kasblog.punt.nl
Na drie kwartier doorbrak K. het zwijgen. ‘Ga je hier een stukje over schrijven?’ was wat hij zei. Ik aarzelde. ‘Het zou wel voor de hand liggen om dat te doen, maar ik ben bang dat ik dan iets kapot maak.’ [Lees verder op hard//hoofd]
 
Lees hier mijn stuk over Antichrist nog eens terug.
Lees meer...
Wie van mijn generatie een goede opvoeding heeft genoten is te herkennen aan een zieke geest. Dit is toe te schrijven aan het Villa Achterwerk-programma Rembo & Rembo. Als ik een beetje in de put zit hoef ik maar te denken aan legendarische personages als de Gluurbuur, de Magdats, de oplichter in de duinen, de föhnverkoper, de agent in de rolstoel, of het heertje dat in zijn zondagse pak door een drol glijdt, en ik ben er weer helemaal bovenop. Wie het programma met nooit meer dan een half oog heeft gezien, zal de onweerstaanbaarheid van deze poep-en-pies-flauwigheid nauwelijks begrijpen, maar de ware liefhebber weet dat onder de oppervlakte een absurdistisch levensgevoel schuilging dat akelig veel op goddelijke verlossing leek. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Er zijn vele geneugten in het leven – zoals brokkelkaas, koetjesrepen, fietsen zonder onderbroek en de opera’s van Verdi – maar ik kan mij toch niets heerlijkers bedenken dan Matthijs van Nieuwkerk die Matthijs van Nieuwkerk aankondigt. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Ongetwijfeld heeft u bij De Wereld Draait Door, dan wel via YouTube, het filmpje gezien waarin ‘Mathieu van security Mobistar’ op briljante wijze voor de gek wordt gehouden, als wraak op de slechte klantenservice van het Belgische telecombedrijf. Waarschijnlijk zult u denken dat dit filmpje geheel op zichzelf staat en de rest van het televisieprogramma waaruit het afkomstig is alleen maar tegen kan vallen. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Vandaag was ik eventjes de populairste leraar op mijn school. Wat bleek? Afgelopen zaterdag was ik op Rtl4 te zien, in het verborgen camera-programma Benidorm Bastards. Die zomerse dag in het Westerpark dat mijn geliefde en ik zo ludiek in het ootje werden genomen was ik alweer bijna vergeten. Bekijk de uitzending hier. Wij zitten in aflevering zeven, op ongeveer twee minuut dertig.
Lees meer...   (4 reacties)
Mijn oma was bij ons op bezoek en zou mij naar bed brengen. Bij het naar bed brengen hoorde natuurlijk het ritueel van een verhaaltje voorlezen. We hadden een heleboel mooie kinderboeken in de kast staan en ik mocht daar een van uitkiezen. Het werd 'De fantastische Meneer Vos' van Roald Dahl, een boekje waar ik maar geen genoeg van kon krijgen. [Lees verder op Cineville]
Lees meer...
Het gaat niet altijd goed met mij, vaak zelfs ronduit slecht.

Meestal ben ik met mezelf en alles in gevecht.

Toch denk ik vaak als ik weer boos mijn voordeurstoepje boen:

wel fijn dat ik ‘t niet met Andries Knevel hoef te doen.

(…)
Liever met een paard, een schaap of een kameel

Dan dat ik mijn lakens met Andries Knevel deel

Liever midden in de nacht, in een moeras verdwaald

Dan dat Andries Knevel plots zijn ding tevoorschijn haalt

Ik word liever in een ufo, door een marsman meegenomen
Dan dat ik Andries Knevel tot een hoogtepunt voel komen

 
Brigitte Kaandorp – ‘Andries Knevel’

 
Als ik het duo Andries Knevel en Thijs van den Brink mijn televisiescherm zie ontsieren, moet ik soms denken aan Frankenstein-verfilmingen uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. In die films wordt een personage geïntroduceerd dat niet in de originele novelle van Mary Shelley voorkomt: Igor, het gebochelde hulpje van Dr. Frankenstein. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Dat niet iedereen opgegroeid is met het waanzinnige prentenboek Max en de maximonsters van Maurice Sendak, vond ik een schokkende ontdekking. Ik ging er zonder meer vanuit dat het avontuur van de stoute Max, die zonder eten naar bed wordt gestuurd en dan koning der Maximonsters wordt, iets is waar elke kleuter doorheen is gegaan. [Lees verder op Cineville]

 
Lees meer...
Natúúrlijk is de natuur hartstikke mooi. Op een schilderij bijvoorbeeld, of in een film. Maar je zal mij er niet snel doorheen zien lopen. Veel te eng voor deze stadsjongen, al die krioelende beestjes en al die veel te frisse lucht. Het engste is volgens mij dat, als je maar lang genoeg door die verdomde natuur heen loopt, je op zeker moment gaat realiseren ook zo'n krioelend beestje te zijn. Een beestje waar je alle pootjes uit kan trekken, maar die toch steeds tussen je vingers wegglipt. Als ik minder had gespijbeld tijdens de lessen biologie, had ik nu wellicht de natuur kunnen bezweren met mijn kennis, zoals een echte man betaamt.
 
Het engste dier is toch wel de vrouw. Zij weet dat je de natuur haar gang moet laten gaan, zij kan zichzelf aan de natuur uitleveren. In de nieuwe film van Lars Von Trier, Antichrist, speelt Charlotte Gainsbourg een vrouw die angstig is voor de natuur. Angstig omdat ze geen grip kan krijgen op de natuur en daarmee ook niet op zichzelf. Haar man, gespeeld door William Defoe, wil haar natuur bezweren door middel van therapie. Zij moet voetje voor voetje door het bos gaan lopen om te merken dat er geen reden voor haar angst is, dat er geen kwaad in de natuur schuilt. Maar 's nachts kunnen Charlotte en William de slaap niet vatten, vanwege het constante getik van eikeltjes tegen het hutje waar ze verblijven. Slechts eens in de honderd jaar hoeft er uit zo'n eikeltje een nieuwe boom te groeien, zo weet Charlotte ons te vertellen. De rest wordt dus rechtstreeks het graf ingezonden. Het engste beeld uit Antichrist is niet een doorgeknipte klit, maar een eikenboom.
 
In het begin van de film zien we een peuter uit een raam vallen. Een hoogst dramatische scène, effectief in slow motion en met klassieke muziek in beeld gebracht. Haast kolderiek, met het knuffelbeertje dat we nog even voor het raam zien hangen wanneer het door het kind in zijn val meegenomen wordt en de ouders die terzelfdertijd in een machinale pompbeweging de liefdesdaad volbrengen. Het is duidelijk dat Von Trier hier de grenzen van de goede smaak opzoekt, een spel speelt met sentimentaliteit. Aan elke kleine beweging in deze openingsscène hangt een onmetelijk zwaar gewicht. Wat we zien is zinloos en wreed, maar vol betekenis. De eikenboom maakt misselijk van angst omdat hij niet stopt met zijn kinderen bij bosjes te laten vallen. De dood wordt zo iets volstrekt banaals, en Charlotte en William zitten gevangen in die banaliteit. De man, de wetenschapper, kan het verschil aangeven tussen mens en natuur. Het ene geeft betekenis, kent een moraal. Het andere is a-moreel en onbezield. De vergelijking tussen eikeltjes en kinderen is een constructie en elke angst die hieruit voortkomt irreël. Maar wanneer je langzaam gek dreigt te raken door het geluid van die vallende doodsvruchten, kan je alleen maar de vrouw gelijk geven. De vrouw die inziet dat elke geboorte een sterven is, dat elk iets er is om tot een niets uit te groeien.
 
Antichrist is geen horror-film. Het bos is geen dichtbegroeid donker woud waar weerloze meisjes in kunnen verdwalen. Het is er juist vaak opvallend licht en sereen. Iets té sereen, iets té licht bijna. Dit is geen horror-bos, maar een magisch-realistisch bos. De naam van dit idyllische plekje is 'Eden'. Het is het engste bos dat ik ooit in een film gezien heb. De namen van de personages horen we nooit (ik noemde ze hier William en Charlotte, omdat de acteurs zo heten), maar die namen zouden heel goed Adam en Eva kunnen zijn.
 
Antichrist is de ultieme horror-film, omdat het over de grootste angst van de mens gaat. Niet de dood, maar het leven. Niet het vreemde, maar het bekende. Niet het andere, maar wijzelf. Ik kom de stad nooit meer uit.
Lees meer...
Natúúrlijk keek ik uit naar de nieuwe Quentin Tarantino. Zijn films zorgen immers gegarandeerd voor een avondje vermaak, door de kenmerkende combinatie van wrede actiescènes, absurde dialogen en stijlvolle muziek. Toch had ik niet bijzonder hoge verwachtingen van zijn nieuwste creatie. Aan de ene kant omdat Tarantino in zijn laatste paar werken (Kill Bill, Death Proof) steeds meer doorsloeg in een enigszins vermoeiende postmodernistische aanpak van verwijzingen naar subgenres en subsubgenres - verwijzingen die doorgaans geheel langs mij heen gaan, aangezien ik niet zo'n celluloid-nerd ben - en ik verwachtte dat hij deze beperkende ontwikkeling wel voort zou blijven zetten. Aan de andere kant had ik van tevoren bedenkingen bij deze film omdat een zwaarbeladen onderwerp als de holocaust mij te misplaatst leek om een potentiële klassieker in de stijl van Reservoir Dogs of Pulp Fiction mogelijk te kunnen maken. Niet zozeer ethisch ongepast, als wel esthetisch ongeschikt.    

Inglourious Basterds (met bewust twee spelfouten in de titel, want de ware kunstenaar mag dyslectisch zijn) oversteeg echter al mijn verwachtingen. Hoogstwaarschijnlijk zit ook deze film weer vol met cinematografische verwijzingen die ik heb gemist. Maar Tarantino doet ditmaal meer dan louter een spel spelen van gecombineerde stijl-citaten; dit verhaal heeft een hart en een ijzersterk origineel plot. Natuurlijk zou je kunnen stellen dat het 'eigenlijk nergens over gaat'. Immers, als film over de Tweede Wereldoorlog slaat het nergens op en doet het gelukkig ook nergens een poging ergens op te slaan. En dat is nu juist de kracht van dit werk! Ik zie Inglourious Basterds dan ook als een ultieme ode aan de fantasie. Niet louter de fantasie van het witte doek, maar de menselijke fantasie als zodanig. Wie droomt er nooit eens van de geschiedenis naar zijn hand te kunnen zetten? Het starre van dat wat nooit meer rechtgezet kan worden te doorbreken en te laten dansen? Dromen vol simpelheid en daarom juist zo krachtig, zo al te menselijk. Het moet heerlijk zijn om Quentin Tarantino te heten en dat massieve rotsblok van onbegrijpelijk lijden op te kunnen tillen als een veer, voor even God te mogen spelen. Want de God van de film-wetten kent meer genade in Zijn logica, meer romantiek en schoonheid, dan die van de 'echte wereld'. 
 
Wat me eigenlijk het meest aan deze film verraste was dat, voor Tarantino's doen, de actiescènes zo goed gedoseerd zijn. Geen over-the-top-bloedbaden dus, wat in deze context ook wellicht wat onsmakelijk was geweest. De gruwelijkheid en haast ondraaglijke spanning zitten hem in de dialogen van scènes die eng lang voortduren en het briljante schmierende acteerwerk. Als de Oostenrijkse acteur Christoph Waltz, voor zijn rol van nazicommandant Hans 'Jew Hunter' Landa, geen Oscar krijgt, eet ik mijn keppeltje op. Hij is het ultieme kwaad, erger dan Hitler, en onweerstaanbaar komisch. Ook Brad Pitt werkt op de lachspieren, als aandoenlijke leider van een bende wraakzuchtige Joden ('The Basterds' uit de titel). Sowieso zou dit best weleens de meest geestige film kunnen zijn die Tarantino tot nu toe gemaakt heeft. Mensen die aanstoot nemen aan dit project, omdat er iets gebagatelliseerd zou worden wat nooit mag worden gebagatelliseerd, hebben er niets van begrepen. Inglourious Basterds refereert namelijk niet naar de geschiedenis. Het appelleert aan iets veel belangrijkers, dat wat elke geschiedenis overstijgt: het gevoel.
 
Inglourious Basterds is geen film voor dvd, deze móet je op groot scherm ervaren! In Amsterdam draait hij momenteel meerdere keren per dag in Pathé ArenA, Pathé de Munt, Tuschinski en The Movies.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl