kasblog.punt.nl

Voor een bijzonder fijn nummer van een bijzonder fijne plaat van een bijzonder fijn bandje werd ik gevraagd de videoclip te schrijven. Eerie Wanda-frontvrouw Marina Tadic animeerde vervolgens deze hersenspinsel. Zie hier het resultaat.

Reacties

Hoop niet dat u inmiddels Bowie-moe bent, maar voelde toch ook de behoefte nog een paar woordjes aan Hem te wijden. Met daaronder een playlistje voor vijf uur en zestien minuten aan kameleontisch genot.

Reacties

Kerst staat voor de deur en dat betekent dat het weer tijd is voor een kersverse Kasmix, de traditionele dubbelcompilatie waarop ik mijn favoriete tracks van de afgelopen twaalf maanden op smaakvolle wijze aan elkaar borduur.

Aan de beproefde receptuur is weinig veranderd, behalve dat ik het gore lef heb gehad om voor het eerst in acht jaar een belangrijke regel te doorbreken en wel de regel dat er niet meer dan één nummer per artiest op mag. De reden dat ik nachtenlang mijn hoofd hierover brak kwam omdat deze twee nummers om zo’n totaal verschillende reden essentieel voor mij voelden; het ene puur als muzikaal meeslepend hoogtepunt en de ander vanwege de troostende kracht dat het mij steeds weer wist te geven. Want de Kasmix is – naast een manier om mijn excellente smaak aan vrienden op te dringen -  toch óók een persoonlijk document; het moet in staat zijn om mij als hoogbejaarde man nog alle pieken en dalen van zo’n roerig jaar als deze te kunnen laten herbeleven. Voor minder moet je het ook niet willen.

Nu vind ik overigens elke noot te gek van het album waar die twee bewuste liederen vandaan komen. Slechts één plaat vond ik beter. Benieuwd welke dat is? Scroll dan naar mijn beneden voor mijn onvermijdelijke albumlijst. En klik op de cover om Kasmix 2015 uw kompjoeter binnen te loodsen.

En dan nu mijn 15 favoriete albums van 2015 (in verband met 'ernstig drukke dagen' zonder toelichting dit jaar, helaas):

15. Beach House - Depression Cherry

14. Jacco Gardner - Hypnophobia

13. Blur - The Magic Whip

12. Courtney Barnett - Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit

11. Beach House - Thank Your Lucky Stars

10. Destroyer - Poison Season

09. Julia Holter - Have You In My Wilderness

08. Lower Dens - Escape From Evil

07. Other Lives - Rituals

06. Deerhunter - Fading Frontier

05. Kendrick Lamar - To Pimp A Butterfly

04. Joanna Newsom - Divers

03. Father John Misty - I Love You, Honeybear

02. Tame Impala - Currents

01. Sufjan Stevens - Carrie & Lowell

 

Fijne feestdagen!!!

Reacties

Buiten wordt het killer, binnen wordt het knusser, de dagen worden korter, de avonden eenzamer en de straten raken gevuld met de aroma's van kruitdamp en bakvet. U weet wat dat te betekenen heeft; het is weer tijd voor een nieuwe Kasmix. De achtste editie van deze eindejaarsverzamelaar bevat zoals gewoonlijk een hoop bekende namen, bijzonder ontdekkingen en opvallende afwezigen. Maar liefst tweemaal tachtig minuten luisterplezier voor onder de virtuele kerstboom, voor wie even genoeg heeft van Mariah, Bing, Queen of The Eagles. Download hem hier (klik op het bovenste hoesje voor de link en scroll verder naar beneden voor de onvermijdelijke eindjaarslijst van mijn favoriete albums):

 

 

Mocht u alvast een blik willen werpen op de tracklist, dat kan hier: 

Tja, en dan dus nog even dat dekselse albumlijstje. Dit is, na lang wikken en een beetje wegen en voorzien van wat hopeloze pogingkjes om mijn keuzes te motiveren, mijn top 14 van 2014:

14. Elbow - The Take off And Landing Of Everything (Bedwelmende kruising van de weemoedige schemersound uit hun begindagen en de levensomhelzende grootsheid van het latere werk.)

13. Alt-J - This Is All Yours (Het debuutalbum vond ik slechts sympathiek geneuzel, maar deze opvolger weet me daadwerkelijk te grijpen. Meeslepende melodieën, spannende geluidjes en een bezwerend sfeertje. Was zelfs nog wat hoger op de lijst geëindigd als de plaat iets korter was geweest, nu komt soms saaiheid op de loer te liggen.)

12. Real Estate - Atlas (Nog net een stukje druileriger dan hun vorige platen, maar voor de rest niets nieuws onder het zonnetje. Hoeft ook niet. Dit bandje schrijft achteloos mooie uit-het-raam-staarliedjes waar er in dit tranendal onmogelijk ooit genoeg van kunnen zijn.) 

11. Ed Harcourt - Time Of Dust (Eigenlijk een eepee, maar ik laat haar toch maar meetellen aangezien het domweg de beste release is die deze schandalig ondergewaardeerde songsmid in jaren heeft uitgebracht. De combinatie van schaamteloze romantiek en een spookachtig sfeertje is waar ik ooit als een blok voor viel en eindelijk klinken die beide kanten weer volledig in balans.) 

10. Chad VanGaalen - Shrink Dust (Deze singer-songwriter klinkt vaak alsof hij op het randje van een zenuwinzinking balanceert, maar weet dit te vertalen in muziek die juist een uiterst kalmerende uitwerking heeft. Alle liedjes op deze plaat voelen meteen zo vertrouwd als oude vrienden en hadden toch enkel en alleen door die malle Chad gemaakt kunnen zijn.)

09. The War On Drugs - Lost In The Dream (Aanvankelijk was ik wat teleurgesteld in dit album, omdat het op mij overkwam als een enigszins voorspelbaar vervolg op de voorganger. Enkele luisterbeurten waren echter voldoende om erachter te komen dat deze plaat volledig op zichzelf staat. En elk nummer op deze plaat staat als een huis. Of zeg maar gerust, een huizenblok. Dit is nou muziek die mij doet overwegen om toch maar eens rijlessen te gaan nemen.)

08. Temples - Sun Structures (Van alle ontelbare sixtiesrevivalbandjes waar we de afgelopen jaren mee zijn doodgegooid is Temples de meest misleidende. Aan de oppervlakte komen hun liedjes over als slimme schimmen van wat ooit 'groovy' was, maar bij nadere beluistering blijken ze juist behoorlijk eigenzinnig in elkaar te steken en zijn ze veel te krachtig voor misplaatste nostalgie. Ook een van de beste bands die ik dit jaar live mocht beleven.) 

07. Avi Buffalo - At Best Cuckold (Het debuut uit 2010 klonk als een vakantieliefde om af en toe met weemoed aan terug te denken, maar het vooruitzicht op een nieuwe ontmoeting maakte maar zenuwachtig. Zou dat charmante hoopje dons in de afgelopen vier jaar niet zijn uitgegroeid tot een saaie zwaan? Gelukkig blijkt elke angst ongegrond te zijn: het nieuwe album mag weliswaar ‘volwassener’ klinken, dat zweverige gevoel van een adolescente nazomer waarin melancholie en euforie samensmelten is gebleven, evenals de prachtige net-niet-valse samenzang en bittergeile teksten, en levert bovendien een boel songs op die in een rechtvaardiger universum wereldhits zouden zijn.)

06. Angel Olsen - Burn Your Fire For No Witness (Deze beeldschone bard jodelt gelukkig niet meer zo onomowonden als op haar eerdere werk, maar schuurt juist heerlijk tegen het randje en laveert nonachalant tussen onder meer country, folk en glamrock. Haar liedjes bevatten immer iets verliefdmakend stekeligs en geven in hun schijnbare intimtieit zichzelf nooit volledig bloot, waardoor je altijd aandachtig blijft luisteren.) 

05. Mac DeMarco - Salad Days (Mijn favoriete plaat van het jaar om op te zetten als er bezoek over de vloer is. Het klinkt namelijk zo ongelooflijk aangenaam op de achtergrond, maar als je er dan even gericht naar gaat luisteren (bijvoorbeeld omdat het gesprek stil valt) blijkt het compleet van de pot gerukt (en dan heb je dus weer wat om over te praten). Reuzehandig al met al, maar ik houd gewoon ook heel erg van dat soort contrastenn.)

04. Sun Kil Moon - Benji (Wat een verschrikkelijke zeikplaat vond ik dit in eerste instantie. En iedereen maar roepen hoe briljant het was. Maar in tegenstelling tot bovenstaande titel, werken de songs van Mark Kozelek niet op meerdere niveaus. Juist niet! Er is maar één manier om ernaar te luisteren en dat is alsof het belangrijkste geheim van de wereld je toegefluisterd wordt en het missen van een enkel woordje je einde kan betekenen. Wanneer je eenmaal de van details bolstaande verhalen van Benji in je hart hebt toegelaten is het onmogelijk om ze ooit nog los te laten. Toen het kwartje eenmaal bij mij gevallen was ben ik mij gaan verdiepen in de rest van Kozeleks oeuvre en ik geloof dat deze klootzak zowaar een vriend voor het leven aan het worden is.)  

03. Timber Timbre - Hot Dreams (Sensueel en creepy, desolaat en knus, paradoxaal maar toch o zo vanzelfsprekend. Als Roy Orbison met Ennio Morricone een indiebandje was begonnen na het zien van een David Lynch-film zou het ongeveer zo klinken, maar dan anders. Och, hoe beter de albums worden hoe moeilijker ik het vind om mijn enthousiasme onder woorden te brengen, merk ik zo. Deze plaat is gewoon fucking geniaal en daarmee basta.)

02. Damon Albarn - Everyday Robots (Hoe bizar veelzijdig de man-met-de-duizend-en-een-projecten (waarvan Blur en Gorillaz natuurlijk de bekendste zijn) ook lijkt, hij kan onmogelijk ontsnappen aan wie hij is. In alles wat hij doet klinkt er een onontkoombare melancholie onder de (vaak juist zo vrolijke) oppervlakte. Het verbaast me dan ook niets dat hij op dit solodebuut die melancholie eindelijk volledig de vrije loop laat. Het zorgt voor een plaat die ongenadig diep onder de huid kruipt en die in de allerbeste britpoptraditie een uiterst persoonlijke zoektocht samen laat gaan met een blik op het moderne leven van alledag.) 

01. Beck - Morning Phase (De enige zekerheid die deze popkameleon sinds de vroege jaren negentig te bieden heeft, is dat hij op elke plaat weer klinkt als een andere Beck. En zelfs die zekerheid lijkt niet meer zo zeker te zijn, want Morning Phase is op het eerste gehoor een letterlijk vervolg op Sea Change, zijn orkestrale gebrokenhartenplaat uit 2002. Toch staat deze plaat ook weer totaal op zichzelf. Beck mag dan de ernstige singer-songwriter uithangen, weemoed maakt hier constant plaats voor voorzichtige hoop, het licht aan het eind van de tunnel zorgt voor verlokkelijke strepen in het duister. Het begin van een nieuwe dag maakt nu eenmaal tegenstrijdige gevoelens los; geloof in nieuwe mogelijkheden maar ook angst en verdriet om het verleden los te laten. Waar deze plaat eigenlijk over gaat weten we natuurlijk niet (mijn vergezochte hoop dat het een afscheidsbrief aan de Scientology is, zoals ik in deze column beschreef, blijft een van de vele mogelijkheden), want hoe emotioneel Beck hier ook moge klinken, hij blijft zoals altijd op een mysterieuze afstand. Die dubbelheid is de grote kracht van dit werk. Morning Phase kan betekenis geven als soundtrack van elk leven en elke gemoedstoestand. Deze algemeniteit zou er onvermijdelijk voor moeten zorgen dat dit album na verloop van tijd in totale nietszeggendheid vervalt. Dat het daarentegen bij elke luisterbeurt alleen maar aan kracht toe lijkt te nemen, moet wel betekenen dat hier sprake is van onversneden magie.)

Nou, dat was het dan weer voor dit jaar. Veel luisterplezier met de eventuele titels uit dit lijstje die u nog niet mocht kennen en natuurlijk met Kasmix 2014. Dan rest mij nog u zalige dagen te wensen en dan ook maar alvast een gelukkig nieuwjaar. Hebben we dat ook weer gehad, zal ik maar zeggen.

Reacties

In de rubriek Alles vijf sterren (voorheen Wat?! Te?! Doen?!) raadt om de zoveel tijd een wisselend gezelschap van hard//hoofd-redacteuren films, boeken, vleeswaren en andere zaken aan die uw leven hoogstwaarschijnlijk zouden kunnen verrijken. Voor deze aflevering deed ik een greep uit mijn platenkast en haalde daar iets nieuws, iets minder nieuws en iets best wel ouds uit, alledrie zeer toevallig uiterst geschikt voor een druilerige maandagmiddag met onverwachte zonnetjes.

Reacties

Beste mensen, het kerstgebeuren staat voor de deur en u weet wat dat betekent: het is weer tijd voor een nieuwe Kasmix. Mocht u dat nou helemaal niks zeggen, zo heet de dubbelcompilatie die ik aan het eind van elk kalenderjaar in elkaar draai, met daarop mijn favoriete muziekjes van de afgelopen twaalf maanden in een fijne volgorde bij elkaar gebracht. Deze editie heeft voor aardig wat slapeloze nachten gezorgd, want 2013 was toch wel een behoorlijk rijk muziekjaar te noemen. Het killen van darlings is nog nooit zo frustrerend geweest en even heb ik zelfs overwogen er bij hoge uitzondering een driedubbelaar van te maken. Toch ben ik blij dat ik niet aan die verleiding heb toegegeven, want als je eenmaal aan zulke zelfopgelegde beperkingen begint te morrelen, dan raakt het einde zoek. En gelukkig kan ik zeggen dat ik meer dan tevreden ben met het uiteindelijke resultaat. Wellicht wat minder obscuriteiten dan u van mij gewend bent, maar dit was dan ook een jaar van Grote Namen en zolang die namen hun grootsheid blijven bewijzen, is daar natuurlijk helemaal niets mis mee. Hopelijk blijft er evengoed genoeg onbekend schoons voor u te ontdekken, want daar is Kasmix toch ook voor bedoeld. Als het goed is ziet u meteen welke twee Helden ik op mijn hoesje samenbreng en begrijpt u dan ook dat ik daarmee zowel De Dood als Het Leven wil eren. Niet niets dus. Click slowly and download. 

 

 

Mocht u alvast een blik willen werpen op de tracklist, dat kan hier:

En ten slotte is er dan nog de onvermijdelijke albumlijst. U wordt dezer dagen natuurlijk helemaal murw geslagen met dat soort lijstjes, en toch kan ik het niet laten mijn steentje in die oceaan te werpen.

Hier mijn Top 13 favoriete langspelers van 2013:

13. Atoms For Peace - Amok (Radiohead-frontman gaat vreemd met andere muzikanten en dat resulteert in een broeierige bipolaire electroplaat. Zo klinkt dus de midlifecrisis van een genie.)

12. Julia Holter - Loud City Song (Amper een jaar na haar vorige prachtwerk, laat deze nachtegaal opnieuw de grenzen tussen klassiek, avantgarde, droom- en kamerpop vervagen. Wonderlijk oeuvre bouwt deze dame.) 

11. Golden Suits - Golden Suits (Debuutplaat van het soloproject van het medebandlid van het zijproject van de multi-instrumentalist van de band die met hun laatste plaat in mijn lijst van vorig jaar op nummer twee terecht kwam. U mag de vorige zin direct weer vergeten, want geen enkele voorkennis is nodig om te kunnen genieten van deze troostrijke herfstpop met wrangzoete prachtzang.)  

10. Smith Westerns - Soft Will (Dit sympathieke bandje klinkt minder glammy en meer poppy dan op hun vorige plaat, met onweerstaanbare melodieën om de ondraaglijke lichtheid van het bestaan te vieren. Fijne autoplaat bovendien, zeg ik als gedoemde bijrijder.)

09. Jacco Gardner - Cabinet Of Curiosities (Sowieso de hoes van het jaar. En die past perfect bij de muziek, want deze plaat is als een prentenboek om lange zondagmiddagen doorheen te dwalen. Toch werkt het ook perfect als werkmuziek voor de maandagochtend en dat komt omdat dit niet zomaar een expeditie door een landschap van toverklanken is, maar op de eerste plaats een verzameling verslavende popliedjes.)

08. Mikal Cronin - MCII (Beach Boys meets Nirvana, maar dan anders. Onbeschaamd melodieuze garagerockpowerpop, die soms een klein stukje lekker uit de bocht vliegt, om altijd weer op exact de juiste noot te eindigen.) 

07. Alela Diane - About Farewell (Echtscheidingsplaten, je kan me er midden op de dag voor wakker maken. Ik had al een zeer groot zwak voor Diane's pastorale folk en weemoedige stem, maar in combinatie met de pijnlijk-eerlijke teksten weet ze nog dieper dan voorheen in de ziel te snijden. Ook een aanrader voor niet-voyeuristen.) 

06. David Bowie - The Next Day (De kameleon van de popmuziek keert na een lange periode van afzondering terug met een plaat waarop hij voor het eerst al zijn kleuren tegelijk tentoonspreidt. Het zorgt voor een schizofreen geheel dat afwisselend vederlicht en benauwend, jolig en mistroostig, aanstekelijk en bevreemdend klinkt. En die stem blijft bovenaards. Fascinerende appendix aan een ongelooflijk oeuvre.)   

05. Of Montreal - Lousy With Sylvianbriar (Kevin Barnes is ook een kameleon, maar dan een met een hoop kleuren die mij niet kunnen bekoren. De hysterische funk van zijn laatste paar platen vond ik verschrikkelijk, maar hier keert hij gelukkig terug naar de geniale popmelodieën en sarcastische teksten van zijn beste werken. Sterker nog, dit is wellicht zijn beste werk. En van die heerlijk hooghartige stem kan ik maar geen genoeg krijgen.)   

04. Bill Callahan - Dream River (Op zijn vijftiende studioalbum klinkt deze voormalige brombeer zowaar tot over zijn oren verliefd. Dat hij zonder in cliché's of ironie te vervallen, romantisch en soms zelfs sensueel uit de hoek durft te komen, bewijst wel de grootsheid van zijn dichterschap. Zoals altijd valt er ook genoeg te lachen, maar het is nooit een weglachen. En in een zee van kalmte gebeurt er muzikaal een hoop, want traditionele klanken volgen eigenzinnige paden rond die zalige stem.)     

03. Arcade Fire - Reflektor (Dat ook ik bevattelijk ben voor hysterie, bleek wel uit deze column. Het zou dan ook begrijpelijk zijn als ik het op zeker moment helemaal met deze band gehad had, maar ik blijf hun muziek adembenemend vinden. Dit dubbelalbum speelt met een veelheid aan stijlen en filtert vijftig jaar popgeschiedenis door een sound die zowel orkestraal als elektronisch, zowel emotioneel als artificieel te noemen is. Dat het geheel geen moment onder zijn eigen gewicht bezwijkt, komt omdat de band de 'swing' heeft teruggevonden die ze na haar debuut was kwijtgeraakt.)  

02. Kurt Vile - Wakin On A Pretty Daze (Zijn vorige plaat was mijn nummer twee van twee jaar terug, maar het vervolg op die droomdruilerige liedjesplaat is misschien nog wel beter. Het brengt een sfeer van gelukzalige eenzaamheid, waarin de tijd je constant voor de gek houdt. Hoe korter een liedje lijkt te duren, des te langer blijkt het te zijn. Kurt hypnotiseert je met zijn lome stem, magische gitaarspel en alle bijzondere geluiden eromheen. Navelstaren heeft nog nooit zo urgent geklonken.)  

01. Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away (Cave is zo'n artiest wiens slechte platen ik ook geniaal vind. Er zit dan ook een constante kwaliteit in al zijn werk, zeker wat zijn teksten en stem betreft. Waar de meeste artiesten blij mogen zijn met één meesterwerk, hebben Cave en zijn Bad Seeds binnen hun dertigjarige carrière er al minstens acht op hun naam staan. Push The Sky mag niet alleen zonder meer aan dat rijtje worden toegevoegd, maar is misschien zelfs het allermooiste dat ze ooit gemaakt hebben. Een buitenbeentje in het oeuvre bovendien, want het kan noch tot hun rockende en noch tot hun melancholische werk gerekend worden. Deze plaat klinkt vooral spookachtig en weet met verstildheid dreiging te brengen. Sommige nummers beginnen schetsmatig, maar bevatten altijd een melodieuze wending die ze optillen naar iets subliems. En dan zijn er nog de teksten. De meesterverteller heeft zijn associatieve kant voor het eerst volledig de vrije loop gelaten, waardoor je nu in zijn woorden elke keer een nieuw verhaal kan horen. De nummers voelen niet als losse liedjes, maar als hoofdstukken uit een roman. Het is het beste boek dat ik dit jaar niet begrepen heb.)    

Wel, niet elk van deze titels mag dan even verrassend zijn, maar dit zijn dertien platen waar ik niet op uitgeluisterd raak. Mijn oren zijn heel erg benieuwd wat 2014 ze brengen zal.

Dan rest mij nu u heel veel luisterplezier met Kasmix 2013, prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar te wensen!

Kus, Kas.

Reacties (6)

Vandaag is het Record Store Day. Dat is een internationaal georganiseerde feestdag waarop onafhankelijke platenzaken zichzelf in het zonnetje zetten. In de winkels vinden optredens plaats en er worden platen verkocht die speciaal voor deze dag in zeer gelimiteerde oplages zijn uitgebracht. Met ‘vandaag’ bedoel ik trouwens 20 april, de datum dat dit stukje online komt. Wanneer ik dit schrijf is het nog drie nachtjes slapen. Ja, ik kijk er met een kinderlijke opwinding naar uit. Dat komt omdat voor het eerst in de vier jaar dat Nederland aan Record Store Day meedoet, ik eens een keertje niet blut ben. Dat is overigens stom toeval en niet het gevolg van maandenlang braaf sparen. Zo erg is het nou ook weer niet met mij gesteld. [Lees verder op hard//hoofd]

Reacties

Ietwat verlaat door technische omstandigheden, maar hier is dan de nieuwe aflevering van mijn maandelijkse muziek(geleuter)programma De Keuze van Kas. Met ditmaal onder meer aandacht voor nieuwe platen van Yo La Tengo, I Am Kloot, Eels en Jacco Gardner. En dan is er nog de nieuwe rubriek 'De Keuze van Jou', waarin De Luisteraar het voor het zeggen heeft. Dus ga er maar eens goed voor zitten. Of liggen. Of erbij joggen, voor mijn part. Wat u maar wilt. Want u doet ertoe. En niet zo'n beetje ook.

Beluister hem hier.

Reacties

Zoals eerder aangekondigd is De Keuze van Kas na een jaar afwezigheid weer helemaal terug! Nu alleen niet meer als wekelijkse radiorubriek, maar als maandelijkse podcast. In de eerste aflevering van deze nieuwe reeks bespreek ik mijn twaalf favoriete albums van het jaar dat vannacht uit elkaar zal knallen. Luister hem hier.

Reacties

Ja ja, het is weer eens zover. De Kerst staat voor de deur en u weet wat dat betekent. Voor het zesde achtereenvolgende jaar presenteer ik 'Kasmix', een dubbeldikke compilatie met daarop mijn favoriete muziek die de afgelopen twaalf maanden voortgebracht hebben. En Kasmix 2012 is weer een puike editie geworden, al zeg ik het zelf. Tweemaal tachtig minuten genieten dat het een aard heeft, zogezegd. De nummers lopen zoals gewoonlijk smaakvol in elkaar over, dus shuffelen is ten strengste verboden. Download hem HIER en bekijk het apocalyptische artwork en de tracklist hieronder.

Maar dat is nog niet alles, want... De Keuze van Kas komt terug! Jawel, na precies een jaar afwezigheid heb ik mijn muziekrubriek nieuw leven ingeblazen. En wel als maandelijkse podcast van ongeveer een uur, voor het o zo vertrouwde internetmagazine hard//hoofd. In de eerste aflevering, die binnenkort online komt te staan, bespreek ik mijn 12 favoriete albums van 2012. Houd hiervoor dus hard//hoofd (of Kasblog natuurlijk) in de gaten.

Dan rest mij nog om u zalige feestdagen en veel luisterplezier toe te wensen! En groeten aan je moeder.

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl