kasblog.punt.nl
Dag 25: Het was me een waar genoegen u deelachtig te maken van mijn koude kalkoen, edoch de tijd is aangebroken om elkander los te laten. Niet dat ik nu genezen ben, o nee, dat zal nog wel even duren. Dat houdt misschien wel nooit meer op. Maar als ik er steeds over blijf schrijven, kan ik gelegitimeerd blijven zwelgen en dat zou weleens op den duur a-productief uit kunnen pakken. Vandaar dat ik er nu een einde aan brei, voordat ik u nog begin te vervelen met mijn zelfingenomen gezondheidsfascisme en verdere zelfverloochening. Ik wil u allen danken voor uw steunbetuigingen en - ook namens mijn opticien - voor de vele kilo's aan wortels die sommigen van u mij per expres toe hebben doen komen. Volgens mij kom ik zo wel de winter door en dat is toch altijd weer heel wat. Liever een gezonde onruststoker dan een tevreden kankeraar, zo zeg ik altijd maar. Ik bedoel, onrust stoken doe ik toch wel. Wat dat betreft blijf ik natuurlijk een onverbeterlijke pyromaan.
 
- To forever be continued! - 
Lees meer...   (1 reactie)
Dag 9: Vandaag heb ik gezondigd. Dat wil zeggen, een vriend had een doosje sigaren bij mij laten liggen. Een tijd terug, maar nu vond ik het per ongeluk. Ik houd eigenlijk helemaal niet van sigaren. Toch maar eentje opgestoken. Waarom? Ik werd gek, want er was geen enkel genotsmiddel in huis. De koffie was op, evenals elke denkbare vorm van chocolade. En ik moest een stuk schrijven, in opdracht. Schrijven voor mijn blog zonder te roken went best snel, hier voel ik me tenminste vertrouwd. Dit is mijn plek, waar u mag meekijken. Maar al het overige schrijfwerk, waarin echt iets moeten worden gezegd.... Tja, dat is toch geheel andere koek. Daarom maar de hens in dat sigaartje. Niet inhaleren, niet inhaleren. Jezus, wat komt daar een rook uit! Ik kringel de rook door mijn mond. Wel fijn om iets in mijn hand te hebben. Dan word ik misselijk. Ik houd de nog maar net opgestoken sigaar onder de kraan en gooi de natte bruine stok daarna in de vuilnisbak. Nee, sigaren zijn niets voor mij. Ik ga maar de deur uit, koffie kopen. Frisse lucht zal mijn hoofd vast goed doen. Ik moet mezelf vooral niet gek laten maken. Dat stuk komt er heus wel, het wordt vast erg goed. Maar ik moet gewoon opnieuw leren denken, opnieuw leren schrijven. Opnieuw alles leren zonder nicotine, leren het leven te leven zonder peuk.
 
Dag 10: Ik heb met iemand afgesproken in een café. Geen roker gelukkig. Hij haalt een jenever voor mij aan de bar en voor zichzelf een biertje. In mijn tas graai ik naar een wortel. Wortels en jenever smaken best goed samen. Ik bied mijn gesprekspartner een wortel aan. Een lekkere dikke winterpeen. Hij kijkt verschrikt, schudt nee en we vervolgen ons gesprek over kinderpsychologie.
 
Dag 11: Ik word wakker zonder kater en met een frisse mond. Terwijl ik gisternacht toch nog tot laat in het café rondgehangen heb. Nou ja, laat... Tot elf uur. Vroeger begon mijn avond dan nog maar net. Maar ik word ook een dagje ouder en de wortels komen op een gegeven moment toch wel mijn neus uit. Jezus, wat voel ik me fris! Na een bak onbespoten muesli met linksdraaiende geitenkwart vertrek ik naar de sportschool. Iedereen die ik onderweg passeer rookt een sigaret. Gadverdamma, wat een vieze mensen zeg! Ze zouden ze een spuitje moeten geven, een voor een.
 
Dag 12: Ik merk dat ik steeds beter ga ruiken, en dat is niet altijd een fijne ontwikkeling. In de tram ruik ik de ziektekiemen van alle snotterende mensen. God, was ik nu maar verkouden. Ik word er ziek van om zo gezond te zijn!
 
Dag 13: Morgen rook ik - de drie ongeïnhaleerde trekjes van dat vieze sigaartje niet meegerekend - twee weken niet meer. Wat lang zeg! Ik glunder van trots. 
 
Dag 14: Vandaag rook ik twee weken niet meer! Eigenlijk best wel kort nog. Het voelt als een eeuwigheid, een eeuwigheid die als een loden last op me drukt. Als dit nog maar twee weken waren, hoe lang zal een maand dan duren? En een half jaar en een jaar? Een heel mensenleven zonder sigaret tussen de lippen? Van deze gedachte krijg ik nogal zin om te paffen. In plaats daarvan ga ik als een debiel op mijn piano hengsten. Jerry Lee Lewis, eat your heart out! Grote ballen op het vuur. Het klinkt in mijn geval nergens naar, maar het lucht wel verdomde op. 

Dag 15: In de film Revolutionary Road wordt er veel gepaft. Door Leo, door Kate. Vooral zij rookt ongelooflijk mooi. Bah, kan ik nu niet eens meer rustig een fillempie bekijken? In alle goede films roken sexy mensen op stijlvolle wijze ontelbaar veel heerlijke sigaretten. Nooit worden ze ziek of vervaalt hun huid. Nooit vervallen ze midden in een romantische zoenscène in een onbedaarlijke hoestbui. De beste antirook-televisie-serie was toch wel The X-Files. Het enige rokende personage van de cast is de gemenerik van het stuk, de zeer ongezond uitziende Cigarette Smoking Man. Door Mulder en Scully wordt hij ook wel met een vies gezicht 'Cancer Man' genoemd. Ik vermoed overigens dat Mulder een ex-roker is, want hij werkt er elke aflevering weer een stapel zonnebloempitten doorheen dat het een aard heeft. Misschien wel een idee voor mij, want de aardigheid van mijn oranje poep is er nu toch wel vanaf. Al zou ik daar met Koninginnedag best een flinke cent mee kunnen verdienen in het park.
 
Dag 16 (vandaag): Misschien wel het allermoeilijkst van het niet-roken is het openbaar vervoer. Hoe op een tram of bus of trein te wachten zonder sigaretje op te steken? Ik vis maar weer een winterpeen uit mijn binnenzak, terwijl de konijnen rond Sloterdijk mij verbaasde blikken toewerpen. Misschien kan ik nu net zo goed ook nog eens vegetariër worden. 'Maar dan wel ná de feestdagen hoor!' schreeuw ik Flappie met ingehouden tranen toe. Het dier rent geschrokken weg. 'Durf je wel tegen zo'n klein beessie!' buldert een klerenkast van een vent mij toe, terwijl hij aan een lekker dik shaggie zuigt. Godverdomme, waar blijft tram 12 nou?

- To be continued... -
Lees meer...   (1 reactie)
Dag 5 (vervolg): Zo, ik heb het nu de wereld in verzonden. Meteen volgen ondersteunende reacties via alle denkbare media, van zowel vrienden als vijanden. Was dit wel verstandig? Op mijn blog een beetje mijn persoonlijke lijdensweg bij gaan zitten houden? Zodirect mislukt deze stop-poging jammerlijk in een moment van desperate zwakte, het zou niet de eerste keer zijn. En dan zou iedereen nu getuige zijn van mijn falen. Of ik moet blijven doen alsof ik niet meer rook en een dubbelleven gaan leiden. Maar nee, mijn blog was juist bedoeld als extra steuntje in de rug. Ik ben nu eenmaal een creatieve lul. Door mijn leventje om te zetten in iets semi-literairs wordt het echter voor mij, heb ik er meer grip op. De drijvende kracht is dat ik mijn columneske ego wil imiteren, in de ijdele hoop ooit met hem samen te kunnen vallen, in de ijdelste hoop der ijdele hopen ooit een beetje authentiek te kunnen zijn. Nooit meer roken dus. Een hoop gelul in de ruimte als je het zo bekijkt, maar als het voor mij zo werkt waarom dan niet? Een frikadel is toch immers ook niet veel meer dan een worst gevuld met schijt? God, wat zou ik nu trek hebben in een sigaret! Zonder nicotine krijg ik m'n gedachten vast nooit meer op een rijtje.
 
Dag 6: Voor de vierde dag achtereen ga ik naar de sportschool. Ik merk dat ik steeds minder snel buiten adem raak. In de sauna merk ik dat mijn zweet anders ruikt, minder scherp. Op de wc zie ik dat mijn drol lichtbruin is in plaats van zwart en de vorm van een vraagteken aanneemt. Mijn vriendin begint steeds gezonder te koken. Vanavond eten we spruitjes. Heb ik nooit lekker gevonden, maar nu wel. God, wie ben ik eigenlijk? Alcohol hoef ik ook al niet meer. Smaakt me toch niet zonder peuk. Ik drink wel een glaasje wortelsap. God, wie ben ik eigenlijk? Enorme spierpijn in mijn ledematen van al dat sporten. Terwijl ik in slaap zak beginnen naakte engelen prachtig trompet te spelen. Ik doe een oog open en kijk naar de klok. De afgelopen dagen ben ik vóór tien uur in slaap gesukkeld. God, wie ben ik eigenlijk? Ik was altijd zo'n kettingrokende nachtbraker, zo'n smerige patatvretende alcoholist die van sport op de televisie al doodvermoeid raakte. Maar wat heeft het nou godverdomme voor zin wakker te blijven zonder sigaret?
 
Dag 7: Vanavond moet ik mijn filosofiecursus in Dordrecht geven. Ik hoef niet veel voor te bereiden, want ik heb hetzelfde onderwerp twee weken terug voor mijn groep in Rotterdam ook al verzorgd. Spinoza staat op het programma, een lastig denker. Ik ben gestopt met roken op een moment dat ik een aantal dagen achter elkaar niet zoveel te doen had. Dat was een weloverwogen keuze; ik kon in stilte lijden tussen de vier muren van mijn kamer. Ook zag ik geen andere mensen dan mijn geliefde annex rookstop-partner-door-dik-en-dun, wij konden elkaar wel door deze achtbaan van emoties, frustraties en gekte heen loodsen. In de boze buitenwereld rookt iedereen, zo lijkt dat althans vandaag. Wachten op de trein, hoe de fuck doe je dat zonder te paffen bij zo'n vieze paal? Zoals gebruikelijk ben ik drie kwartier te vroeg op de locatie, om alvast de beamer goed te zetten en wat laatste dingen aan te passen. En natuurlijk voor de deur een paar sigaretten te roken, terwijl ik mijn cursisten met vergeelde hand begroet. Heb ik voor mijn dertiende weleens een spreekbeurt gehouden? Ik kan het me niet herinneren. Het toespreken van groepen mensen is zo ongeveer vanaf die leeftijd een tweede natuur van me geworden - als docent, columnist, dichter en speecher op bruiloften en begrafenissen - maar wel een natuur waar altijd een shot nicotine aan vooraf ging, zo realiseer ik mij opeens. Nu zal ik het zonder moeten doen. Ik hoop niet dat deze natuur afsterft, als een omgekeerde bosbrand. Het zou toch een droevig gemis voor de mensheid zijn!
 
Dag 8 (vandaag): Voor het eerst sinds ik gestopt ben niet meer gedacht aan roken. Tot ik eraan dacht dat ik er weer iets over moest schrijven op mijn blog. Waar heb ik wel aan gedacht? Het koningshuis, de snaartheorie, zilvermeeuwen... Al met al, de gebruikelijke rotzooi.
 
- To be continued... -  
Lees meer...   (2 reacties)
Stukkie schrijven op mijn blog? Sigaretje erbij. Muziekje luisteren? Sigaretje erbij. Kopje koffie? Niet zonder peuk natuurlijk. Uit de sportschool komen lopen? Niets heerlijkers dan een shaggie rollen en hem in de hens steken. 
 
Op een zekere dag in mijn dertiende levensjaar besloot ik een roker te worden. Ik kocht een pakje Marlboro, het merk waar volgens mij iedereen mee begint. Dit was natuurlijk in een tijdperk ver voor de age-coins en dergelijke, ik haalde het pakje gewoon uit zo'n apparaat aan de muur van een winkel. Je hoort altijd dat de eerste paar peuken zeer smerig smaken, maar mij bevielen ze eigenlijk meteen prima. Dertien jaar lang ben ik blijven roken, dag in dag uit, in voor en tegenspoed en meer van dat gelul, tot vijf dagen geleden. Waarom gestopt? Ach, ik zag mezelf niet eeuwig doorgaan. Het schijnt ook ongezond te zijn enzo. Mijn huisgenote annex geliefde annex favoriete rookgenoot stopte op dezelfde dag. Zo zouden we het elkaar wat makkelijker kunnen maken. Hoe zagen de afgelopen dagen er voor ons uit?
 
Dag 1: Verwarring alom. Steeds wil ik een shaggie draaien en bedenk me dan dat dat niet kan. Maar het zit zo in m'n systeem. Visueel ook. Normaal staat ons huis vol asbakken en aanstekers, maar die zijn nu allemaal in een donker hoekje van de keuken verstopt. Nu liggen overal stapeltjes mandarijnen-schillen, want je moet toch iets. Maar ze lijken zo op asbakken en aanstekers. Zit m'n vriendin nu stiekem te roken? O nee, het is de stoom die van haar kruidenthee afkomt. Hè, ik krijg koppijn van al deze optische illusies! En ik lust wel een sigaretje.
 
Dag 2: Opstaan, douchen, kopje koffie zetten. Heerlijk. Muziekje op, sigaretje erbij natuurlijk. Maar wat? O nee, ik rook niet meer. Maar hoe moet ik dan in godsnaam wakker worden? Jezus, ik weet niet wat ik moet doen. Ik ga maar als een halfgare mongool door m'n kamer dansen, de piemel zwiepend door mijn ochtendjas.
 
Dag 3: Ik ben stoned. Stoned van het niet-roken. Mijn hoofd is op zoek naar de kick van de nicotine, nu zit hij verstopt. Mijn zintuigen zijn vertroebeld door een vreemd grijs waas. Wil ik zo wel leven? Is dit nu echt zoveel beter dan longkanker? Ik ga maar naar de sportschool. Geen gek idee, want de shotjes endorfine doorbreken het waas doeltreffend. Bovendien zal dit niet slecht zijn voor de drie zakken drop, twee pakken gevulde speculaas, zes gebakken eieren en emmer chocoladeijs die ik gisternacht in de keuken verorberd heb. In de kleedkamer kom ik Ames tegen. Hij vertelt me dat hij ook net gestopt met roken is, maar nu is hij verslaafd aan lollies. Ik vind dit vreemde uitspraken voor een sportschool-trainer. Op weg naar huis achtervolg ik een meisje dat op de fiets aan het roken is. Heerlijk om in haar rookwalm te mogen fietsen. Ik achtervolg haar helemaal naar Osdorp. Dan keer ik maar weer om. Onderweg koop ik een zak winterpenen, want lollies vind ik vies.
 
Dag 4: Mijn vriendin is ziek, ze heeft koorts. 'Jij moet voor me zorgen' zegt ze. 'Want ik ben nu het zieligst.' Ik heb vandaag al twintig winterpenen gegeten en begin er een beetje oranje uit te zien. 'Jij bent helemaal niet zielig! Het is juist wel lekker makkelijk om nu koorts te hebben. Dan heb je toch al minder behoefte om te roken, dan kan je je helemaal overgeven aan het ontgiftingsproces en hoef je die hele lijdensweg niet zo bewust mee te maken. Ik zou willen dat ik nu koorts had!' Deuren slaan en glaswerk breekt. Daarna sluiten we elkaar in de armen. En moeten huilen omdat de zon zo mooi de kamer in schijnt. Alles is zo godvergeten ontroerend als je niet meer rookt! Ik zou wel nooit meer kunnen stoppen met huilen.
 
Dag 5: De eerste keer dat de koffie mij goed smaakt zonder sigaret erbij. Eindelijk heb ik aandacht voor de koffie an sich, in plaats van de koffie als onderdeel van een rookritueel. Ook de muziek klinkt goed zonder nicotine erbij. Wat een sereniteit, wat een innerlijke rust! Ik moet wel zeggen dat ik het mijzelf makkelijk heb gemaakt door deze dagen geen sociale verplichtingen te hebben. Hoe moet dat nou zodirect als ik met iemand wat ga drinken? Kan ik beter nooit meer de deur uitgaan? Alleen nog maar omgaan met mensen die niet roken? Of moet ik ervoor zorgen dat ik gewoon altijd een zak wortels op zak heb? Jezusmina, op deze manier ga ik natuurlijk wel teringgoed zien!
 
- To be continued... -   
 
Lees meer...   (4 reacties)
Beter dan Dominee Gremdaat kan ik het niet verwoorden:
Lees meer...
Het rookverbod blijkt niet te werken. Steeds meer etablissimenten in de stad (vooral de kleinere kroegen) plegen een gezond-ongezonde verzetsdaad van burgerlijke ongehoorzaamheid door de asbakjes weer op tafel te zetten. En gelijk hebben ze: deze kroegen zitten helemaal vol, maken grote omzet en kunnen een eventuele boete dan ook makkelijk betalen.
 
Ik vooronderstel dat mijn blog niet gescreend wordt door overheidsbemoeials; ik ben immers liever naief dan paranoia. Daarom leek mij dit een goede plek om een lijst vrij te geven van plekken in Amsterdam waar personeel en klandizie nog ongestoord van hun potentiele zelfgekozen dood durven te genieten. Plekken dus waar je mij in deze barre tijden van demagogische gezondheids-vertrutting makkelijk tegen het in rookwolken gehulde lijf zou kunnen lopen.
 
Heb je aanvullingen op deze lijst, plaats die dan bij 'comments'. Zo kunnen we op den duur het burgerlijk verzet mooi in kaart brengen en een publiek geheime routeplanner samenstellen voor een goed geasfalteerde kroegentocht.
 
- Papeneiland (Prinsengracht 252; hoek met Brouwersgracht)
Bruine scheefstaande kroeg voor jenever, ossenworst en politieke gesprekken.
- De Pels (Huidenstraat 25; de 9 Straatjes)
Café in hartje centrum met losse sfeer, leuke jukebox en alle dagbladen.
- Café de Zwart (Spuistraat 334)
Wil je een keer AFTh tegen het lijf lopen, of een andere beroemde schrijver, dan kan dat hier. Worden waarschijnlijk vooral sigaren gerookt.
- De Buurvrouw (Sint Pieterspoortsteeg 29; zijstraat van Oudezijds Voorburgwal)
Nachtcafé met harde muziek, langharig werkschuw tuig en pooltafel.
- Nieuwe Anita (Frederik Hendrikstraat 111; aan het Hugo de Grootplein)
In het café-gedeelte mag niet gerookt worden, maar de 'rokersruimte' daarachter blijkt drie keer zo groot te zijn en er spelen puike bandjes.
- West Pacific (Polonceau-kade 23; Westergasfabriek-terrein)
Zo'n beetje de enige plek in de stad waar je een avond lang je voetjes van de vloer kan houden zonder toegangsgeld te hoeven betalen.
 
 
 
Lees meer...
Heden ten dage mag je binnen nergens roken en naar buiten je glas niet meenemen. Vóór het rookverbod was inhaleren een nonchalante bezigheid, gepaard gaand met het nippen aan alcoholische versnaperingen. Tegenwoordig moet je bij het uitgaan een 'rookpauze' inlassen. Het roken is verworden tot een activiteit an sich, in plaats van iets dat een gesprek dan wel een dansje begeleidt. Omdat men geen zin heeft de hele avond heen en weer te lopen, steekt men buiten kleumend van de kou maar de ene sigaret met de andere aan. Men inhaleert intensiever, omdat er meer op het spel lijkt te staan. Zo vergroot het rookverbod niet alleen de kans op longkanker, hart- en vaatziekten en zaad zonder zwemdiploma, maar is de roker op weg naar zijn uiteindelijke lotsbestemming ook nog eens constant verkouden.
Lees meer...
Gisteren op het nieuws hoorde ik dat de omzet van cafés sinds het rookverbod is teruggelopen met 26 procent en de omzet van discotheken met 31 procent (percentages die zonder kredietcrisis hetzelfde zouden zijn geweest, zo werd gezegd). Verrassend is dat natuurlijk niet, want zelfs de meest verstokte niet-roker mist de gezelligheid van de overvolle asbakken en het mysterieuze rookgordijn. Bovendien heeft die verstokte niet-roker geen enkel doel meer bij het uitgaan, zijn vermanend-geaffecteerde meerokers-kuchje moet nu voor lege zalen spelen wil het geen mal figuur slaan. Of hij moet de straten af gaan struinen, op zoek naar een thuisfeest vol rookgenot. Wanneer er een dezer gure herfstavonden onverwachts bij u wordt aangeklopt, hoeft dat dus niet te zijn omdat de pepernoten reeds bij de kruidenier in de schappen liggen te lokken. Het is een vreemdeling zeker, die verdwaald onzeker op zoek is naar een nieuw bestaan.

Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl