kasblog.punt.nl
In mijn hoofd heb ik een oranje hoedje op
En pis bier in de grachten
Hoor kinderen op hun violen piepen
En koop verroest servies
Dat ligt te schimmelen
Op een verkleurd kleed
 
Maar de deur ga ik niet uit
Thuis is het bier tenminste koud
De vioolmuziek zuiver
Het servies slechts aangetast
Door de weersinvloeden
Van mijn eigen gemakzucht
 
Ik draag een oranje onderbroek
Omdat ik diep van binnen
Zeer aan tradities hecht
En voor het idee
Urineer ik over de rand
En inhaleer dat aroma
Huilend van geluk
 
Zo gaat er weer een jaar voorbij
Van anarchistisch feestgedruis
Want de monarchie heeft pas bestaansrecht
Dankzij de schimmels op mijn aanrecht 
Lees meer...
Mijn gedicht 'Darwin's strippenkaart' (geschreven voor het Darwinjaar) werd in april vorig jaar opgenomen in online-magazine Waterstof. Mijn moeder (zij houdt alles in de gaten) attendeerde mij er gisteren op dat dit gedicht ook op youtube staat, voorgedragen door ene Jasper Bendermacher. Dat filmpje blijkt er al vanaf november te staan en hoort bij het kanaal WaterstofTV. Vreemd dat ik daar nooit iets over gehoord heb, maar ik voel me natuurlijk zeer vereerd en bovendien vind ik dat deze jongen het fantastisch brengt!
Lees meer...   (1 reactie)

Oh mijn god, de kerstdagen

Ze komen er weer aan

En dan krijgen we zo te zien

Ook nog eens een zogeheten witte

‘Afkloppen’ zou mijn moeder zeggen

En zij kan het weten

Maar ik ben zo iemand

Die doelbewust onder ladders doorloopt

Om het lot te tarten, het lot dat mij geworpen heeft

In een permanente kerststal, als os en ezel ineen

De rol van kindeke draag ik maar al te graag over

Aan de pop die de buurtkinderen hebben gekneed

En die krankzinnig staat te grijnzen voor mijn raam

Elke keer dat ik de gordijnen open schuif

Schrik ik mij een hoedje

Maar dat het kindeke smelten zal

En tot water vriest waarop ik lopen kan

Die gedachte vervult mij met een innerlijke vreugde

Waar helemaal niemand iets mee kan

Onder de mistletoe masturbeer ik zonder weerga

En probeer daarna weer mijn dagelijkse gang te gaan

Er worden kransjes gebakken, er worden liederen gezongen

En de Sound Of Music is een vacuüm van gevoelens

Waar elke betekenis in verdwijnt

Oh, mijn god de kerstdagen

Ik kan er maar nooit genoeg van krijgen

Misselijk van het geluk kots ik slingers in een boom

Die de rest van het gezin in samenzang herdrapeert

Zwijgend zing ik mee, terwijl ik uit het raam ontsnap

En voor de deur in de sneeuw ga liggen

Maar eigenwijsheid heeft mijn gevoel voor romantiek

Altijd wat in de weg gezeten

Want wanneer ik eindelijk met alles wil samenvallen

Om in het goddelijke niets te verdwijnen

Begint het godverdomme met sneeuwen te stoppen

En smelt alles om mij heen

Totdat ik vloekend van de kou

Mooi voor lul lig daar midden op straat

De buurtkinderen slaan gierend van plezier

Kerstballen op mijn bevroren lijf kapot

Had mijn moeder uiteindelijk weer gelijk

Zoals altijd natuurlijk, hoe had ik ooit

Anders durven denken

Een witte kerst dient afgeklopt te worden

Want een verzamelaar van clichés, dat is pas echt een mens

Lees meer...
De afgelopen twee weken organiseerde filosofisch café Felix & Sofie vanwege haar tienjarige verjaardag verschillende programma's rond verschillende thema's op verschillende locaties. Zaterdag de 12e was er een middag rond het thema 'roes' in club/restaurant 'Canvas op de 7e', op de zevende verdieping van het oude Volkskrantgebouw in de Wibautstraat. Ik raad iedereen aan die plek eens een keer te bezoeken, vanwege het mooiste uitzicht van Amsterdam. Van zo'n uitzicht raak je pas echt in een roes. Bovendien kan je er lekker eten.
 
Er waren veel interessante sprekers (onder andere islam-kenner Michiel Leezenberg en romantiek-kenner Maarten Doorman) en mijn oud-docente/oud-mentor/ex-collega/vriendin Joan de Ruijter was er ook nog eens om het geheel te filmen. Zij heeft een mooie sfeer-impressie/samenvatting van de middag gemaakt, om te gebruiken in een les over filosofische antropologie voor haar klassen op het 4e Gymnasium in Amsterdam. Deze klassen kennen mij wellicht nog van toen ik daar een tijdje les heb gegeven, maar ik hoop eigenlijk van niet. Joan praat de fragmenten die zij heeft uitgekozen aan elkaar met assistentie van haar poes. 
 
Hier is het filmpje terug te zien:

Roes from joan on Vimeo.

Wie meer filmpjes van Joan wil bekijken, kan daarvoor naar haar video-blog: http://www.schapenwolk.blogspot.com
 
En hier is dan de volledige gedichten-cyclus zoals ik die op de Roes-middag heb voorgedragen:
 
 
OP ZOEK NAAR DE VERLOREN ROES
(Een cyclus in negen delen)

01. Cateraar
 
Leven, leven, leven
Leven is soms dood zijn
Leven, leven, leven
Reanimeert u mij even?
 
Zweven, zweven, zweven
Tussen hoogmoed en trottoit
Jij hebt een net geweven
Maar ik ben veel te zwaar
 
Ik hang aan de grond
Probeer los te komen
Maar gerold in dertig lagen kauwgom
Ben ik niet wat je noemt een verleidelijke vlinder
 
Maar het verlangen, het verlangen, het verlangen, het verlangen
Eens een orgie te bezoeken
Zonder over sokken in gesprek te raken
Zelfs de cateraar heeft aan een halve sok genoeg
 
Het banale heeft een functie
Dat snapt de dokter ook
'Moeten we er soms drugs in gooien?'
Hoor ik hem al zeggen
 
En dat is leuk, want dan gaat het behang bewegen
En een bewegend behang
Zie je ook niet elke dag
Als het goed is tenminste
 
Tja, wat blijft er dan nog over
Een potje zitten schijten
En dan gedichten schrijven
Of wat daar voor door moet gaan
 
Het banale heeft een functie
Maar ik wil het trottoir verlaten
Die dwangbuis van kauwgom
Heeft z'n glans snel verloren
 
Leven, leven, leven
Als ik nooit dood zou zijn
Zou ik ook niet willen leven
 
Dan zou je dus net zo goed dood kunnen zijn
Het is dan geheel om het even
 
En daarom blijf ik liggen
En laat drugs en seks voorbij gaan
Aan mijn plakkerige cocon
 
Misschien dat ik wel smelten zal
En dan tot leven kom
Ontwaak in het gestoorde licht
Van die onverbiddelijke zon
 
 
02. Geboorte

Ik heb de roes gevonden
Van het geboren zijn
Die trein dat is geen metafoor
Toch blijf ik liggen op het spoor
Want verplet te worden
Terwijl je net bent begonnen
Dat is nog eens een entree
Het maakt indruk op de dames
Die smeerbare paté
Ze dansen als uitzinnigen
En maken vreemde klanken
Die echoën door mijn hoofd
Mijn hoofd die rolt, mijn hoofd die rolt
Die echoën door mijn hoofd
Mijn ogen rollen mee
 
 
03. Enge film

Ik heb een enge film gezien
Waarin enge mensen
Enge dingen deden
Zo werd er een vrouw besneden
Die daar niet van gediend was
 
Haar clitoris begon te spoken
In huizen van onwetenden
De stad was in rep en roer
Zelfs de kermis die werd afgelast
 
Uiteindelijk bleek het allemaal
Maar een film te zijn
Toch kon ik er niet van slapen
 
De roes van angst is soms zo fijn
Omdat het allemaal niet waar kan zijn
 
 
04. Alcohol

Het moment tussen aangeschoten zijn en dronken worden
Laat ik het liefst zo lang mogelijk duren
Dagen, maanden, jaren
En dan mijn schip besturen
Naar zeeën vol ideeën
Geen Platoonse ideeën
Want die zinken zo snel
En de algen en de alen
Hebben weinig idealen
En ze huilen door de schoonheid
Van de rankheid van mijn schip
En wanneer ik mijn broek omlaag trek
Weerklinkt trompetgeschal uit het vooronder
 
 
05. De tijd
 
Kijk eens op de klok
En kijk dan nog een keer
Het heeft geen zin
De tijd die gaat
Nu miste je hem weer
 
Blijf toch hangen
Aan die wijzer
Wijsbegeerte is je vak
Maar als het uurwerk het niet houdt
Dan maak je wel een flinke smak
 
En dan lig je daar weer tussen de rotzooi
En wordt het wachten op de zon
Altijd wachten, altijd wachten
Tot het eindige begon
 
Waar is die roes, waar is die God
Waar is dat ultieme, dat puntje, dat ei
Het is nu al dertig seconden half zeven
En ik heb wel wat beters te doen
Dan onder een klok te liggen
 
 
06. Lopen

Lopen, lopen, lopen
Over het trottoir en langs de rails
Wandelen, sprinten, joggen
Zonder bestemming in het bijzonder
Zonder iPod of onderbroek
De muziek zit toch in je hoofd
Gedownload uit een weerloos web
En als het bungelt tussen je benen
Is de zon opnieuw verschenen
Voor een laatste zinnestraal
 
De roes van het cliché is soms zo fijn
Omdat het allemaal zo waar kan zijn
 
 
07. Religie
 
God is groter dan wij allen
En toch zo klein als een kroket
Hij is een kind dat nooit stopt met volleyballen
Ook niet als z'n hamster wordt verkracht
De buren aanbidden in hun slaap
Die hyperactieve naïeve knaap
Als ze wakker worden
Gaan ze zingen
Aria's van groen satijn
Lach ze uit, ik zal je sparen
Terwijl we wachten op de trein
 
 
08. Muziek

Lachen, lachen, lachen
Terwijl trompetgeschal
Uit het vooronder klinkt
En aria's van groen satijn
Door de zachte muren zweven
 
Een stoel kraakt
Omdat de kat erop is gesprongen
God's oog waakt
Omdat wij Hem hebben verzonnen

De creatieve kracht
En het mathematisch ongelijk
Mijn schip kapseist heel zacht
Terwijl keihard het feest start
De electrobeat ons overneemt


09. Kauwgom
 
De geur van vagina's
Die te lang in de zon hebben gelegen
Beroeren mijn ziel

Ik denk aan vroeger
Toen ik nog weleens volleybalde
En stiekem enge films bekeek
 
Ik zocht de roes en vond een eiland
Neergesmakt op het beton
Ik hoefde nu niet meer te wachten
Hier was waar de roes begon
 
Maar de roes kent geen begin 
En ook geen einde
Hij was er altijd al maar verkleed
Dat puntje, dat ei, ze zijn zo elektrisch
Ze zijn zo ijskoud, zo verschrikkelijk heet
Ik drijf weer, daar gaan de golven
De roes wandelt een marathon
Het lopen heeft nooit stilgezeten
Dit is waar ik begon
 
Het betekenisloze dat alles betekent
De kauwgom in de ochtendzon
Het ontroert me, het geeft me een stijve
Tranen met tuiten, koffers vol zaad
 
Sla me in de ketens
Veroordeel mijn vreugde
Maar de roes, die God bestaat
 
En ik heb het altijd al geweten
Maar soms moet je dood gaan en weer leven
De hele wereld opnieuw bedenken
En dansen en dansen en dansen en dansen
En dansen en dansen, de wetten voorbij.
Lees meer...   (3 reacties)
Rust in vrede, koning der pop
Eindelijk rust, je hebt het verdiend
Vroeger was je schattig zwart
Later werd je tragisch wit
Maar je muziek bevatte alle kleuren
En je danste met de zwaartekracht
 
Peter Pan loopt door de lucht
Peter Pan zit in een boom
Peter Pan grijpt naar zijn kruis
Peter Pan woont in een droom
 
En hij wilde nog zoveel
En wij wilden nog zoveel van hem
Dat hij uit de schaduw stapte
Waar zieke mensen hem aan hadden vastgeketend
Mensen die ware toverkunst zijn vergeten
Want Peter Pan die heeft geen schaduw
 
Laat hem de last niet langer dragen
Nu hij eindelijk van ons is verlost
Niet alles moet altijd worden begrepen
Soms is het ritme van je hart genoeg
En wat overblijft is een schatkist vol onschuld
Muziek die blijft wanneer wij zijn verdwenen
 
Muziek die klinkt als eeuwig leven
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Lees meer...
Wel, zoals u hier kunt zien heeft de enige deelnemer van mijn prijsvraag na twee mislukte pogingen het juiste antwoord gegeven. Mocht ik ooit weer een prijsvraag uitschrijven, dan mag elke deelnemer maar een keer meedoen. Iedereen verdient een eerlijke kans. En mocht ik ooit weer een leuk verhaal te vertellen hebben over een loodgieter of iets in die trant, zal ik proberen zo min mogelijk aan de verbeelding van de lezer over te laten. Dat zijn de twee dingen die ik vandaag geleerd heb. Maar Veer, hier is jouw welverdiende aubade:
 
Het schrijverschap is toch geen grap
Het is geen groente in een schap
En als je schrapt wat ik niet snap
Dan is dat slap, dan is dat zonde
 
Want creativiteit komt je niet aangewaaid
Waai dus niet mee met wereldwijde winden
Je bent een kind van je eigen tijd
Maar bloggen is voor onbeminden
 
Leg je dus niet neer bij het exhibitionisme
Van de meningen van een dag
Schrijf toch iets van langere adem
Voordat er echt geen lucht meer is
 
Zo zei je mij, in jouw keuken
Er stonden pannen op het vuur
Maar goede raad is onbetaalbaar
En jouw brouwsels smaakten zuur
 
Door middel van een generatiekloof
Probeerde ik de boel te relativeren
Toen viel je van je geloof
Maar niet hard genoeg om je te bezeren
 
Sindsdien zie ik jou steeds vaker
In de krochten van mijn blog
Die prijsvraag heb jij met glans gewonnen
Maar mijn roman komt er alsnog
Lees meer...   (1 reactie)
De boekenweek is weer voorbij
En weer heb ik geen boek gelezen
Wel heb ik veel over boeken gelezen
Boeken die ik zou moeten lezen
De boekenweek is weer voorbij

De boekenweek ging over dieren
Ik hou van boeken
Ik hou van dieren
De boekenweek ging over dieren
Dieren kunnen niet lezen
 
Ik hou van katten en soms ook honden
Maar niet van die grote honden
Die altijd aan hun piemel zitten
Ik vind dat mensen ook dieren zijn
De boekenweek ging over mensen

De boekenweek bezorgt mij een schuldgevoel
Ik wil lezen, ik wil schrijven
Ik wil meer biologische kennis bezitten
Ik wil actievoeren tegen zielige dieren
En zielige mensen en zielige bossen
De kreditiekcrisis en de klimaatcrisis
Het primaten-circus op de straat
 
Frictie en non-frictie, fora en fitna
De boekenweek godzijdank weer overleefd
Als een kip zonder kop
Als een kop zonder krant
Als een vlucht regenwulpen
Zonder landingsbaan
 
Als iedereen is uitgetjielpt
En ik weer muggen dood mag slaan
Dan kan ik heel fijn boekjes lezen
En zachtjes huilen naar de maan
Lees meer...
Ik wil de straat op
En folders door de brievenbussen gooien
Met mijn lantaarn zwaaien
Als een dolle man
En hem dan kapot slaan
Tegen de straattegels
Want God is niet dood
Hij is alleen maar bang
Voor de dinosauriërs
Op het behang

En de leuzen op de bussen
Trekken aan Zijn wakend oog voorbij
Elders worden raketten afgeschoten
En staan maagden in een rij
Meerdere namen voor dezelfde abstractie
Kijken door ramen naar een gesloten attractie

Ook de God van de Atheïsten
Wacht op een startschot in de pisten
Beschaamd laat hij zijn paardje draven
Voordat apostels hem begraven
Een slechte clownsact probeert de sfeer te redden
Maar iedereen is al lang naar huis

Laat mij de straat op
En met dingen gooien
Meetinstrumenten en heilige boeken
We mogen geloven
Nooit stoppen met zoeken
Want God leeft
En is doodsbang
Voor de dinosauriërs
Op het behang

De dinosauriërs en de slang

Lees meer...
De dagen van ontzetting zijn voorbij
Lang leve alle lege straten
Ergens staan nog wat mensen in de rij
Om over gisteren te kunnen praten
 
Maar het merendeel heeft de slaap hervat
En droomt een sluier over lijken
Ze houdt me vast op het zebrapad
En bloost dat je nooit genoeg uit kan kijken
 
Misbruikt zij het gevaar om mijn hand alleen
Of het bloed ons kinderen ingehaald
En wordt alles gestuurd door een hart van steen
 
Dat vraag ik mij als zij de kelder indaalt
En haar bloesje losknoopt om mij het wonder te tonen
Oh interbellum, beest van onze dromen
Lees meer...
Toen ik zes jaar geleden begon met de studie Wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam werd ik automatisch lid van de studievereniging 'Amsterdamse Filosofen Binding', oftewel 'AmFiBi'. In mijn tweede jaar werd ik bestuurslid van AmFiBi, wat vooral inhield dat ik elke week op de borrel aanwezig moest zijn en af en toe een leuke lezing mocht organiseren. Na dat jaar trok ik mij terug uit het bestuur, maar bleef wel actief als vaste gast op studiereizen en introductiekampen. Langzaam verwaterde echter mijn interesse voor deze uitjes en was ik zelfs niet meer op de borrel te vinden.
 
Wél kwam ik altijd naar het 'soirée musicale et poétique', een open podium voor artistiek talent onder de filosofiestudenten, om daar mijn gedichten voor te dragen. Maar vorige week woensdag nam ik ook daarvan afscheid. Op de zolder van café Kapitein Zeppos, waar deze avond altijd plaats vindt, keek ik om mij heen en zag ik dat het goed was zo. Ik ben dan ook inmiddels afgestudeerd en ken steeds minder mensen die actief met het AmFiBi-gebeuren bezig zijn. Nostalgie is een slechte drijfveer voor gezelligheid, laat staan voor artistieke prestaties en ik vind mezelf nog te jong om mij nu al een oude lul te mogen voelen.

Mijn optreden was een groot succes, al zeg ik het zelf. De sfeer van de avond was voordat ik het podium beklom nogal ernstig, alsof er iemand dood was gegaan. Maar misschien dat 'ernst' en 'kunst' voor de gemiddelde filosofiestudent onlosmakelijk met elkaar verbonden lijkt. Gelukkig wist ik met mijn gedichten en grapjes de boel enigszins te ontregelen en op te vrolijken. Dat vind ik nou eenmaal leuk om te doen. En al zijn er genoeg plekken waar ik dat in de toekomst zal kunnen blijven doen, ik zal AmFiBi zeker missen.
 
Hier twee van de gedichten die ik die avond ten gehore heb gebracht:
 
 
Deconstructie

De ergste dromen zijn die waarin alles weer goed lijkt te zijn gekomen
Zij is weer terug
En jij ligt in haar schoot
Alle ellende was een leugen
Of een vergissing, of een boze droom
Maar nu is het goed, het leven zoet
Maar voor hoe lang?
Ergens in de verte valt een bord kapot op de grond
Dan volgt nog een bord en het komt dichterbij
 
Daarna potten en pannen en multomappen en encyclopedieën en televisietoestellen en stoelen en kasten en binnenmuren en buitenmuren en dan komt het dak omlaag
En dan opstaan en koffie zetten en je zak schrobben en op je fiets stappen
 
Nee, doe me dan maar een panische angstdroom
Dat ik wakker word in een bed van zweet
En op kan staan en om me heen kijken
En zien dat alles er staat
De borden en de boeken
Het dak en m'n zak
En alle zaken die ik niet hoef te zoeken
Omdat ze niet weg kunnen raken
 
 
Randy Newman Revisited

Daar komen ze weer, in groepjes van vier
Met messen, kettingzagen, betonhamers
Pepperspray, gifgas, anthrax
Mitrailleurs en mobiele telefoons
Wat een rellen, hoor ze eens bellen
Ik moet maken dat ik weg kom
Uit deze onrustige straat
Thuis, op de bank
Liggen een krant en een kat
Er zijn vijftien verschillende soorten
Thee in het rechterkastje
Ik heb mooie platen
En mooie boeken
Een warm bed
Dat soms een beetje stinkt
Al naar gelang wie mij de eenzaamheid ontnam
Voor een kort en heet moment
 
Oh, wat heerlijk om aan deze zaken te denken
In zo'n helse koude
Waar ledematen door de rondte vliegen
En spandoeken er niet om liegen
Men is kwaad en zoals dat vaker gaat
Kan er geen borrel gedronken worden
Geen kaartje neergelegd
Er wordt niet eens nog een nachtje over geslapen
Omdat de zaken bij daglicht vaak zo anders zijn
Neen, men werpt zich liever voor de trein
Dan er eentje te missen
 
Inmiddels moet ik ook nog pissen
Maar struikelend over heilige geschriften
Honkbalknuppels en reageerbuizen
Buttons en glasscherven
Lijkt het me niet zo'n goed idee
Hier de sfeer te verpesten
Door m'n blaas te legen
 
Het zal wel aan mij liggen
Ik leef buiten de wereld
Al word ik vaak geroepen
Dan voel ik me voor even een levend wezen
Kort genoeg om er bang van te worden
Toch bid ik stiekem 's nachts
Naar al wie onder mij leeft
En vraag ik om vergiffenis
Voor dat dronken gedicht
Dat ik nooit af durfde te maken 
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl