ontworstelen en 'universeel' te zijn. 
 
Ik had toch wel een aantal andere 'androgyne' popartiesten verwacht, zoals Bowie, Madonna en Prince (de laatste twee nota bene Jackson's grootste rivalen in de jaren tachtig). Deze artiesten overstegen in hun muziek en uiterlijk ook de grenzen die de mens zo graag voor zichzelf oplegt. Verschil is natuurlijk dat zij slimme provocatieve conceptualisten waren, de typische producten van het postmoderne tijdperk. Jackson was het product van zijn eigen jeugdtrauma's en volslagen naïef in de wijze waarop hij zichzelf vormgaf. Er school geen idee achter Michael Jackson. Hij probeerde een mens te zijn, maar walgde van wie hij eigenlijk was. De gezellige neger van de foto was waarschijnlijk Jackson's grootste schrikbeeld, daarachter kon immers maar al te makkelijk een obsessieve zakenman schuilen die zijn kinderen bont en blauw sloeg.
 
Zoals uit mijn gedicht van de dag na zijn overlijden mag blijken, denk ik dat 'de wereld' gewoon niet overweg kon met Jackson's naïviteit. Natuurlijk is een volwassen man die graag naakt met kinderen in een bed ligt automatisch een pedofiel en iemand met een aapje als vriend zwakzinnig. Wij kunnen niet overweg met het idee dat zo iemand gewoon 'anders' zou zijn en proberen hem met stigmatisaties voor ons weer enigszins 'begrijpelijk' te maken, er grip op te krijgen. De filosoof Foucault gaf aan dat de moderne westerse wereld gedefinieerd wordt door de tegenstellingen die wij bedenken (gezond - ongezond, onschuldig - crimineel, etc.), indelingen die uiteindelijk slechts gebaseerd zijn op wat de meeste mensen 'normaal' achten. Het op handen dragen van Jackson als 'grootste entertainer aller tijden' is net zo'n stuiptrekking van angstige normalisatie als hem afdoen als 'de grootste engerd aller tijden'. Het doet beide geen recht aan het mysterie, het ongrijpbare, het ambigue.
 
Ik heb dus nogal dubbele gevoelens over het hosanna dat nu unaniem over Jackson wordt uitgezongen. Over de doden niets dan goeds, want alles moet immers óf goed óf slecht zijn. Wel ben ik blij dat zijn muziek weer in de belangstelling staat. Vooral zijn platen met The Jackson 5 en de legendarische solo-albums Off The Wall en Thriller zijn onovertroffen in de moderne muziek. Voor mij staat Jackson's vroege werk - en vooral de zorgeloosheid die er uitspreekt - ook helemaal los van de hele 'freakshow' die om hem heen is komen hangen. Ook als zijn gezicht nooit een doktersmes had ontmoet zouden de hits ontelbaar zijn geweest. Maar een 'superster' was hij dan waarschijnlijk nooit geworden.
Lees meer...   (1 reactie)
Een tijd geleden ging ik met een groep oude vrienden een hapje eten. Het was behoorlijk gezellig, we hadden elkaar een tijd niet gezien en dus een hoop bij te praten. Waarom weet ik niet, maar op een gegeven moment was de kanker van Martin Bril het gespreksonderwerp. Ik reageerde verbaasd, want wist niet dat de bekende schrijver en tv-persoonlijkheid ziek was. Dat had ik beter voor me kunnen houden, gewoon 'ah', 'oh', 'ja' en 'nee' zeggen en niets laten merken. Want de stemming sloeg drastisch om rond de eettafel. Hoe kon het immers zijn dat ik, een gerespecteerd lid van de groep en schijnbaar een man van de wereld, de afgelopen tijd had kunnen leven alsof Martin Bril een kerngezonde man was? Ik probeerde me te verdedigen, uit te leggen dat ik Bril een fantastische columnist vind maar nu eenmaal het NRC lees en niet de Volkskrant en daarom niet op de hoogte was van zijn situatie. Dat vonden mijn vrienden geen goed excuus. Keek ik dan nooit naar De Wereld Draait Door? Bovendien was het NRC rechts en elitair. Ik probeerde nog een ander onderwerp aan te snijden, een vliegtuigramp als ik me niet vergis. Maar het baatte niet. Iedereen keek chagrijnig en we moesten nog twee gangen.
 
Nu is Martin Bril overleden en dat vind ik natuurlijk heel erg. Eigenlijk zou ik alles van hem moeten lezen, want ik weet dat zijn stijl briljant was en zijn observaties messcherp. Maar een band met hem opbouwen zoals mijn vrienden dat gedaan hebben, dat is nu voorgoed onmogelijk. Hij was een trouwere vriend dan ik ooit geweest ben.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl