kasblog.punt.nl
Alleen in Antwerpen #2
Achter mij op het terras hadden twee oude mannetjes het over Hollanders. ‘Zij zeggen dan: ik wil een vaasje bier hè. Zij willen dus een vaas met bier. Dat is toch van de zotte?’ Ik wist best dat ik een pintje moest bestellen, maar op de een of andere kreeg ik het mijn mond niet uit toen de kelner voor me stond. Immers, als ik het niet overtuigend zou weten te brengen zou ik direct door de mand vallen. De oude mannen zouden dan weten dat ik hun gesprek had afgeluisterd en nu heel erg mijn best deed vooral geen Hollander te zijn. Maar als ik de woorden ‘biertje’ of ‘pilsje’ zou gebruiken, was mijn vakantie nu al ten dode opgeschreven. Ik zou me dan nergens in Antwerpen meer kunnen vertonen. De kelner floot ongeduldig. Ik keek voorzichtig op de kaart en slaakte een hopelijk onhoorbare zucht van opluchting toen ik daar een vluchtroute op ontdekte. ‘Een wit bier’ zei ik, terwijl ik met mijn vinger naar de plek op de kaart wees waar mijn oog op gevallen was. ‘Een wit bier’ bevestigde de kelner en hij liep fluitend weg. Het weer was guur, het waaide en het leek elk moment te kunnen gaan regenen. Naast mij en de oude mannen was er niemand op het terras. Maar ik was op vakantie.

Ik zat al zeker twee uur met mijn veels te dikke boek op het terras en had nog maar drie witbier gedronken. Op vakantie doe ik graag rustig aan en bovendien was het nog vroeg op de middag. Vanmorgen had ik mijn aansluiting gemist, terwijl ik toch zo goed de treintijden had uitgezocht. Ten gevolg hiervan moest ik een uur doorbrengen op Schiphol. Het vakantiegevoel dat mij zo prettig bekropen was op Station Sloterdijk (het station waar ik zo vaak sta, maar nooit met een reiskoffertje) werd misdadig de kop ingedrukt. Treinstations maken mij dolgelukkig, vliegvelden suïcidaal. Ik had behoefte gehad aan cafeïne en iets zoetigs en ik had dorst. Die drie zaken leken mij mooi gecombineerd te kunnen worden met een ‘frappucino’ bij de Schiphol-Starbucks. Ik liep naar buiten om bij mijn consumptie tegen de wind in een sigaret te kunnen roken. Jezus, wat was het koud! Zowel het weer als de frappucino. En wat was dat Amerikaanse brouwseltje fucking zoet, mijn tandvlees sprong spontaan omhoog. Na nog een slok, omdat ik echt niet kon geloven dat dit multinationale zoethoudertje zo ongelooflijk smerig was, gooide ik de beker weg en rookte met de sigaret de vieze smaak uit mijn mond. Op mijn iPod selecteerde ik Brian Eno’s ‘Music For Airport’ in de hoop de sfeer wat op te kunnen krikken, maar de trage soundscapes maakten mij alleen onrustiger. Dan maar het tegenovergestelde, met de sixties garagerock van een Nuggets-compilatie. Maar dit werkte al helemaal niet, niets leek te werken op dit moment. Zonder muziek en zonder ook maar de suggestie van cafeïne liep ik naar het perron waar mijn trein vertrekken zou. De perrons onder Schiphol zijn spookachtig. Ze zijn belachelijk lang en slechtverlicht. Alsof de treinen zich zouden moeten schamen geen vliegtuigen te zijn. Na een tijdlang in mijn boek te hebben gekeken zonder te lezen kwam mijn trein er eindelijk aan, mijn heilige redder in nood. Die zou mij in een spurt naar mijn vakantiebestemming brengen. Naast mij kwam een man zitten die een druk gesprek voerde met de mensen aan de andere kant van het gangpad. Hij at een broodje dat rook en klonk als een broodje gezond. Een broodje gezond ruikt en klinkt als geen enkel ander broodje. Het is een zelfingenomen broodje. ‘Kijk mij nou eens een partijtje semi-gezond zitten te doen’ roept het broodje op alle mogelijke manieren. Maar misschien kunnen die broodjes daar wel niets aan doen. Het zijn hun verorberaars die zullen moeten sterven.

En nu zat ik dus aan het witbier, terwijl de zon een plagend spel van net niet doorbeken speelde en de wolken dreigend dansten. De mannen achter mij hadden het nu over de Rolling Stones. ‘Kent gij dan niet briedsjes over babielon? Die is schoon hoor! Héle schone plaat. Luister het maar eens.’ Even daarvoor hadden ze het over Pulp Fiction gehad. De man die ‘briedsjes over babielon’ niet kende had zich vol overgave aan een imitatie van John Travolta en Samuel Jackson gewaagd, om hun bekende dialoog over Hollanders en mayonaise in z’n geheel na te spelen. Tarantino’s teksten hadden nooit zo surrealistisch geklonken als met de Vlaamse tongval van deze meneer, die echt z’n best deed net zo dreigend en street-wise te klinken als het in de film was geweest. Toen ik hoorde dat de heren het terras verlieten bestelde ik nog een wit bier voor de vorm. Voor de goede orde: ik hou helemaal niet van witbier, met of zonder spatie. Het kan wel lekker fris zijn, maar na een glas heb ik het wel weer gezien en bestel ik een gewoon biertje of iets anders. Maar in deze situatie was het wel lekker makkelijk het bij dezelfde consumptie te kunnen houden. Nu hoefde ik tenminste niet ‘pintje’ te zeggen. Of zou er ook zoiets als ‘wit pintje’ bestaan? Nee, dat klinkt teveel als een irritant kutvogeltje waar bleke kereltjes met rugtasjes en verrekijkers zich verdekt voor op denken te stellen met hun ontblote knieën in een smerige sloot. Waarom witbier mij ook vaak op de zenuwen werkt, is dat er zo’n stom stukje citroen op de rand van het glas zit bevestigd. En zo’n lelijk plastic stampding in het glas, waarvan je nooit weet wat je ermee moet doen wanneer je ermee bent uitgestampt (waarbij onvermijdelijk een deel van het bier over je glas is gedropen, waardoor je die vervolgens niet meer vast kan pakken zonder vast te plakken). Ik vind de citroen sowieso een wat trieste vrucht. Alsof het leven niet al zuur genoeg is. Van citroenijs houd ik wel, maar aan zoetigheid moest ik voorlopig niet denken. Die twee slokken frappucino hadden mijn smaak voor de rest van de dag verpest. Maar gelukkig bleek het witbier in Antwerpen er niet uit te zien als een yuppendrank. De rand van het glas was goddank citroenvrij, een stampding was dus ook nergens te bekennen en het glas zelf was een koninklijke beker met een stevig handvat. En het smaakte goddelijk. ‘Ze weten gewoon nie wa eten is!’ hadden de twee oude Belgen met stellige afschuw over Amerikanen uitgeroepen, naar aanleiding van de schoone film Pulp Fiction. Inwoners van de VS vinden mayonaisse maar raar, zij consumeren hun frieten met liters waterige tomatenketchup. Al vind ik Bridges To Babylon een ongelooflijk kutalbum – zoals eigenlijk alles wat de Stones sinds de jaren zeventig hebben geproduceerd behoorlijk kut is - vond ik de mannen erg sympathiek en komisch. Ik was benieuwd hoe ze eruit hadden gezien, misschien waren ze wel helemaal niet zo oud als ik de hele tijd had aangenomen. Ik had van hun gesprekken genoten, maar in mijn boek was ik zo alleen geen reet opgeschoten. En nu zat ik alleen op het terras, terwijl de zon nog steeds hard-to-get speelde. Het werd tijd om mijn glas te legen en de stad te verkennen. Maar eerst wilde ik mezelf nog wat gaan opfrissen in Den Heksenketel. De combinatie van frappucino en witpint, smakeloos Amerikaans consumentisme en Vlaamse bourgondische gastvrijheid, vroeg om een gedegen poetsbeurt van mijn mond. Pas dan zou mijn vakantie écht kunnen beginnen. Maar opeens dacht ik aan Den Heks met haar ene tand en besloot toch nog even te wachten met het vragen van de rekening. De kelner zou zo een forse fooi van mij ontvangen, als ik nou maar eerst eens eindelijk een beetje tot rust kon komen. Ik sloot mijn ogen en alles begon te draaien.
 
-To be continued...-

Reacties

pironik op 10-05-2009 17:20
in nederland zeg ik biertje of pilsje. een vaasje zou ik nooit over mijn lippen kunnen krijgen. een pintje, mja, dan gaan ze me niet verstaan, denk ik dan.
verder vind ik dat een 'ollander' in vlaanderen echt wel een pintje kan bestellen. en zelf zou ik nooit om een witbier vragen, maar wel om een witteke (blancheke eventueel), maar dat klinkt dan weer niet uit de mond van een nederlander. denk ik.

keez op 10-05-2009 21:46
fijne stukjes! ik verheug me op het vervolg, en hoop dat je genoeg foto's van jezelf hebt gemaakt...
De Buuv op 10-05-2009 22:48
Ow, mooi is het allemaal. En op je woorden en tellen passen en letten in den vreemde is zeer belangrijk. Ik genoot vandaag op het balkon in de zon van jouw beste muziek uit 2008!
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl