kasblog.punt.nl
De eerste dag op de lerarenopleiding kregen we een groot stuk papier, met daarbij de opdracht een woord op te schrijven dat weergaf welke eigenschap wij in het docentschap nastreefden. Toen de papieren omhoog werden gehouden zag ik vele malen ‘inspiratie’, ‘motivatie’, en ‘kennisoverdracht’ staan. Ik had ‘waanzin’ opgeschreven, wat tot een niet voorziene hilariteit bij mijn medestudenten leidde. Dat wordt de lolbroek van ons jaar, moeten zij gedacht hebben. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...   (2 reacties)
Iedereen die zichzelf weleens googlet, doet dit door de ogen van een ander. Bijvoorbeeld vanuit het perspectief van die meneer bij wie je net op sollicitatiegesprek bent geweest, of dat meisje met wie je de vorige nacht een leuk gesprek hebt aangeknoopt in de kroeg, of die klasgenoot waar je tien jaar geleden heimelijk verliefd op was en aan wie je opeens weer moet denken. We hopen dat alle fragmenten uit een onuitwisbaar verleden die de zoekmachine uitspuwt bij elkaar een portret vormen waar we mee voor de dag kunnen komen. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Beste leerlingen,
 
Ik merk dat sommigen van jullie de laatste dagen vrolijke berichtjes hier achterlaten. Zeer begrijpelijk dat je je leraar even googelt om te zien wat die man zoal uitspookt in z'n vrije tijd. Leuk als je geïnteresseerd bent, maar het zou nog leuker zijn als je op stukken van mij zou reageren in plaats van op mijn gekke fotootjes. Ik word niet graag op alleen mijn uiterlijk beoordeeld, al begrijp ik heel goed dat het je opvalt dat mijn gezichtsuitdrukkingen hier anders zijn dan voor de klas. Logisch ook, want op dit blog ben ik geen leraar, maar schrijver van grappige stukjes. Zo ben jij ook vast een beetje anders met vrienden dan bij je ouders, daar kan je het mee vergelijken. Rare reacties verwijder ik meteen en al helemaal als ze anoniem zijn. Ik vind namelijk dat dit soort reacties niet zoveel toevoegen aan deze site en ik denk dat je dat wel kan begrijpen. Lees mijn stukken als je wilt, maar bedenk dat ze niet voor pubers geschreven zijn, dus als je ze niet helemaal begrijpt is dat zeker niet raar. Als er woorden in staan die je niet kent, of je snapt niet wat ik ergens mee bedoel, kan je mij er natuurlijk altijd naar vragen na de les of op de gang, dan hebben we het erover en zo leer je er ook nog eens wat van.
 
Groeten,
 
Meneer Kasper
Lees meer...
De kinderen konden hun oren nauwelijks geloven. We waren een tekstje over downloaden aan het nabespreken en ik had mij laten ontvallen dat je ooit, om het internet op te kunnen, de telefoonlijn bezet moest houden. ‘Kunt u nog meer verhalen vertellen over vroeger?’ vroeg een jongetje gulzig. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Vanavond ga ik naar de film Sint. Het was lastig om iemand te vinden die mee wilde, een meesterwerk zal het immers niet zijn. Uiteindelijk heb ik Britt bereid gevonden, een vriendin die niet van films houdt. Nu zult u wel zeggen: ‘die niet van films houdt?’. Maar het is echt waar. En nee, ze houdt ook niet van die ene film. [Lees verder op hard//hoofd]
Lees meer...
Op dinsdagavond geef ik een filosofiecursus in de Pauluskerk te Dordrecht. Ik ben daar normaal een half uur van tevoren, om alvast de beamer aan te sluiten en een kopje koffie te drinken met de koster. Deze week kwam ik echter door spoor-opbreking-en-omleiding-problematiek tien minuten te laat de kerk binnen. Tot mijn grote verbazing verwelkomden mijn cursisten mij met een bombardement aan zelfgevouwen vliegtuigen. Ik begreep er niets van. Waren deze mensen in mijn afwezigheid met dementeren begonnen? Maar terwijl ik de papieren vogels uit mijn baard plukte viel het kwartje. Ze hadden natuurlijk mijn column gelezen op de site van het Instituut voor Filosofie! [klik hier] Grinnikend begon ik het synthetisch a priori uit de doeken te doen.
 
Postscriptum: Onder de column staat dat ik als docent aan het Instituut voor Filosofie verboden ben. Vanzelfsprekend moet dit 'verbonden' zijn. Tenminste, dat hoop ik maar.
Lees meer...   (1 reactie)
Deze week met drie eerste klassen op excursie geweest in Amsterdam. Nu weet iedereen die mij een beetje kent dat ik geen richtingsgevoel heb en altijd verdwaal. Maar nu mocht ik voor de groep uitlopen en de kinderen leiden van de Hollandse Schouwburg naar Artis naar de Portugese Synagoge naar het Joods-Historisch Museum. De mentoren liepen achteraan, zij kwamen net als de leerlingen uit Heerhugowaard, Castricum, Alkmaar of omgeving en wisten de route dus evenmin. Ik was de baas en bulderde met grote regelmaat dat we moesten wachten voor een stoplicht of uitkijken voor fietsers. Ik heb mij nog nooit zo goed gevoeld en kan nu vredig sterven.

Grotere kaart weergeven
Lees meer...
Vorige week ben ik begonnen met mijn baan als docent levensbeschouwing, ook wel 'Levo' genoemd. De leerlingen wilden graag meer over mij weten en ik vertelde dat ik filosofie heb gestudeerd. 'Filosofie en levensbeschouwing zijn twee verschillende vakken hier op school,' vertelde ik de klas. 'Wie weet het verschil tussen die twee?' Een sproeterig jongetje stak zijn vinger op. 'Meneer meneer, ik weet het. Levensbeschouwing gaat over godsdiensten en filosofie is meer met gedichten.' Hij kreeg een stomp in zijn zij. 'Echt sukkel die je bent! Dat is poëzie', zei de buurjongen. 'Als jij het zo goed weet, waarom stak je je vinger dan niet op?' vermaande ik met een afgekeurde auditie tot stemverheffing. Op het bord had ik mijn naam geschreven. De kinderen hadden - (hopelijk waarheidsgetrouwe) naambordjes gemaakt die langzaam in vliegtuigen veranderden.
 
Aan het eind van de les kwam een meisje naar me toe. 'Meneer, mag ik u iets vragen?' zei ze weifelend. 'Schiet maar raak', glimlachte ik terwijl ik mijn naam uitveegde. 'Bent u Joods?' Een stilte volgde waarin ik aan mijn baard plukte. 'Ja, ik ben inderdaad Joods. Waarom dacht je dat?' 'Ja, dat zie je gewoon,' zei het meisje terwijl ze haar hoofddoek recht trok.
 
Het meisje dat naast haar was komen staan vroeg bozig hoe het nou kon dat ik Joods was, terwijl ik net nog had gezegd niet gelovig te zijn. Ik keek op de klok. Het was tien over negen en ik zou nog vijf klassen les moeten gaan geven. Daarna nog twee uur surveilleren over een naklas voor kinderen met strafwerk. En morgen weer een dag. In een vorig leven draaide ik me nog eens om onder mijn zelfbevlekte beddengoed, dromend over een ontbijt van bier en pizza, filosofie en poëzie.
 
Over drie weken zullen alle eerste klassen op excursie gaan naar Amsterdam. Ik moet er zorg voor dragen dat deze provinciaaltjes niet onder een tram terecht komen of gerold worden. We zouden het Joods Historisch Museum en de Portugees-Israëlietische Synagoge gaan bezoeken. De Rooms-Katholieke school heeft deze excursie echter georganiseerd in de week van Pesach en de synagoge is dan dicht. Daarom gaan we naar Artis. Joodse dieren kijken.
Lees meer...
Een goede vriend vertelde mij dat hij moeite had om zich op dingen te focussen. Dat kon ik beamen, want het kwam maar al te vaak voor dat ik hem iets een tweede keer moest vertellen, omdat ik dat de eerste keer net iets te haastig had gedaan voor zijn registratievermogen. Mijn vriend besloot daarom op 'focus-training' te gaan, waar je leert je concentrentatie terug te vinden door middel van meditatie. Een bepaalde mediatietechniek hield in dat je een uur lang naar een rozijntje moest kijken. Na verloop van tijd verandert het rozijntje voor je bewustzijn in een geheel vreemd object, iets wat je nooit eerder hebt gezien.
 
Mijn vriend vertelde dit verhaal met enige schaamte, bang dat het al te belachelijk klonk. Ik kon hem echter geruststellen door uit te leggen dat dit verhaal voor een filosoof allerminst belachelijk klinkt, maar juist razend interessant! Ervaren wij de wereld om ons heen immers niet doorgaans via de concepten die wij van de dingen hebben en zien wij daarom nooit het 'ding an sich'? Is het mogelijk om het 'ding an sich' te zien? Het leek mij een interessant experiment om uit te voeren in de klas.
 
Ik ontwerp op het moment een lessenserie over de zintuigen voor het vak filosofie, dat wordt uitgevoerd in de derde klassen van het 4e Gymnasium (een nieuw en schattig schooltje in de Spaarndammerbuurt). Dit gedachte-experiment leek mij uitstekend te passen bij de les over 'zicht', om de leerling bewust te kunnen maken dat bijna alles wat we zien ingekleurd is door gedachten, vooronderstellingen. Natuurlijk kan ik ongduldige pubers moeilijk een uur lang laten mediteren. Daarom werden het drie minuten en met een pen in plaats van een rozijn. Het gaat immers vooral om het idee.
 
Bekijk het fragment uit mijn les, prachtig geschoten en gemonteerd door Joan de Ruijter, die filosofiedocent is op het 4e Gymnasium en meer leuke filmpjes heeft staan op haar site.
Jammer alleen dat je in het filmpje zo duidelijk ziet dat ik de vorige nacht niet zo lang geslapen heb.....


Zintuigen from joan on Vimeo.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl