kasblog.punt.nl
In de sportschool #2
 
Na mijn proefles van Ames had ik bij de receptioniste een afspraak gemaakt voor een eerste 'echte' les, waarin mijn fitness-doelen bepaald zouden worden en mijn trainingsschema kon worden opgesteld. Ik vroeg of dat ook met Ames zou kunnen. Met zijn neiging om weg te dromen was hij wellicht niet de meest uitdagende coach, maar wel aangenaam gezelschap, iemand bij wie ik me vertrouwd voelde. Maar hij werkte maar twee middagen in de week bij Fit Forever, waardoor ik in mijn vrijheid om te sporten wanneer ik dat maar zou willen nogal zou worden beperkt. 'Michael is anders ook heel aardig hoor' zei de receptioniste plagerig verwijtend. 'Ja,' zei ik, 'als ik bij de eerste persoon die ik hier ontmoet heb meteen blijf steken, zal ik er natuurlijk nooit achter komen of de rest niet minstens zo leuk is.' En ik dacht bij mezelf: als de rest nóg leuker is dan Ames, is deze sportschool een hilarische sitcom waarin ik mag figureren. Zodirect zal ik hier nog voor mijn plezier naartoe gaan.
 
Er was mij een Michael beloofd, maar de vrouw die mij twee dagen later stond op te wachten leek mij eerder een Tatiana. Dat wil zeggen, qua Kroatisch-aandoende tongval. Ze was klein, had een piercing in haar rechterwenkbrauw, en haar gezicht leek bevroren te zijn in een grimas die een alles vernietigende onweersbui voorspelde. Ze stelde zich niet voor maar vroeg mij meteen naar mijn 'doelen'. ''Ik zou graag wat meer rust krijgen in mijn hoofd,'' stamelde ik ''en het leek me daarom wel een aardig idee wat meer in balans te raken met mijn lichaam. Ik ben iemand die veel tobt, ziet u. En ik leef zeer ongezond, omdat ik dat romantiseer. Een destructieve combinatie en eigenlijk nogal achterhaald, als je erover nadenkt. Graag zou ik mijn gekoesterde kunstenaarschap een loer draaien, door de vorm waarin zij gegoten zit een onbeschaamd bruisend karakter mee te geven.'' Het viel even stil, toen vroeg ik voorzichtig: ''Maar misschien moet ik dat wat concretiseren?'' Het onweer leek gevaarlijk naderbij te komen.

Ik moest op een fiets plaatsnemen die mijn conditie zou meten. Ik had er alle vertrouwen in, want fietsen doe ik wel vaker. Het computertje dat tussen de handvaten stond ingeklemd gaf allerlei getallen door die mij niets zeiden. Na een tijd kwam Tatiana terug. Ik mocht stoppen met fietsen en droogde mijn bezwete hoofd af met de handdoek die ik van huis had meegenomen. ''Ik wischt niet dat die kaateegorie beschtond'' zei Tatiana enigszins onthutst, 'maar jouw sjkore isch 'inkreedieblie loo'.'' Ik haalde mijn handdoek van mijn gezicht en zag dat het schermpje dreigend pulseerde in een dieprode kleur.
 
Op het schema dat ik van haar in mijn hand kreeg gedrukt, zag ik dat de instructrice Michaella heette. Ze liet me zien welke oefeningen ik moest doen en ik dacht bij mezelf dat het eigenlijk wel goed voor mij was dat ik door haar gedisciplineerd zou worden en niet door de goedlachse Ames. Natuurlijk kwam ik hier niet voor gezelligheid, begrip, zielsverwantschap, of filosofische gesprekken, ik kwam hier voor een rigide transformatie en daar waren pijn en angst en schaamte nu eenmaal onoverkomelijke voorwaarden bij. Zo is het leven nu eenmaal, zonder lijden bereikt men niks. En daar is niks aan geromantiseerd! Ames had alle geduld met mij gehad, moest waarschijnlijk wel lachen om mijn onhandigheid. Maar bij Michaella moest ik constant goed blijven opletten wat de bedoeling was, ik zou het immers niet nog een keer durven te vragen. Toen ik een oefening in één keer goed deed zei ze 'koed scho' en van binnen glunderde ik van trots. Ik zou het onweer overwinnen!
 
-To be continued...-   

Reacties

op 27-06-2009 10:43
Erg leuk, en ook waar! In elk geval zeer herkenbaar. Ik doel vooral op je beschrijving van 'Tatiana'. Ik durf het hier haast niet te schrijven en openbaar te maken, maar wat heb ik toch een moeite met oosteuropese vrouwen. En dat voor iemand met mijn achtergrond! Maar misschien zit juist daarin het probleem...
Verdana vind ik mooier en duidelijker. De reactie is nog kennelijk voorgeprogrammeerd in Comic Sans. Als 'kinderachtig'gekaraketeriseerd in een column van Jonathan van het Reve (Het Parool, datum weet niet eer). En terecht vond ik toen.
OOk nog: dank voor je gedicht over M.J. en het filmpje. Ik leg je nog wel uit waarom.
 
Vera
 
Anna op 27-06-2009 11:17
Het is me wat! Je moet een keer je bezoek aan "Fit Forever" combineren met en bezoek aan mij en/of een bezoek met mij aan de "Bagels and Peas". Dat is pas leuk, ook voor je blog.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl