kasblog.punt.nl
Nooit eerder had ik het zo druk gezien in Fit Forever. Maar ja, op zaterdagochtend lig ik ook normaal in bed te stinken. En nu had ik een baby moeten bezoeken die een goede vriend gebaard had, dus ik was toch al de straat op. Er waren geen bekenden in de sportzaal. Ames en Michaella lagen vermoedelijk nog te stinken in bed, alhoewel ik mij niet voor kon stellen dat het hier hetzelfde bed betreffen zou. Aangezien ik een man van orde en regelmaat ben - iedereen die mij kent kan dit bevestigen - werk ik mijn fitness-schema altijd in een ijzerstrakke volgorde af. Ook maar een beetje van deze volgorde afwijken zou mijn ondergang kunnen betekenen, op alle denkbare en ondenkbare fronten. Toch gaf ik er de voorkeur aan mij op te offeren aan de demonen van de chaos, want mij aansluiten bij de rijen die zich voor de apparaten vormden zouden me onvermijdelijk het gevoel bezorgen onderdeel te vormen van een heerlijk gezellig gym-klasje. Zodirect zou ik nog met iemand moeten praten. En als je niet uitkijkt begin je nog te bestaan, zo zeg ik altijd maar.
 
Een minuscule Antilliaan met een loodzware stem was hyperactief aan het flirten met de huisvrouwen die hun cellulitis aan het weg-trilplaten waren. De huisvrouwen kirden opgewonden van alle aandacht die ze zomaar kregen. Hoorde deze man bij de sportschool, of was het iemand die zich graag overal tegenaan bemoeide? 'Die rug moet meer naar achteren, nu verplaats je al het gewicht naar de nek man. Dat is nie goeoed!' O god, had hij het nu tegen mij? Ik kwam omhoog van de plastic bal waar ik mijn buikspieroefeningen op deed en inderdaad, daar zat hij tegenover me gehurkt. Een gespierde zwarte dwerg met een olijke designerbril op zijn breed lachende hoofd. Brillen zie je niet vaak in de sportschool. Voor ik iets terug kon zeggen was hij alweer weg. Maar hij kon vast elk moment terugkomen, voor nog meer gratis adviezen. Ik kon geen kant meer op.

De fitte opa met het enge lederen broekje was vermoedelijk ook een vaste gast op de zaterdag-morgen. Hij was graatmager, maar zijn armen, benen en borstkas stonden stijf opgepompt van de bejaarde spieren. En aan zijn enge lederen broekje zat een olieflesje geklemd. Hij stapte van de home-trainer af en ik wist wel waarom. Elke keer dat ik de balk met mijn rug naar achteren duwde schalde er een schel piepend geluid de sportzaal door. Eerst kon ik mezelf nog kalmeren door te stellen dat het wel tussen m'n oren zou zitten en niemand het opmerkte. Maar als ik om mij heen keek zag ik dat alle ogen gericht waren op mij; de vreemdeling op het verroeste apparaat. Niet veel later stonden ze allemaal om mij heen. De opa spoot steeds meer olie in de scharnieren, de Antilliaan probeerde het piepje dat in volume toe bleef nemen te lokaliseren en de huisvrouwen omringden hem, verrukt door dit ludieke pauze-moment van saamhorigheid. Normaal hoefde ik deze oefening maar drie keer vijfentwintig keer te doen, maar nu was ik al voorbij de honderdvijftig en ik zou voorlopig wel niet meer in de gelegenheid komen om ongemerkt weg te kunnen lopen. Mijn hoofd werd steeds roder, mijn lichaam zwaarder en mijn transpiratie vloog in het rond over de omstanders heen. God, waren mijn vrienden maar onvruchtbaar.
 
- To be continued... - 
Lees meer...   (3 reacties)
''Bedoelde u soms: (...)?'' zei het meisje dat mijn hand had willen lezen. Ik kon opgelucht ademhalen, dat was inderdaad precies wie ik bedoelde: de werkelijke Ames. Zijn naam bleek niet veel te verschillen van de naam die ik voor hem had bedacht. Hij werke slechts een dag in de week bij Fit Forever, dus die afspraak was makkelijk gemaakt. De rij achter mij kon opgelucht ademhalen en dat deed zij dan ook luidkeels in koor.
 
Toen ik op de afgesproken dag de sportzaal binnenliep was Ames nog niet aanwezig. Wat moest ik nu doen? Alvast beginnen met bewegen? Maar zodirect was ik uitgeput voordat de metingen nog moesten beginnen en dat zou de resultaten onvermijdelijk beïnvloeden. En we moesten toch een zo eerlijk mogelijk beeld krijgen van mijn fysieke vorderingen sinds mijn entree in dit fitness-etablissment. Maar als ik nu hier een potje zou gaan staan wachten, zou dat er toch ook wat vreemd uitzien voor de zwetende mensen om mij heen. Daarom besloot ik maar op een hometrainer te gaan zitten en zo langzaam mogelijk te bewegen, alsof ik het ding op de zwaarste versnelling had gezet. Op tv werd een kip gepaneerd. 
 
Vijf kwartier later was Ames er nog steeds niet. Ik had bijna mijn volledige programma afgewerkt, maar dan alles drie keer zo langzaam als normaal. En ik was tien keer meer uitgeput dan normaal. Elke beweging die ik deed was namelijk een nieuwe opgave, in mijn gebruikelijke 'flow' kwam in niet terecht. En die flow is natuurlijk de hele lol van dat sport-gebeuren, dat had ik inmiddels wel ontdekt. En al zou ik het nooit willen toegeven op mijn feestjes vol zelf-destructieve intellectuelen, ik was een ordinaire endorfine-junkie geworden. Sporten in slow-motion voelt echter als semi-functioneel naakt in een provinciale amateur-musical. Waar was Ames godverdomme nou?
 
En opeens zag ik hem voor me staan, terwijl ik met pijnlijke traagheid een vederlichte balk met mijn rug naar achteren duwde. 'Hey Kasper,' zei Ames en ik vroeg me opeens af of hij ook een gefingeerde naam voor mij gebruikte op z'n blog. 'Ik sta je hier al een tijdje in de gaten te houden. Je bent goed bezig man!' Ik keek met lege blik naar de goedlachse trainer. Hij leek trots op me te zijn.
 
- To be continued... -   
Lees meer...   (1 reactie)
En toen kwam het moment dat ik een tweede afspraak moest maken. Een afspraak om te kijken of mijn trainingsschema zin had gehad, of mijn beoogde doelen behaald waren en wat er nu verder moest gebeuren. Met trillende knieën stond ik aan de balie. Het meisje dat mijn hand had willen lezen vroeg aan mij naar welke instructeur mijn voorkeur uit ging. Deze vraag had ik verwacht en ik had er lang over nagedacht, maar was er nog steeds niet helemaal uit. Bij Ames voelde ik mij het meest op mijn gemak, bij hem durfde ik wel een figuur te slaan. Maar moest ik niet juist mijn angst overwinnen en voor de hardcore optie gaan: Michaella? Of misschien wel voor geen van beide kiezen en met mezelf geconfronteerd worden door een onbekende, om mijn horizonten te verbreden? Noem me een angsthaas, maar ik besloot na lang wikken en wegen toch voor de goedlachse Ames te kiezen. Ik vond mezelf wel stoer genoeg geworden de afgelopen maand en ik moest toch vooral niet teveel van mezelf vervreemden. Er zijn ergens grenzen.

Het meisje keek me vragend aan. 'Er werkt hier geen Ames'. 'Zeker wel', zei ik. 'Ik heb mijn proefles van hem gekregen en heb hem nog vorige week hier gezien'. Ik dacht terug hoe hij me betrapt had zonder bidon. En toen realiseerde ik me opeens dat de naam die ik hem gegeven had een gefingeerde naam was geweest voor mijn blog, net zoals ik de naam van de sportschool en alle andere betrokkenen verzonnen had, omdat ik privacy nu eenmaal hoog in het vaandel heb staan. En vervolgens drong het tot me door dat zo gauw ik die namen bedacht had, de echte namen volledig uit mijn hoofd waren gewist. Ik wist niet hoe Ames heette, ik wist alleen dat zijn naam niet Ames was. Het meisje tegenover me keek me nog steeds vragend aan en achter mij begon zich een rij te vormen.
 
 
- To be continued... - 
Lees meer...   (2 reacties)
Na de proefles had Ames mij rondgeleid door de sportschool. Hij liet zien hoe de kluisjes in de kleedkamer werkten. Eerst een vier-cijferige code intoetsen, dan hekje en dan moest de knop groen oplichten en kon je hem omdraaien. Links achter de kleedkamer waren de douches en daarachter was een ruimte met sauna en Turks bad. 'De sauna is goed tegen de spierpijn' zei Ames. 'Vijf tot acht minuten lekker zweten, dan even een ijskoude douche en dan nog een keer de sauna in en dan weer een douche, enzovoorts. Op die manier krijg je nergens last van.' 'Ik hou niet zo van sauna's', zei ik verontschuldigend, 'het is er altijd zo warm. En die douches zijn zo koud'. 'Daar heb je een punt,' lachte Ames. 'Ik hou ook niet zo van sauna's, maar om een andere reden. Ik ben een beetje klaustromanisch.'
 
Een andere reden dat ik de sauna liever niet bezoek, is dat je er slippers moet dragen. En ik haat slippers, vind het rotdingen. Krijg er altijd kramp in mijn tenen van. Maar op zekere dag besloot ik het er toch maar op te gaan wagen. Want inderdaad kreeg ik verschrikkelijke spierpijnen van het sporten. Niet direct erna, maar meestal een of twee dagen later. Daarnaast ben uiteindelijk toch een echte Hollander. Ik wil gebruik maken van alles wat bij de prijs is inbegrepen. Daarom leende ik slippers van een vriend. Natuurlijk had ik ze ook kunnen kopen, maar ik blijf uiteindelijk toch een echte Hollander.
 
De slippers vielen alleszins mee. Eigenlijk zaten ze best comfortabel. De handdoek die ik om mijn middel hield beviel minder goed. Eigenlijk was dat ding veel te klein, er viel niet eens goede knoop van te maken. Nou ja, ik hield het maar met mijn hand vast. In de sauna zaten twee kale mannen met hangende buiken en borsten. Hun overtollige vetkwabben - in tegenstelling tot hun hoofden zwaar behaard - kookten haast van het zweet. Ze waren een jaar of zestig. De ene zat aan de linkerkant van de cabine op de laagste trede en de andere aan de rechterkant op de hoogste. Ik zag geen andere mogelijkheid dan precies tussen hen in te gaan zitten. Ze leken mijn aanwezigheid niet op te merken; waren diep in gesprek. Ik voelde het zweet van me afglijden. Het was inderdaad verdomde warm hier. En ik kon niets anders doen dan naar het gesprek van de mannen te luisteren.
 
Man 1: 'Moet ik godverdomme vanavond alwéér barbecueën!'
Man 2: 'Het houdt ook nooit op hè.'
Man 1: 'Nee, want dinsdag ook alweer en verleden week ook al.'
Man 2: 'Ja, het is het weer weer hè.'
Man 1: 'Ah, het is best lekker natuurlijk. Maar die drank gaat in je maag zitten. Als een soort klomp.'
Man 2: 'Het eerste wat ik dan de volgende dag doe is lekker sporten.'
Man 1: 'Je kan niet anders om die klomp kwijt te raken. Je moet hem uitzweten.'
Man 2: 'Je kán gewoon godverdomme niet anders, gabber.'
Man 1: 'Is het nog steeds rum voor jou?'
Man 2: 'Ja godverdomme, die bruine rum vind ik dus helemaal goed.'
Man 1: 'Maar jij drinkt het met cola hè?'
Man 2: 'Ja, liters coca cola gaan er dan doorheen. Maar ik drink alles hoor. Behalve jenever.'
Man 1: 'Ah, lekker keteltje op z'n tijd gaat er bij mij ook wel in hoor.'
Man 2: 'Maar jij drinkt het met cola hè?'
Man 1: 'Ja, liters cola en kilo's ijs.'
Man 2: 'Nou, ik ga even onder de koude douche. Kan ik daarna weer lekker zweten.'
 
Er was maar één koude douche, dus ik moest nu wachten tot 'man 1' weer terug was en tot die tijd zat ik hier nu alleen met 'man 2'. Voordat ik had kunnen besluiten of ik met hem een praatje moest beginnen of niet, liep 'man 1' alweer de cabine binnen. Ik ging ervandoor en de twee mannen begroetten mij in mompelend koor.
 
God, wat was die handdoek vervelend zeg. Met mijn linkerhand hield ik hem stevig vast, terwijl ik met mijn rechterhand de code van mijn kluisje intoetste. Maar de knop gaf geen groen, maar rood licht. Nog een keer proberen dan, de vier cijfers en het hekje. Weer ging er een rood lampje aan. Wel, dit was toch echt vervelend! Nog een keer proberen, maar nu ging het rode licht zelfs neurotisch knipperen en hoorde ik daarna een fataal klinkend klik-geluid. Wat moest ik nu doen? Het enige wat ik kon bedenken was wachten tot er iemand naar binnen zou lopen, om mij te kunnen helpen. Even later kwam er gelukkig een keurig uitziend heertje binnen. 'Sorry, weet u misschien wat je moet doen als je kluisje zichzelf vergrendeld heeft?' vroeg ik, terwijl ik de paniek in mijn stem probeerde te onderdrukken. 'Dat moet je denk ik bij de receptie vragen' zei de meneer vriendelijk. Gezamelijk staarden we naar de handdoek die ik onhandig strak om mijn middel probeerde te houden. 'Ik vraag het anders wel even voor je' zei de meneer. 'Duizendmaal dank!' riep ik hem verrukt na.
 
'Dat gebeurt wel vaker' zei Ames geruststellend. 'Het komt waarschijnlijk omdat je de code te snel hebt ingetoetst.' Hij toetste een universele code voor medewerkers in, draaide de knop om en trok het deurtje open. 'Heel erg bedankt' zei ik ietwat beschaamd. 'Geen enkel probleem' lachte Ames en hij verliet de kleedkamer. Ik wilde mijn spullen uit mijn kluisje halen, maar wat was dat nou weer? Een hawai shirt? Dit waren mijn spullen helemaal niet! Ik wilde het kluisje dicht doen, voordat iemand mij kon zien. Maar opeens kreeg ik een ongelooflijke kramp in de kleine teen van mijn linkervoet. Ik probeerde mijn evenwicht te behouden, maar stak met mijn linkerhand in het openstaande kluisje en greep in een portemonnee. Op dat moment zakte mijn handdoek af. 'Wel, godverdomme! Gloeiende gloeiende! Houdt de gore dief!' hoorde ik man 2 roepen, die op me af kwam gerend met een heen en weer zwiepende buik bedekt met vers uitgezweten cola-rum-klompen. En ik kon geen kant op. Nee, een sauna-mens ben ik gewoon niet zo.
 
-To be continued...- 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Het lijkt wel alsof het bij Fit Forever altijd óf verschrikkelijk druk óf angstwekkend rustig is. Ik heb nog niet kunnen ontdekken rond welke tijden ik beter thuis kan blijven. Liever verdwijn ik namelijk in de zwetende massa, dan dat ik in mijn eentje de apparaten af moet werken. Ik voel me dan altijd bekeken door de instructeur van dienst, die meestal achter zijn of haar bureautje de roddelbladen doorneemt. Het is bijna altijd Michaella die aan het werk is, de rest is waarschijnlijk met vakantie. Ik ben bang voor haar, maar waarom weet ik niet. Ze lijkt wel een robot die dreigend kalm is, maar elk moment kan transformeren tot een vuurspuwende demon met slijmerige tentakels. In plaats daarvan zegt ze altijd vriendelijk gedag wanneer ik haar vriendelijk gedag zeg. Maar ik blijf op mijn hoede.
 
Er zijn vier mensen in de sportzaal. Ik, Michaella en een man in een rolstoel met zijn vriendin. Tenminste, ik neem aan dat het zijn vriendin is. Ze zegt namelijk 'schat' tegen hem. Maar voor hetzelfde geld is dat tegenwoordig een gebruikelijke aanspreekvorm van persoonlijke begeleiders of fysiotherapeuten voor hun patiënten. Ze lijkt namelijk alles af te weten van zijn conditie en bespreekt met Michaella welke oefeningen het meest geschikt zijn voor zijn revalidatie. Als de twee vrouwen met elkaar praten lijkt het net alsof de man er niet bij is.
 
De fitness-ruimte is groot, zeer groot. Maar naast elk apparaat waarin ik mij installeer wordt de man uit zijn rolstoel gehesen. Ik zou dan snel een apparaat aan de andere kant van de zaal uit willen kiezen, maar dat zou teveel opvallen. Zodoende doe ik braaf mijn oefeningen, terwijl de invalide man naast mij hetzelfde doet en Michaella en de begeleidster tussen ons in informatie uitwisselen. De begeleidster lijkt nogal haast te hebben. Misschien moet zij naar een volgende patiënt. Of ze is toch zijn vriendin en wilde het net uitmaken toen hij van zijn fiets werd geschept. Tja, dan zit je wel met de gebakken peren. Elk beschaafd mens voelt zich dan toch verplicht nog even te wachten met 'we moeten eens praten', anders kan je maar al te makkelijk als een opportunistische hufter overkomen. Nog even wachten, maar voor hoe lang? De vrouw blijft maar op haar horloge kijken.
 
Michaella lijkt niet onder de indruk te zijn van rolstoelen en dat siert haar eigenlijk wel. Ze behandelt de man niet anders dan ze mij behandelde. Streng en kil, maar tevens helder en professioneel. Het dringt tot me door dat ze waarschijnlijk niet anders kan en ik begin haar steeds liever te vinden. Een erotische fantasie waarin verscheidene been-, bekken- en borstspier-apparaten de revue passeren schiet door mij heen, maar snel schakel ik over naar beelden van stervende kinderen in Uganda, want de stof van mijn trainingsbroek is flinterdun en zo rekbaar als kauwgom. 
 
De vrouw wil graag weg. 'Het is zo mooi geweest' zegt ze. Maar de man weet van geen ophouden. Ik ben bekaf, maar weiger te pauzeren. Wil deze man meedoen aan de Paralympics? Het is kinderachtig, maar ik vind dat ik moet winnen. Wanneer hij sneller gaat, probeer ik nog sneller te gaan. Mijn geestelijke revalidatie staat op het spel. 'Het is ook zo'n bijtertje hè', glimlacht de vrouw samenzweerderig naar Michaella. Even ben ik bang dat het over mij gaat, maar de gespeelde vertedering heeft betrekking op mijn fanatieke buurman. Zoals verwacht reageert Michaella niet op de goedbedoelde poging tot small-talk, wat dat betreft had de vrouw net zo goed kunnen praten tegen de onbemande rolstoel die naast haar geparkeerd stond. Wel zegt mijn geliefde robot gedag tegen mij, wanneer ik als een kreupel katje met de staart tussen de benen de sportzaal verlaat. Ze zou waarschijnlijk niet eens met haar ogen knipperen wanneer ik ter plekke in brand zou vliegen. Misschien zou ze de piercing in haar getekende wenkbrauw een halve millimeter verheffen, voor een kort maar daarom niet minder historisch moment. Ik zou er best wat vierdegraads brandwonden voor over hebben om dat mee te mogen maken.
 
Ik hoop maar dat het een volgende keer weer wat drukker is bij Fit Forever. 

- To be continued... - 
Lees meer...
Toen ik lid werd van Fit Forever kreeg ik een zogeheten bidon kado. 'Bidon', dat klinkt als bidet, maar is bijna het tegenovergestelde. Het is zo'n flesje waarmee je water in je mond kan spuiten, essentieel voor tijdens het trainen. Mijn bidon is, samen met de grote handdoek die ik zo nonchalant mogelijk over mijn schouders probeer te dragen, mijn grote vriend tijdens het sporten. Iedereen in het fitness-centrum loopt rond met een Fit Forever-bidon en een van huis meegebrachte handdoek. Zwart, wit, man, vrouw, dik, dun, jong en oud... Iedereen is hier gelijk met de twee attributen die van roei-apparaat via trilplaat naar loopband worden meegezeuld. 

Maar gisteren was ik even het zwarte schaap van de familie, omdat ik mijn bidon vergeten was. Ik voelde me een indringer, niet op mijn gemak. Ik besloot zo snel mogelijk mijn programma af te werken en dan snel rechtsomkeerd te maken, alsof ik hier nooit geweest was. Een man zonder bidon, dat was wat ik was. De mensen deden alsof ze mij niet in de gaten hielden, maar ik wist wel beter. En vol verlangen staarde ik naar de 'bidi' om mij heen, snakkend naar wat water. L'enfer, c'est les autres.

Waarom had ik dat ding überhaupt uit mijn sporttas gehaald? Terwijl ik mijn gezicht afveegde probeerde ik onopvallend wat zweet uit mijn handdoek te zuigen, zout water naar een stinkende zee dragend. Toen werd ik op mijn schouder getikt. Het was Ames, die ik sinds mijn proefles niet meer in de sportschool gezien had. Hij deed net alsof er niets aan mij opviel. Of viel het ook wel mee en was ik mij zoals vanouds weer eens over niets druk aan het maken? 'Alles goed?' vroeg Ames. 'Ja, ik begin steeds meer plezier in dat sporten te krijgen' antwoordde ik. Ik probeerde zo monter mogelijk te klinken, maar voelde me betrapt met mijn piemel in mijn hand.
 
 
- To be continued... - 
Lees meer...
Er is geen enkele sport die ik ooit gevolgd heb. Ik snap niet wat mensen er aan vinden om naar een competitie op tv te kijken. Vermoedelijk ben ik wereldvreemd. Mijn vriendin volgt alles: Wimbledon, Olympische Spelen, het WK, noem maar op. Voor vele huwelijken vermoedelijk de omgekeerde wereld. Ik weet nog dat er eens een vriend van mij op bezoek kwam en een vriendin van mijn vriendin. De twee dames zaten scheldend voor de beeldbuis bier te zuipen en voetballers aan te moedigen, terwijl ik en mijn vriend in een andere hoek van de kamer wijnen proefden en recepten voor groentetaarten doornamen. Ja, we leven soms in verwarrende tijden.
 
Echter, sinds kort kijk ik tot mijn eigen verbazing met zeer veel plezier naar de Tour de France. Het is namelijk behoorlijk stimulerend om op een home- of crosstrainer het idee te krijgen wel degelijk vooruit te komen. Aan elk apparaat bij Fit Forever zit een tv-schermpje bevestigd. Zo waan ik mij dus te bewegen door prachtige berglandschappen, terwijl duizenden mensen aan de kant naar mij joelen om maar vooral harder en harder te gaan. Voor deze prettige illusie is het camerastandpunt echter wel essentieel. Als de fietsers namelijk van voren gefilmd worden, krijg ik het idee snel rechtsomkeert te moeten maken om niet overreden te worden en val ik van mijn zadel tegen de pseudo-wielrenners naast mij aan. Domino D-Day heb ik trouwens ook nooit ene moer aangevonden.
 
Het is dan vaak toch veiliger om over te schakelen naar een andere zender. Praatprogramma's zijn behoorlijk prettig om naar te kijken tijdens het fitnessen. Zolang er maar ondertitles bij staan, want ik plug mijn oordopjes nooit in. Ik vind het juist leuk om de muziek erbij te horen die de sportschool op heeft staan. Stimulerende work-out-muziek, zoals The Power van Snap! en Simply The Best van Tina Turner komen dan voorbij en vormen een vrolijke omlijsting van de beelden op het schermpje voor mij. Zonder ondertitels lijkt het alsof de mensen op tv deze liedjes aan het zingen zijn. Daar moet ik van lachen en dat is niet goed voor mijn concentratie. Meestal kijk ik naar Oprah of Dr. Phil, of programma's waarin mensen minder lelijk worden gemaakt.

Gisteren was er een marathon op MTV van MTV Cribs, het programma waarin stinkend rijke rappers hun wanstaltige villa's mogen tonen. Aangezien de meeste sterren al een keer aan de beurt zijn geweest en de economische crisis het bling-bling langzaam maar zeker inperkt, mogen oudgedienden nu vaak nog een keer terugkomen met hun tweede huis en bijbehorend landgoed om te laten zien waar de magie in de weekenden plaats vindt. Deze kitscherige kastelen hebben vaak een complete sportschool op een van de verdiepingen. Ik zette de loopband op de hoogste stand terwijl de rondleiding mij van de 'kado-inpak-kamer' naar de 'teennagel-knip-kamer' voerde. Daarna schakelde ik weer over naar de Tour. Maar het is toch minder leuk om daar naar te kijken wanneer je aan het rennen bent. Alsof jouw fiets er tussen je benen vandoor is gereden. Daarom stapte ik maar weer op een hometrainer, voor de laatste etappe. Daarna veegde ik mijn bezwete kop af aan mijn gele t-shirt en dronk voldaan mijn waterfles leeg.
 
Al die ordinaire evenementen die mijn vriendin op tv volgde, ik werd er horendol van. Nooit meer tijd voor een goed gesprek over mode of astrologie. Daarom heb ik een tijd geleden de televisie de deur uitgezet en ga ik nu wanneer het maar kan naar de sportschool.


-To be continued...-
Lees meer...
Een dag in de week train ik mijn spieren en een dag train ik mijn conditie. Trouw volg ik het schema dat voor mij is opgesteld, al speel ik soms ondeugend met de volgorde van de verschillende onderdelen. Zo moet ik beide dagen eindigen met oefeningen op een matje, voor mijn felbegeerde buikspieren. Die oefeningen vind ik, in algemeen beschaafd Nederlands, 'kut'. In de veilige armen van een trainingsapparaat heeft dat fitness toch nog iets ludieks. Maar geheel op mij zelf aangewezen op zo'n matje, nee daar vind ik geen drol aan. Bovendien voel ik mij bekeken wanneer ik vloekend en tierend en zuchtend en puffend de oefeningen tot een goed einde probeer te brengen en een klerenkast van een zwetende huisvrouw op een machine naast mij onmogelijk haar gezicht af kan wenden van mijn - vanuit haar perspectief hoogstwaarschijn slapstick-achtige uitziende - ontberingen. Daarom begin ik meestal met deze oefeningen in plaats van ermee te eindigen, zo heb ik die vernedering tenminste achter de rug en heb ik nog voldoende energie over voor de rest van het programma.

Ik probeer tijdens het trainen altijd zo min mogelijk geluiden te maken. Andere mensen laten zich juist lekker gaan. Vooral de opgepompte mannen echoën vol zelfvoldoening 'oeh's' en 'ah's' door de sportzaal bij elke beweging die zij maken. Als ik een apparaat beklim waar zo'n man op gezeten heeft moet ik het gewicht soms met negentig procent bijstellen. Maar ach, men moet toch ergens mee beginnen. Na vijf kwartier trainen ben ik helemaal afgepeigerd en doorzweet. Het is dan tijd om te douchen. En dan pas begint de echte ontbering.
 
Laat ik vooropstellen dat ik iemand ben die het liefst in zijn eentje doucht. Het is niet zozeer de naaktheid die ik als intiem ervaar, als wel het genot dat het water op mijn lichaam veroorzaakt. Dat plezier is voor mij alleen, daar mogen geen andere mensen bij zijn. Maar dan nog. Omdat ik weinig ervaring heb met publieke douches - als kind zat ik niet op een voetbalclub en naar campings ging ik evenmin - wist ik niet dat het zo uitzonderlijk is dat ik in het geheel geen geluid maak terwijl ik mezelf was. Wel, soms zing ik onder het comfort van mijn eigen douche, als er tenminste niemand in de buurt is en dan het liefst de aria uit die Zauberflöte als het water te koud is, maar daar blijft het toch wel bij. Grommen doe ik nooit. Maar dat schijnt dus nogal apart te zijn. Want alle mannen met wie ik de douche deel bij Fit Forever grommen, snuiven en hummen dat het een lieve lust is, terwijl ze hun bezwete kloten wassen. Ze zijn dan, vermoedelijk, een met zichzelf. En ik ben weer eens iemand anders.
 
Ben ik wel echt een man?
 
Soms haak ik toch maar voorzichtig in, om niet teveel op te vallen.
 
 
-To be continued...-   
Lees meer...
Zomaar een gesprek tussen mij en een trouwe bezoeker van dit blog:
 
- Zo, en hoe is nou op de sportschool?
- Goed hoor, ik haal er veel voldoening uit.
- Hoe vaak ga je nou eigenlijk? Twee-wekelijks?
- 'Tweewekelijks'? Bedoel je eens per twee weken, of twee keer per week?
- Eens per twee weken.
- Nee hoor, ik ga twee tot drie keer per week. Anders heeft het natuurlijk geen zin.
- Ja, maar dat had ik niet verwacht.
- Dacht je echt dat ik maar eens per twee weken ging?
- Ja, natuurlijk. Er staan toch ook maar twee stukken over op je blog.
- Ja, maar.... Maar dacht je dat dat ook de enige twee keren waren dat ik naar de sportschool was geweest?
- Ja. Die proefles met Ames en die les met Michaella. Of heette ze nou Tatiana?
- Zo, je houdt het wel goed bij zeg.
- Ik lees het altijd met veel plezier.
- Dankje. Maar ik denk dat er op deze manier een misverstand ontstaat. Jij ging er van uit dat ik van elk bezoek bij de sportschool een verslag zou doen?
- Ja, daar ga je wel vanuit natuurlijk. Zo werkt het toch ook op jouw blog?
- Nee, helemaal niet. Mijn tweede bezoek was drie dagen na de eerste, maar ik schreef er pas twee weken later over.
- De tijdsdimensie van jouw blog is dus een andere dan die van jouw belevenissen in 'real life'?
- Dat heb je mooi gezegd, dat is inderdaad precies zo. Net als dat verslag van mijn Antwerpen-reis. Ik heb er uiteindelijk twee weken over gedaan om drie dagen te beschrijven.
- Dat is inderdaad ook zo.
- Ik ga niet elke keer mijn sportschool-bezoek beschrijven, alleen als er iets grappigs over te melden valt. En meestal is dat niet zo. Ben ik daar alleen gedisciplineerd aan het zweten, zoals iedereen. En als er wél iets interessants te vertellen is, neem ik de tijd om te bedenken hoe ik dat het beste op kan schrijven, in een leuke vorm kan gieten.
- Het kan dus nog wel even duren voordat er een deel drie komt?
- Wel, dat kan nog een maand duren, of morgen al. Dat weet ik nooit van tevoren. Ik sport nu met regelmaat, maar in mijn blog zit geen enkele regelmaat.
- Dat is nu wel duidelijk.
- Okay, voor jou is het nu duidelijk. Maar denk je dat de meeste mensen nu denken dat ik alleen naar de sportschool ben geweest als ik er iets over geschreven heb?
- Dat denk ik wel ja, daar ga je toch vanuit.
- Wat stom zeg, daar had ik dus nooit bij stil gestaan, dat die misvatting kan ontstaan. Nu denken de lezers van mijn blog dat ik mijn goede voornemens met het sporten verzaak, terwijl ik juist heel erg goed bezig ben.
- Wat maakt jou dat nou weer uit?
- Ik wil graag dat de lezers van mijn blog een goede indruk van me hebben.
- Wat zielig dat dat belangrijk voor jou is.
- Dat is niet belangrijk voor mij. Het is belangrijk voor hén.
- Waarom?
- Omdat ze anders mijn stukken in het verkeerde daglicht lezen. 
- Wat zielig voor hen. Wil je nog een biertje?
- Doe mij maar een jenever. Denk je anders dat ik dit gesprek op mijn blog moet zetten, dat het tenminste allemaal duidelijk is?
- Dat zou ik dan maar doen als ik jou was!
 
Bij deze.
Lees meer...   (1 reactie)
 
Na mijn proefles van Ames had ik bij de receptioniste een afspraak gemaakt voor een eerste 'echte' les, waarin mijn fitness-doelen bepaald zouden worden en mijn trainingsschema kon worden opgesteld. Ik vroeg of dat ook met Ames zou kunnen. Met zijn neiging om weg te dromen was hij wellicht niet de meest uitdagende coach, maar wel aangenaam gezelschap, iemand bij wie ik me vertrouwd voelde. Maar hij werkte maar twee middagen in de week bij Fit Forever, waardoor ik in mijn vrijheid om te sporten wanneer ik dat maar zou willen nogal zou worden beperkt. 'Michael is anders ook heel aardig hoor' zei de receptioniste plagerig verwijtend. 'Ja,' zei ik, 'als ik bij de eerste persoon die ik hier ontmoet heb meteen blijf steken, zal ik er natuurlijk nooit achter komen of de rest niet minstens zo leuk is.' En ik dacht bij mezelf: als de rest nóg leuker is dan Ames, is deze sportschool een hilarische sitcom waarin ik mag figureren. Zodirect zal ik hier nog voor mijn plezier naartoe gaan.
 
Er was mij een Michael beloofd, maar de vrouw die mij twee dagen later stond op te wachten leek mij eerder een Tatiana. Dat wil zeggen, qua Kroatisch-aandoende tongval. Ze was klein, had een piercing in haar rechterwenkbrauw, en haar gezicht leek bevroren te zijn in een grimas die een alles vernietigende onweersbui voorspelde. Ze stelde zich niet voor maar vroeg mij meteen naar mijn 'doelen'. ''Ik zou graag wat meer rust krijgen in mijn hoofd,'' stamelde ik ''en het leek me daarom wel een aardig idee wat meer in balans te raken met mijn lichaam. Ik ben iemand die veel tobt, ziet u. En ik leef zeer ongezond, omdat ik dat romantiseer. Een destructieve combinatie en eigenlijk nogal achterhaald, als je erover nadenkt. Graag zou ik mijn gekoesterde kunstenaarschap een loer draaien, door de vorm waarin zij gegoten zit een onbeschaamd bruisend karakter mee te geven.'' Het viel even stil, toen vroeg ik voorzichtig: ''Maar misschien moet ik dat wat concretiseren?'' Het onweer leek gevaarlijk naderbij te komen.

Ik moest op een fiets plaatsnemen die mijn conditie zou meten. Ik had er alle vertrouwen in, want fietsen doe ik wel vaker. Het computertje dat tussen de handvaten stond ingeklemd gaf allerlei getallen door die mij niets zeiden. Na een tijd kwam Tatiana terug. Ik mocht stoppen met fietsen en droogde mijn bezwete hoofd af met de handdoek die ik van huis had meegenomen. ''Ik wischt niet dat die kaateegorie beschtond'' zei Tatiana enigszins onthutst, 'maar jouw sjkore isch 'inkreedieblie loo'.'' Ik haalde mijn handdoek van mijn gezicht en zag dat het schermpje dreigend pulseerde in een dieprode kleur.
 
Op het schema dat ik van haar in mijn hand kreeg gedrukt, zag ik dat de instructrice Michaella heette. Ze liet me zien welke oefeningen ik moest doen en ik dacht bij mezelf dat het eigenlijk wel goed voor mij was dat ik door haar gedisciplineerd zou worden en niet door de goedlachse Ames. Natuurlijk kwam ik hier niet voor gezelligheid, begrip, zielsverwantschap, of filosofische gesprekken, ik kwam hier voor een rigide transformatie en daar waren pijn en angst en schaamte nu eenmaal onoverkomelijke voorwaarden bij. Zo is het leven nu eenmaal, zonder lijden bereikt men niks. En daar is niks aan geromantiseerd! Ames had alle geduld met mij gehad, moest waarschijnlijk wel lachen om mijn onhandigheid. Maar bij Michaella moest ik constant goed blijven opletten wat de bedoeling was, ik zou het immers niet nog een keer durven te vragen. Toen ik een oefening in één keer goed deed zei ze 'koed scho' en van binnen glunderde ik van trots. Ik zou het onweer overwinnen!
 
-To be continued...-   
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl