kasblog.punt.nl
Het Diner, een kritische analyse
''Ik vind het een zwaktebod als de conversatie te snel over films gaat. Ik bedoel: films zijn meer voor het einde van de avond, als je echt niets meer te zeggen hebt. Ik weet niet wat het is, maar ik krijg altijd een hol gevoel onder in mijn maag wanneer mensen over films beginnen: het is of het buiten alweer donker wordt. Het ergst zijn de figuren die hele films navertellen, ze gaan er echt voor zitten, ze trekken er gerust een kwartier voor uit: een kwartier per film, bedoel ik dan. Het maakt ze niet wezenlijk uit of jij nog naar de betreffende film toe moet of hem allang hebt gezien, dat soort informatie slaan ze over, ze zitten al midden in de openingsscène.''
Herman Koch, Het diner
 
Er zit een grappige scene in het Vpro-programma Draadstaal waarin een man aan mensen die in de rij staan voor de bioscoop vertelt hoe de film die zij willen gaan zien afloopt. Hij schept er een sadistisch genoegen in alle plezier te bederven die de mensen van plan zijn te gaan hebben. Het is herkenbaar, hoe het plezier vergalt kan worden wanneer je van een verhaal al meer weet dan je zou willen weten. Zeker als het een film betreft waar alles om spanning draait. Helemaal funest is het met films die een zogenaamde 'plot-twist' bezitten; een ontknoping waardoor je het gehele verhaal met terugwerkende kracht in een ander daglicht ziet. Zo ken ik iemand die The Sixth Sense - een schoolvoorbeeld van zo'n spannende film met een onverwachtse twist - zag, terwijl iemand haar het hele verhaal al van tevoren verteld had. Tja, dat is natuurlijk eeuwig zonde. Je zal de film dan nooit meer kunnen beleven zoals-ie oorspronkelijk bedoeld is. Film-recensenten moeten natuurlijk altijd zoveel mogelijk hun best doen niet teveel te verklappen, zij mogen het kijkplezier van de potentiele bioscoopbezoeker niet bederven. Eigenlijk vind ik dat dat voor literaire besprekingen ook zou moeten gelden, maar daar lijkt men zich er minder van aan te trekken. Ik probeer altijd zoveel mogelijk informatie over een boek te vermijden voordat ik eraan ga beginnen. Achteraf lees ik de recensies wel terug, dan pas vind ik ze interessant. Zelfs als het helemaal geen spannend boek met een eventuele plotwending betreft, zelfs als het een boek is waar hoegenaamd niets in gebeurd, wil ik het zo onbevangen mogelijk kunnen lezen. Liefst wil ik zelfs niet weten of het boek positief dan wel negatief ontvangen is, al is het bijna ondoenlijk daaraan te ontkomen als je weleens een krant openslaat en onder de mensen komt. Ik wil geheel onbevangen aan een boek beginnen en dan zelf mijn opinie erover vormen, maar het is onvermijdelijk dat je toch al enigszins gekleurd bent voordat je het werk nog maar moet openslaan. Soms is het lastiger dan anders. In het geval van Het diner, de nieuwe roman van Herman Koch, was het gekkenwerk om de opinies te ontwijken. Er was namelijk een hele polemiek over het boek in de kranten ontstaan, die zelfs doorgevochten werd op televisie. En dan waren er ook nog eens allemaal mensen om mij heen die een mening over het boek hadden gevormd en daarover luidkeels in discussie gingen in mijn gezelschap, terwijl ik mijn handen heel hard tegen mijn oren drukte, wat een vreemd gezicht moet zijn geweest. En al die discussies gingen nou net over het plot, dat erg spannend zou zijn en waar - oh god! - een zekere twist in voor zou komen.

Met veel pijn en moeite was het me uiteindelijk toch goed gelukt om mij van de daadwerkelijke inhoud van het pandemonium af te sluiten en daar was ik behoorlijk trots op. Over het plot wist ik absoluut niets en daarom zou ik deze roman kunnen gaan lezen alsof niemand voor mij het ooit gelezen had. Dat dacht ik tenminsite heel even, in al mijn hoopvolle naïviteit. Want dat was natuurlijk helemaal niet het geval. Ik wist immers al dat er een zekere twist in het boek voor zou komen en de meningen daarover verdeeld waren. Ik wist dat er veel om dit boek te doen was. Ik wist dat ik het niet zomaar kon lezen en daarna naast mij neerleggen. Neen, ik zou ook een scherpe mening moeten gaan vormen en me dan heldhaftig in de discussie mengen. Al met al kon van het onbevangen lezen van dit boek onmogelijk sprake zijn.
 
En dan wilde ik ook nog eens, voordat ik nog maar een letter gelezen had, toch wel heel graag bij het kamp behoren dat het boek wél geweldig vond. Immers, Koch is altijd mijn favoriet bij Jiskefet geweest en het enige andere boek dat ik van hem gelezen heb (Red ons, Maria Montanelli, door mij eerder besproken op dit blog) vond ik briljant. Daarnaast behoorde mijn geliefde bij de nee-stemmers en dat helpt natuurlijk ook. Een stevige literaire polemiek in de slaapkamer op z'n tijd houdt je relatie spannend, zo is mij eens verteld.
 
Al met al vind ik Het diner dus een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb! Hopelijk heb ik in deze recensie niet al teveel weggegeven van de inhoud van het boek, zodat u er tenminste nog een plezierige avond aan kan beleven.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl