kasblog.punt.nl
Kasmix 2014

Buiten wordt het killer, binnen wordt het knusser, de dagen worden korter, de avonden eenzamer en de straten raken gevuld met de aroma's van kruitdamp en bakvet. U weet wat dat te betekenen heeft; het is weer tijd voor een nieuwe Kasmix. De achtste editie van deze eindejaarsverzamelaar bevat zoals gewoonlijk een hoop bekende namen, bijzonder ontdekkingen en opvallende afwezigen. Maar liefst tweemaal tachtig minuten luisterplezier voor onder de virtuele kerstboom, voor wie even genoeg heeft van Mariah, Bing, Queen of The Eagles. Download hem hier (klik op het bovenste hoesje voor de link en scroll verder naar beneden voor de onvermijdelijke eindjaarslijst van mijn favoriete albums):

 

 

Mocht u alvast een blik willen werpen op de tracklist, dat kan hier: 

Tja, en dan dus nog even dat dekselse albumlijstje. Dit is, na lang wikken en een beetje wegen en voorzien van wat hopeloze pogingkjes om mijn keuzes te motiveren, mijn top 14 van 2014:

14. Elbow - The Take off And Landing Of Everything (Bedwelmende kruising van de weemoedige schemersound uit hun begindagen en de levensomhelzende grootsheid van het latere werk.)

13. Alt-J - This Is All Yours (Het debuutalbum vond ik slechts sympathiek geneuzel, maar deze opvolger weet me daadwerkelijk te grijpen. Meeslepende melodieën, spannende geluidjes en een bezwerend sfeertje. Was zelfs nog wat hoger op de lijst geëindigd als de plaat iets korter was geweest, nu komt soms saaiheid op de loer te liggen.)

12. Real Estate - Atlas (Nog net een stukje druileriger dan hun vorige platen, maar voor de rest niets nieuws onder het zonnetje. Hoeft ook niet. Dit bandje schrijft achteloos mooie uit-het-raam-staarliedjes waar er in dit tranendal onmogelijk ooit genoeg van kunnen zijn.) 

11. Ed Harcourt - Time Of Dust (Eigenlijk een eepee, maar ik laat haar toch maar meetellen aangezien het domweg de beste release is die deze schandalig ondergewaardeerde songsmid in jaren heeft uitgebracht. De combinatie van schaamteloze romantiek en een spookachtig sfeertje is waar ik ooit als een blok voor viel en eindelijk klinken die beide kanten weer volledig in balans.) 

10. Chad VanGaalen - Shrink Dust (Deze singer-songwriter klinkt vaak alsof hij op het randje van een zenuwinzinking balanceert, maar weet dit te vertalen in muziek die juist een uiterst kalmerende uitwerking heeft. Alle liedjes op deze plaat voelen meteen zo vertrouwd als oude vrienden en hadden toch enkel en alleen door die malle Chad gemaakt kunnen zijn.)

09. The War On Drugs - Lost In The Dream (Aanvankelijk was ik wat teleurgesteld in dit album, omdat het op mij overkwam als een enigszins voorspelbaar vervolg op de voorganger. Enkele luisterbeurten waren echter voldoende om erachter te komen dat deze plaat volledig op zichzelf staat. En elk nummer op deze plaat staat als een huis. Of zeg maar gerust, een huizenblok. Dit is nou muziek die mij doet overwegen om toch maar eens rijlessen te gaan nemen.)

08. Temples - Sun Structures (Van alle ontelbare sixtiesrevivalbandjes waar we de afgelopen jaren mee zijn doodgegooid is Temples de meest misleidende. Aan de oppervlakte komen hun liedjes over als slimme schimmen van wat ooit 'groovy' was, maar bij nadere beluistering blijken ze juist behoorlijk eigenzinnig in elkaar te steken en zijn ze veel te krachtig voor misplaatste nostalgie. Ook een van de beste bands die ik dit jaar live mocht beleven.) 

07. Avi Buffalo - At Best Cuckold (Het debuut uit 2010 klonk als een vakantieliefde om af en toe met weemoed aan terug te denken, maar het vooruitzicht op een nieuwe ontmoeting maakte maar zenuwachtig. Zou dat charmante hoopje dons in de afgelopen vier jaar niet zijn uitgegroeid tot een saaie zwaan? Gelukkig blijkt elke angst ongegrond te zijn: het nieuwe album mag weliswaar ‘volwassener’ klinken, dat zweverige gevoel van een adolescente nazomer waarin melancholie en euforie samensmelten is gebleven, evenals de prachtige net-niet-valse samenzang en bittergeile teksten, en levert bovendien een boel songs op die in een rechtvaardiger universum wereldhits zouden zijn.)

06. Angel Olsen - Burn Your Fire For No Witness (Deze beeldschone bard jodelt gelukkig niet meer zo onomowonden als op haar eerdere werk, maar schuurt juist heerlijk tegen het randje en laveert nonachalant tussen onder meer country, folk en glamrock. Haar liedjes bevatten immer iets verliefdmakend stekeligs en geven in hun schijnbare intimtieit zichzelf nooit volledig bloot, waardoor je altijd aandachtig blijft luisteren.) 

05. Mac DeMarco - Salad Days (Mijn favoriete plaat van het jaar om op te zetten als er bezoek over de vloer is. Het klinkt namelijk zo ongelooflijk aangenaam op de achtergrond, maar als je er dan even gericht naar gaat luisteren (bijvoorbeeld omdat het gesprek stil valt) blijkt het compleet van de pot gerukt (en dan heb je dus weer wat om over te praten). Reuzehandig al met al, maar ik houd gewoon ook heel erg van dat soort contrastenn.)

04. Sun Kil Moon - Benji (Wat een verschrikkelijke zeikplaat vond ik dit in eerste instantie. En iedereen maar roepen hoe briljant het was. Maar in tegenstelling tot bovenstaande titel, werken de songs van Mark Kozelek niet op meerdere niveaus. Juist niet! Er is maar één manier om ernaar te luisteren en dat is alsof het belangrijkste geheim van de wereld je toegefluisterd wordt en het missen van een enkel woordje je einde kan betekenen. Wanneer je eenmaal de van details bolstaande verhalen van Benji in je hart hebt toegelaten is het onmogelijk om ze ooit nog los te laten. Toen het kwartje eenmaal bij mij gevallen was ben ik mij gaan verdiepen in de rest van Kozeleks oeuvre en ik geloof dat deze klootzak zowaar een vriend voor het leven aan het worden is.)  

03. Timber Timbre - Hot Dreams (Sensueel en creepy, desolaat en knus, paradoxaal maar toch o zo vanzelfsprekend. Als Roy Orbison met Ennio Morricone een indiebandje was begonnen na het zien van een David Lynch-film zou het ongeveer zo klinken, maar dan anders. Och, hoe beter de albums worden hoe moeilijker ik het vind om mijn enthousiasme onder woorden te brengen, merk ik zo. Deze plaat is gewoon fucking geniaal en daarmee basta.)

02. Damon Albarn - Everyday Robots (Hoe bizar veelzijdig de man-met-de-duizend-en-een-projecten (waarvan Blur en Gorillaz natuurlijk de bekendste zijn) ook lijkt, hij kan onmogelijk ontsnappen aan wie hij is. In alles wat hij doet klinkt er een onontkoombare melancholie onder de (vaak juist zo vrolijke) oppervlakte. Het verbaast me dan ook niets dat hij op dit solodebuut die melancholie eindelijk volledig de vrije loop laat. Het zorgt voor een plaat die ongenadig diep onder de huid kruipt en die in de allerbeste britpoptraditie een uiterst persoonlijke zoektocht samen laat gaan met een blik op het moderne leven van alledag.) 

01. Beck - Morning Phase (De enige zekerheid die deze popkameleon sinds de vroege jaren negentig te bieden heeft, is dat hij op elke plaat weer klinkt als een andere Beck. En zelfs die zekerheid lijkt niet meer zo zeker te zijn, want Morning Phase is op het eerste gehoor een letterlijk vervolg op Sea Change, zijn orkestrale gebrokenhartenplaat uit 2002. Toch staat deze plaat ook weer totaal op zichzelf. Beck mag dan de ernstige singer-songwriter uithangen, weemoed maakt hier constant plaats voor voorzichtige hoop, het licht aan het eind van de tunnel zorgt voor verlokkelijke strepen in het duister. Het begin van een nieuwe dag maakt nu eenmaal tegenstrijdige gevoelens los; geloof in nieuwe mogelijkheden maar ook angst en verdriet om het verleden los te laten. Waar deze plaat eigenlijk over gaat weten we natuurlijk niet (mijn vergezochte hoop dat het een afscheidsbrief aan de Scientology is, zoals ik in deze column beschreef, blijft een van de vele mogelijkheden), want hoe emotioneel Beck hier ook moge klinken, hij blijft zoals altijd op een mysterieuze afstand. Die dubbelheid is de grote kracht van dit werk. Morning Phase kan betekenis geven als soundtrack van elk leven en elke gemoedstoestand. Deze algemeniteit zou er onvermijdelijk voor moeten zorgen dat dit album na verloop van tijd in totale nietszeggendheid vervalt. Dat het daarentegen bij elke luisterbeurt alleen maar aan kracht toe lijkt te nemen, moet wel betekenen dat hier sprake is van onversneden magie.)

Nou, dat was het dan weer voor dit jaar. Veel luisterplezier met de eventuele titels uit dit lijstje die u nog niet mocht kennen en natuurlijk met Kasmix 2014. Dan rest mij nog u zalige dagen te wensen en dan ook maar alvast een gelukkig nieuwjaar. Hebben we dat ook weer gehad, zal ik maar zeggen.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl