kasblog.punt.nl
Dark Night Of The Soul

Begin dit jaar verscheen er een mooi verzamel-album waar een hele zooi indie-artiesten zijn medewerking aan had verleend, getiteld Dark Was The Night (lees mijn bespreking daarvan hier terug). Nu is er een nieuw album met een waslijst aan briljante artiesten en dat heet Dark Night Of The Soul. Veel hebben deze twee platen niet met elkaar te maken, maar verwarrend is het natuurlijk wel met die titels. Dark Night Of The Soul is een project van producer Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse (werkte mee aan platen van onder andere Gnarls Barkley, Gorillaz en Beck) en Mark Linkous, zanger/multi-instrumentalist en songschrijver van de geniale lo-fi-band Sparklehorse. Ze hadden zichzelf dus ook voor de gelegenheid Dangerhorse of Sparklemouse kunnen noemen, maar goed. Dan is de legendarische film-maker David Lynch (Twin Peaks, Blue Velvet, Mulholland Drive en vele andere cinematografische hoogstandjes vol waanzin, bevreemding en sensualiteit) ook nog eens bij dit project betrokken. Niet alleen neemt hij de vocalen van twee liedjes voor zijn rekening - en zeker niet onverdienstelijk moet gezegd worden, zijn stem hangt ergens tussen Daniel Johnston en Tom Waits in - ook neemt hij het visuele deel voor zijn rekening. Dark Night Of The Soul is namelijk opgezet als conceptueel kunstwerk, met een filmposter en een fotoboek die de muziek moeten begeleiden.

Linkous en Burton componeerden en produceerden samen dertien liedjes, die naast Lynch en Linkous zelf worden ingezongen door de volgende imponerende bonte stoet aan artiesten: Iggy Pop, Frank Black/Black Francis (Pixies), Nina Persson (Cardigans), Julian Casablancas (The Strokes), James Mercer (The Shins), Jason Lytle (Grandaddy), Gruff Rhys (Super Furry Animals), Wayne Coyne (The Flaming Lips), Vic Chesnutt en Suzanne Vega. Op de site staat bovendien vermeld: 'these singers also had a hand in composing and producing the work'. Dit klinkt dus in alles als een potentieel meesterwerk dat je meteen zou moeten kopen! Dat kán echter niet. Burton, Linkous en Lynch wilden hun plaat in eigen behoor uitbrengen, maar werden tegengehouden door de platenmaatschappijen van de verschillende artiesten in verband met copyright-kwesties. Hoe het precies zit is nog onduidelijk, maar het resultaat is als volgt: je kan via de site het fotoboek van Lynch bestellen en krijgt daar dan een lege cd bij kado, met het bijschrift: ‘For Legal Reasons, enclosed CD-R contains no music. Use it as you will.’ Wel, of die pop-juristen nou echt zo vervelend hebben zitten doen, of dat het hier - natuurlijk ook zeer goed voorstelbaar - een creatieve publiciteitsstunt van het trio Dangerhorse, Sparklemouse en Lynch betreft, daar zullen we wel nooit achter komen. Het album staat nu hierdoor hoe dan ook volop in de aandacht en is natuurlijk gewoon via het internet te beluisteren en down te loaden. En dat is dus volstrekt legaal, aangezien er voorlopig geen andere mogelijkheid is om aan de muziek te komen. Of ik dat fotoboek van Lynch ga kopen, om vervolgens de liedjes op bijgeleverde schijf te kunnen branden, weet ik zo net nog niet. Het lijkt me maar een hoop gedoe, al zullen die kiekjes zeker mooi-lynchiaans zijn en zal dit vreemde pakket wel tot een bizar collectors-item-hebbedingetje uitgroeien. Wel kan ik stellen dat de muziek al een aantal weken op repeat door mijn iPod schalt en het een van de mooiste platen van dit jaar genoemd mag worden.
 
De kwaliteit van deze plaat is op z'n minst wat je mag verwachten van zoveel talent bij elkaar. Een allegaartje is het zeker niet, de nummers vormen samen juist een mooi geheel. De liedjes gezongen door Coyne en Lytle klinken als typische Linkous-composities, wat niet zo verwonderlijk mag zijn aangezien hun stemgeluid en muziekstijl dicht tegen de zijne aanliggen. Ook de nummers met Rhys, Mercer en Persson (met wie Linkous ooit een relatie had en vaker samenwerkte) zijn wat je mag verwachten: bedwelmende filmische beatlesque popsongs die flonkerend en grillig tegelijk zijn. Het nummer met Casablancas, van wiens band The Strokes we al een tijdje niets meer vernomen hebben, mag absoluut verrassend genoemd worden. Een lekker zeurend liedje met een loom zonnig sfeertje en neurotisch-electronische ondertoon. Dit is een typische Danger Mouse-productie: kleurige details verpakt in een gortdroog geluid. Uit wiens koker de liedjes voor Black en Iggy komen is mij een raadsel, maar het is de lompe rock die perfect bij hun intonaties past. Eigenlijk klopt deze hele plaat. De opbouw werkt perfect: de eerste paar liedjes zijn heerlijk bombastisch en meeslepend, dan volgen een paar ruigere songs, vervolgens wat gevoelige popparels en de laatste paar tracks hebben een fijn gruizig sfeertje. Hoe vaker je dit album beluistert, hoe meer liedjes als 'klassiekers' aan gaan voelen.

Dark Night Of The Soul is een van de meest melodieuze en sfeervolle albums die ik in tijden gehoord heb en ook nog eens uitermate geschikt voor een popquiz onder indie-nerds ('wie zingt dit, wie zingt dat, wie zingt dit nou weer?'). Misschien wel het beste album dat in ieders collectie zou moeten ontbreken! Gelukkig hebben we de foto's nog.
Beluister alle liedjes van Dark Night Of The Soul hier en bezoek de officiële site hier.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl