kasblog.punt.nl
In de sportschool #9
Nooit eerder had ik het zo druk gezien in Fit Forever. Maar ja, op zaterdagochtend lig ik ook normaal in bed te stinken. En nu had ik een baby moeten bezoeken die een goede vriend gebaard had, dus ik was toch al de straat op. Er waren geen bekenden in de sportzaal. Ames en Michaella lagen vermoedelijk nog te stinken in bed, alhoewel ik mij niet voor kon stellen dat het hier hetzelfde bed betreffen zou. Aangezien ik een man van orde en regelmaat ben - iedereen die mij kent kan dit bevestigen - werk ik mijn fitness-schema altijd in een ijzerstrakke volgorde af. Ook maar een beetje van deze volgorde afwijken zou mijn ondergang kunnen betekenen, op alle denkbare en ondenkbare fronten. Toch gaf ik er de voorkeur aan mij op te offeren aan de demonen van de chaos, want mij aansluiten bij de rijen die zich voor de apparaten vormden zouden me onvermijdelijk het gevoel bezorgen onderdeel te vormen van een heerlijk gezellig gym-klasje. Zodirect zou ik nog met iemand moeten praten. En als je niet uitkijkt begin je nog te bestaan, zo zeg ik altijd maar.
 
Een minuscule Antilliaan met een loodzware stem was hyperactief aan het flirten met de huisvrouwen die hun cellulitis aan het weg-trilplaten waren. De huisvrouwen kirden opgewonden van alle aandacht die ze zomaar kregen. Hoorde deze man bij de sportschool, of was het iemand die zich graag overal tegenaan bemoeide? 'Die rug moet meer naar achteren, nu verplaats je al het gewicht naar de nek man. Dat is nie goeoed!' O god, had hij het nu tegen mij? Ik kwam omhoog van de plastic bal waar ik mijn buikspieroefeningen op deed en inderdaad, daar zat hij tegenover me gehurkt. Een gespierde zwarte dwerg met een olijke designerbril op zijn breed lachende hoofd. Brillen zie je niet vaak in de sportschool. Voor ik iets terug kon zeggen was hij alweer weg. Maar hij kon vast elk moment terugkomen, voor nog meer gratis adviezen. Ik kon geen kant meer op.

De fitte opa met het enge lederen broekje was vermoedelijk ook een vaste gast op de zaterdag-morgen. Hij was graatmager, maar zijn armen, benen en borstkas stonden stijf opgepompt van de bejaarde spieren. En aan zijn enge lederen broekje zat een olieflesje geklemd. Hij stapte van de home-trainer af en ik wist wel waarom. Elke keer dat ik de balk met mijn rug naar achteren duwde schalde er een schel piepend geluid de sportzaal door. Eerst kon ik mezelf nog kalmeren door te stellen dat het wel tussen m'n oren zou zitten en niemand het opmerkte. Maar als ik om mij heen keek zag ik dat alle ogen gericht waren op mij; de vreemdeling op het verroeste apparaat. Niet veel later stonden ze allemaal om mij heen. De opa spoot steeds meer olie in de scharnieren, de Antilliaan probeerde het piepje dat in volume toe bleef nemen te lokaliseren en de huisvrouwen omringden hem, verrukt door dit ludieke pauze-moment van saamhorigheid. Normaal hoefde ik deze oefening maar drie keer vijfentwintig keer te doen, maar nu was ik al voorbij de honderdvijftig en ik zou voorlopig wel niet meer in de gelegenheid komen om ongemerkt weg te kunnen lopen. Mijn hoofd werd steeds roder, mijn lichaam zwaarder en mijn transpiratie vloog in het rond over de omstanders heen. God, waren mijn vrienden maar onvruchtbaar.
 
- To be continued... - 

Reacties

Jimbo de internetbimbo op 11-10-2009 19:29
IJzerstrak, zoals altijd
Rutger Lemm op 13-10-2009 12:24
He Kasper, wil je niet voor hardhoofd.com schrijven? Anne Roos Rosa de Carvalho en Melle Kromhout raadden je aan... Mail me!
op 15-10-2009 13:46
heerlijk hoor!
en de groeten van vlieland.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl