Mysterieus, dromerig, spookachtig, hypnotiserend, soms bijna sensueel en vooral verschrikkelijk melancholisch. Zo zou je de muziek van Beach House kunnen omschrijven. Dit duo uit Baltimore bestaat uit Alex Scally op gitaar en synthesizers en de mooie Française Victoria Legrand op toetsen (voornamelijk orgel) en zang. Voorheen maakten ze gebruik van drumcomputers, maar sinds kort worden ze zowel live als in de studio regelmatig versterkt door een drummer. [Lees verder op hard//hoofd]

Als ik het duo Andries Knevel en Thijs van den Brink mijn televisiescherm zie ontsieren, moet ik soms denken aan Frankenstein-verfilmingen uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. In die films wordt een personage geïntroduceerd dat niet in de originele novelle van Mary Shelley voorkomt: Igor, het gebochelde hulpje van Dr. Frankenstein. [Lees verder op hard//hoofd]

Niet alle adressen die op de avond zijn achtergelaten waren trouwens even goed te lezen. De groepsmail die ik net verstuurd heb kwam dan ook een aantal keer terug. Hopelijk weten de mensen die hebben aangegeven op de hoogte gehouden te willen worden hun weg alsnog te vinden naar ons mailadres.

Floris Schäfer is zo aardig geweest om al zijn foto's van de avond online te plaatsen. Bekijk ze hier.

Mijn tip voor vandaag betreft geen boek, film of cd. Het betreft een compleet oeuvre. Het oeuvre van Mark Oliver Everett, dat een boek bevat, een documentaire en een heleboel cd’s.

In zijn memoires ‘Things The Grand Children Should Know’ (2007) vertelt Everett zijn tragische familiegeschiedenis. Mark was negentien toen hij zijn vader, de invloedrijke kwantumfysicus Hugh Everett III, in zijn nette pak op bed aantrof. Met veel zwarte humor beschrijft hij hoe het optillen van het dode lijf het enige fysieke contact is dat hij ooit met zijn vader heeft gehad. Zwarte humor is de rode draad die door het gehele oeuvre van Mark loopt. [Lees verder op hard//hoofd]

Zoals beloofd hier nog wat plaatjes van de avond, met dank aan fotograaf Floris Schäfer:

Yesterday's Men

De mensen van Pakhuis Wilhelmina zeiden dat ze nog nooit zo'n goede avond daar gehad hadden. En dan hadden ze het niet alleen over het aantal bezoekers, maar ook over de sfeer, de muziek en het enthousiasme van alle aanwezigen. Wij zijn zelfs benaderd door een boeker die ons met dit concept het land door wil laten trekken. Al met al krijgt dit hoe dan ook een vervolg! Vanzelfsprekend houd ik u op de hoogte van alle ontwikkelingen.

En dan te bedenken dat Jasper en ik dit afgelopen zomer - zoals eerder hier beschreven - op zijn kamer hadden bedacht als klein sympathiek plannetje; een leuke avond rond de muziek van de jaren nul, voor de liefhebber. Maar goed, de bandjes die mee wilden werken zijn dan ook niet de minste. En ze reageerden allemaal laaiend enthousiast op ons verzoek om covers uit de jaren nul in te studeren. De optredens van de avond waren uiterst bevlogen. Naast eigen materiaal speelden de bands de volgende nummers:

Mijn gedicht 'Darwin's strippenkaart' (geschreven voor het Darwinjaar) werd in april vorig jaar opgenomen in online-magazine Waterstof. Mijn moeder (zij houdt alles in de gaten) attendeerde mij er gisteren op dat dit gedicht ook op youtube staat, voorgedragen door ene Jasper Bendermacher. Dat filmpje blijkt er al vanaf november te staan en hoort bij het kanaal WaterstofTV. Vreemd dat ik daar nooit iets over gehoord heb, maar ik voel me natuurlijk zeer vereerd en bovendien vind ik dat deze jongen het fantastisch brengt!

Wat was mijn eerste esthetische ervaring? De eerste keer dat ik buiten mezelf trad door de schoonheid van iets? Ik kan mij dat niet herinneren, evenmin als dat mijn eerste seksuele opwinding en mijn eerste existentiële angst nog op m’n netvlies staan gebrand. Er zijn mensen die wel beweren dit soort zaken nog te weten als de dag van gisteren, maar die mensen moet je niet vertrouwen. Ze willen je het idee geven dat deze eerste indrukken openbaringen waren die de rest van hun leven hebben bepaald. Maar in openbaringen geloof ik niet, dat wil zeggen: openbaringen die vanuit het niets komen, als een poppetje uit een doosje, een deus ex machina. [Lees verder op felix-en-sofie.nl]

Vampire Weekend – 'Run'

Het ultieme gevoel dat een goed popliedje kan bewerkstelligen is een haast misselijkmakende verliefdheid. En dan bedoel ik niet dat je vlinders in je buik krijgt omdat een liedje je aan iemand doet denken, omdat het een bepaalde herinnering naar boven haalt. Die kracht heeft muziek natuurlijk ook, maar dat hoeft niet zoveel te zeggen over de kwaliteit van een song. [Lees verder op hard//hoofd]