kasblog.punt.nl
Het weemoedig wuivende metromannetje, aflevering 16 (finale)
Wat vooraf ging: K. Bollebroek denkt dat Barman Ted in de aktentas van Peter zit. In het huis met de neurotisch knipperende kerstlichtjes ontmoet hij Manfred, die de haringkar van zijn broer Wilfried gestolen heeft en er met diens vrouw Wilma vandoor is gegaan. Manfred bekogelt K. met vis en blijkt Peter te zijn. Elsa vervangt Ted in café De Vrolijke Smurf en ontmoet Wilfried. Maar is hij het wel?...
 
En dan nu:... de zínderende finale!
 
Tante Pé zwom over de bodem van de Noordzee. Wat een lelijke vissen omringden haar zeg! Hoe lang zwom ze hier eigenlijk al? Tien jaar? Twintig jaar? Maar dat was toch helemaal niet mogelijk?
 
Rutger was niet een man die zich snel opwond. Maar het was toch niets voor Bollebroek om zijn sudoku niet op tijd te hebben ingeleverd. Hij kom hem niet bereiken op zijn huistelefoon en een mobiel nummer had Bollebroek niet. Er moest actie ondernomen worden, want de krant ging over een half uur naar de drukpersen en zonder hun dagelijkse sudoku zouden de mensen maar depressief worden. De boze brieven zouden dan niet te tellen zijn.
 
Niemand op de redactie kende Bollebroek goed. Alleen Wim, die de rebussen bedacht, had wel eens met hem gesproken. Hij wist Rutger te vertellen dat K. met zekere regelmaat het café De Vrolijke Smurf bezocht. Dat café zou nu gesloten zijn, maar toch besloot Rutger er naartoe te gaan. Hij voelde zich net een rechercheur.
 
De deur van De Vrolijke Smurf bleek zowaar open te staan. Rutger trilde van spanning toen hij binnen stapte. Op de grond, tegen de toog en achter de jukebox lagen lijken te baden in bloed en braaksel. Het meisje achter de bar leek nog te ademen, maar haar ingewanden staken uit haar oren. Rutger glunderde van geluk. Niemand zou zijn of haar sudoku missen met zo'n prachtfoto op de voorkant. Wat een primeur! Hij moest snel naar de redactie bellen. Zijn mobiel had echter geen signaal in de kroeg, iets wat Rutger nooit eerder had meegemaakt met dit superblitse model. Snel naar buiten dan maar.
 
Voor de deur van De Vrolijke Smurf stond iets wat Rutger bij binnenkomst niet opgevallen was: een bruine aktentas. Hij kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en maakte hem open. Maar tot zijn grote teleurstelling zat in de tas helemaal niets, behalve een klein geel briefje waarop met blokletters stond genoteerd: 'Communicatie = Fictie'. Toen Rutger om zich heen keek was de straat waar de Vrolijke Smurf stond verdwenen. Hij stond op een verlaten industrieterrein. In de verte knipperden lichtjes.
 
Naast de deur hing een apparaatje. Rutger toetste een code in, terwijl hem het gevoel bekroop dat hij hier al veel vaker geweest was. De deur zwaaide open. Rutger liep naar binnen. Het rook hier aangenaam, vertrouwd. Aan de rechterkant van de reusachtige gang hing een rood fluwelen gordijn. Rutger trok aan het gouden koortje, waardoor het gordijn opzij ging. Wat hij zag verbaasde hem niets. Een gigantisch aquarium, waarin een lelijke oude vrouw tussen dode vissen zwom. Aan haar rechterhand blonk een grote zegelring.
 
De Dichter wist best wel dat Manfred de haringkar in een ravijn had laten storten. Manfred wilde niets meer te maken hebben met zijn roeping als visman, de roeping die ook zijn ondergang betekend had. Uiteindelijk was Wilfried veel gevaarlijker, juist vanwege zijn schijnbare onschuld. Maar De Dichter had zijn infiltrante Elsa op hem afgestuurd. Het kon nu niet lang meer duren voordat de hele zaak was opgelost.
 
''Sjiman sjiman there she goes, sjiman sjiman with eyes of gold.'' Ted kon de klanken niet langer verdragen. Waarom was de kat de enige die hem kon zien? Hoe kon hij ooit ontsnappen uit deze gevangenis van marmer? 
 
De Dichter voelde opeens de onbedwingbare behoefte om een licht-erotisch-getint filmpje te gaan kijken. Vreemd, want daar had hij normaal nooit last van. De Dichter was doorgaans meer van de hardcore. Maar goed, waarom ook niet? De wegen van de mens zijn immers ondoorgrondelijk en er was voor het moment toch niets wat hij kon doen tot hij iets van Elsa zou horen. ''Maar eerst een kop koffie en een sudoku'' zei De Dichter in zichzelf. ''Misschien waait die vreemde drang dan vanzelf wel over''. Hij sloeg de Metro open op de puzzelpagina. Maar wat was dat nou?! Op de plek waar elke dag de sudoku stond, stond nu een advertentie voor een tweedehands Biedermeier-stoel. ''Ja godverdomme!'' zei De Dichter, nu hardop. ''Je kan tegenwoordig ook nergens meer van op aan. Nu is m'n hele routine naar de klote!!'' In de verte klonk moderne jazz.
 
- To never be continued! -

Reacties

op 03-09-2009 13:42
Communicatie = Fictie... Diep man, diep!
Jezus Christus, en die zegelring, welke prachtige literaire verwijzing zit daar achter? Ik bedoel, vrouw, aquarium, dode vissen, ik zit op jouw spoor. Maar dan die zegelring, die trapt alles onderuit! Ik kan er niet van slapen gewoon.
 
En die haringkar, waarom een ravijn als er ook benzine en lucifers voorhanden zijn? Vuur werkt louterend voor zijn distancieringsproces.
 
Verder vond ik het prachtig.
 
X Anne. 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl