kasblog.punt.nl
De zinnen van Dimitri Verhulst
Als er een prijs bestond voor mooiste boektitels maakte Dimitri Verhulst's De Helaasheid der Dingen zeker een kans. Het was vanwege de schoonheid van die titel dat ik mij in het oeuvre van deze jonge Vlaamse auteur ben gaan verdiepen.
 
'De Helaasheid' is een autobiografische roman over een jongen die opgroeit in een huis vol alcoholische ooms die elke maand hun uitkering afwachten. Het geurbouquet van kots, verschaald bier en rotte eieren dat constant in dat huis gehangen moet hebben stijgt je vanaf de pagina's tegemoet. Het is een weemoedig boek dat zijn kracht ontleent aan het volledige gebrek aan cynisme. Verhulst beschrijft vol mededogen deze wereld vol valse hoop en vruchteloosheid, een wereld waar hij het product van is maar die hij wel heeft moeten verlaten om te kunnen overleven, om de succesvolle schrijver te kunnen worden die hij nu is. Het lijkt wel alsof het woord 'tragikomisch' speciaal voor deze roman is uitgevonden. Ontroerend hoogtepunt is toch wel de scène waarin de mannen het comeback-concert van hun grote held Roy Orbison willen zien en hiervoor zichzelf uitnodigen bij een Turkse buurman die zij nauwelijks kennen, omdat hun eigen tv de vorige dag door deurwaarders is meegenomen. 
 
Verhulst kan echter over meer schrijven dan de onderwerpen die dicht bij hem staan. Al kan je je afvragen of de asielzoekers in Problemsi Hotel wel zoveel verschillen van de dronkelappen die hem groot hebben gebracht.  Ook zij weten te overleven in een wereld zonder zichtbare hoop, ook zij blijven dromen. Voor een reportage in een Vlaams tijdschrift verbleef Verhulst een tijd in een asielzoekerscentrum en de roman Problemski Hotel kwam daar weer uit voort. Een zwaar boek is het zeker niet, je lacht je juist kapot terwijl je dit leest. Het wordt pas zwaar wanneer je gaat nadenken over wat je eigenlijk aan het lachen bracht. Twee mannen die in een plaatselijke discotheek op zoek gaan naar een huwelijkskandidaat voor een verblijfsvergunning, maar niet weten hoe ze moeten dansen op de westerse muziek. Een man die in zijn land vervolgd wordt vanwege kritische journalisitiek en van het asielzoekerscentrum een Lonely Guide schrijft waarin je kan lezen wat de betere douches zijn en welke je beter kan vermijden. Problemski Hotel maakt maatschappelijk problemen invoelbaar zonder op enige wijze politiek correct te zijn.
 
Het derde en mooiste boek dat ik van Verhulst gelezen heb is de novelle Mevrouw Verona daalt de heuvel af,  over een jonge weduwe die voor de laatste maal de stijle heuvel waarop zij woont afdaalt om beneden te kunnen sterven. Het is een verhaal over onvoorwaardelijke liefde, over eenzaamheid, over de natuur, over muziek en over menselijk contact. De poëtische schrijfstijl van Verhulst doet meer dan eens aan Gerard Reve denken en in 'Mevrouw Verona' staan zijn mooist gecomponeerde zinnen:
 
'Toen zij die koude februaridag aan de fabel dacht, lag er een andere hond aan Mevrouw Verona's voeten, een typische hoevehand die renaissanceschilders nog hadden vervloekt omdat de subtiele kleurschakeringen van zijn pels de nabootser op zijn beperkingen als Schepper wezen, en waarvan de kweek op grote schaal omstreeks het midden van de negentiende eeuw moet zijn gestopt.'
 
'Vastbesloten te revancheren, de planeet opnieuw te regeren, zijn chaos te installeren waarin niemand maar een logica kon zien, was het bos begonnen met woekeren.'
 
'Waarom er hier de afgelopen decennia amper meisjes werden geboren liet zich eventueel verklaren door ingewikkelde schema's, met pijltjes van de ene DNA-structuur naar de andere, aangevuld met tabellen van alle oestrische cycli, maar in Oucweègne had men zich reeds verzoend met de theorie dat het verdorven zaad van dronkaards de kracht verliest iets schoons te produceren.'
 
 'Niet iedereen keek ernaar uit zich te verliezen in de lichtekooien van La Neptune, want goedkoop was het niet om een romantisch ideaalbeeld te verknallen, en ten tweede was het meermaals voorgekomen dat men met het busje zingend naar de meisjes was gereden, als een bende schoolkinderen, maar dat de sfeer tijdens de terugrit dodelijk neerslachtig was. De koude kermis waar ze van terugkeerden zou nadien de nodige gelardeerde verhalen opleveren, vrolijk uitgespeeld met een mond vol worst of vis aan de oever van de rivier, maar op het ogenblik zelf was iedereen teruggeworpen in zijn eigen kelders.'
 
Dit zijn geen zinnen die ik tijdens het lezen heb onderstreept, want daar doe ik niet aan. Ik heb ze willekeurig van de pagina's gebladerd. Dimitri Verhulst is een groots schrijver en verteller waar ik alles van wil lezen. 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl