kasblog.punt.nl
Het weemoedig wuivende metromannetje, aflevering 7
Elsa werkte nog maar een week in De Vrolijke Smurf. Daarvoor was ze secretaresse geweest voor Dhr. Hollerok van Hollerok, Hollerok, Zevenaar & Zonen Inc. Het verschil tussen een eigen bureau en een eigen bar is niet heel groot. En Berend was een aardige werkgever. Het biertjes tappen ging haar goed af. Maar ze wist niet zo goed wat ze aan moest met de man die over de toog gebogen aan het janken was. Hij stonk enorm naar vis. Wat zouden de andere klanten hiervan vinden? Moest ze hem wegsturen? Of een tissue aanbieden? Ze koos voor het laatste. Elsa kende geen inlevingsvermogen, maar dacht aan de omzet. 'Wat scheelt er toch aan meneer?' probeerde ze maar. 'Ach, noem me toch Wilfried', zei de man. 'Mijn hele leven is verwoest. Mijn lieve Wilma, weg. Mijn geliefde haringkar, foetsie. En door die verdomde metrolijn is nu ook nog eens mijn huis ingezakt.' Elsa had al de hele avond cola gedronken en voelde weer een boer opkomen. Uit de jukebox knalde verschrikkelijke eurohouse. Elsa nam nooit de metro. Het idee onder de grond te zitten beangstigde haar. Eén keer had ze de ondergrondse genomen, in Luxemburg was dat. Maar daar wilde ze nu niet aan denken. De dode kattenogen achtervolgden haar nog steeds in haar dromen. Net als het beeld van dat wapperende gordijn van donkerrood fluweel. De hand die daarachter vandaan kwam, de hand met de zegelring. Ze hoorde een klap en zag dat Wilfried van zijn stoel gevallen was. En opeens herkende ze hem.
 
-To be continued...- 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl